Sorry, no posts matched your criteria.

این سایت در ستاد ساماندهی ثبت شده و تابع قوانین جمهوری اسلامی میباشد

چگونه از گوشی و تبلت خود در مقابل کودکان محافظت کنید؟

۲۵ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


اگر چه شما می‌توانید یک قاب مورد علاقه کودکان برای دستگاه اندروید یا iOS خود تهیه کرده و به این شكل کمی از آسیب آن توسط فرزندتان جلوگیری كنيد، اما هشیار باشید که آنها بزرگ، حجیم و سنگین هستند و با وجودی که آنها معمولا دکمه خاموش و روشن و home را مسدود می‌کنند، اما یک کودک ۱٫۵ ساله هم می‌تواند در کمتر از یک دقیقه به چنین محافظی رخنه کند.

دستگاه‌های اندروید و iOS به گزينه‌هایی برای کنترل توسط والدین مجهز هستند، اما شما نمی‌توانید با فشردن یک دکمه آن را فعال کنید. برای مسدود کردن دسترسی به وب، پیامها، اپلیکیشن های خرید و سایر امکانات مخصوص بزرگسالان حداقل به چند دقیقه زمان نیاز دارید و بازگرداندن این تنظیمات به وضعیت اول نیز چند دقیقه دیگر از وقت شما را می‌گیرد.

اما قابلیتی برای کاربران اندروید و iOS وجود دارد که گوشی موبایل را به سرعت و موقتی قفل می‌کند و از دسترسی کودک شما به منوی تنظیمات و گزینه‌های حساس جلوگیری می‌کند.

اندروید: سنجاق کردن صفحه نمایش

تلفن‌های هوشمند اندروید جدید (آنهایی که از نسخه اندروید ۵ و بالاتر استفاده می‌کنند) کار قفل کردن یا به قول گوگل سنجاق کردن (pin) را خیلی راحت کرده است. با این کار تنها یک اپلیکیشن در صفحه نمایش به همراه نمایش دکمه‌های Home و Back و همینطور کنترل‌هایی برای وظایف چندگانه تا مادامی‌ که شما روی ترکیب درستی از این دکمه ها تقه بزنید باقی می‌ماند.

ابتدا اپلیکیشن را باز کنید و روی دکمه مالتی تسکینگ موجود در گوشه سمت راست پایین صفحه نمایش تقه بزنید. اگر این دکمه را مشاهده نمی‌کنید صفحه را از بالا به پایین بکشید تا ظاهر شود. وقتی صفحه مالتی تسکینگ ظاهر شد، کارت شناور اپلیکیشن را به پایین بکشید، سپس روی دکمه سبز رنگ سنجاق تقه بزنید.

حالا با اطمینان خاطر از این که کودک شما نمی‌تواند به اپلیکیشن دیگری دسترسی داشته باشد تلفن یا تبلت خود را در اختیار او قرار دهید.

برای باز کردن سنجاق صفحه نمایش ، همزمان دکمه‌های Back و Overview را نگه دارید. (امیدواریم تا قبل از لو رفتن این حقه توسط انگشتان کوچک فرزند دلبند شما یکی دو سالی فرصت داشته باشید.)

در صورت تمایل می‌توانید دستگاه اندروید را به شکلی تنظیم کنید تا برای باز کردن سنجاق یک اپلیکیشن به کد مخصوص نیاز باشد. به این شكل اگر کودک شما موفق به شناسایی دکمه‌های Back و Overview شده باشد دیگر موفق به دسترسی کامل به گوشی شما نخواهد شد. برای این منظور روی Settings > Security > Screen pinning تقه بزنید، سپس گزینه Ask for unlock pattern before unpinning setting را فعال کنید.

iOS: قابلیت Guided Access

آی‌فون و آی‌پد یک نسخه اختصاصی برای قفل کردن دستگاه شما دارند. زمانی که قابلیت Guided Access در iOS فعال است شما می‌توانید کلید Home، دکمه‌های کم و زیاد صدا، دکمه خاموش و حتی منطقه خاصی از صفحه نمایش را غیرفعال كنيد.

بعد از پیکربندی Guided Access برای یک اپلیکیشن مشخص (بله درست شنیدید، iOS تنظیمات Guided Access را برای چندین اپلیکیشن مختلف به خاطر می‌سپارد)، شما می‌توانید آن را با ۳ بار فشار دادن دکمه Home فعال کنید.

برای شروع به کار روی Settings > General > Accessibility تقه بزنید، سپس به بخش Learning برويد و Guided Access را انتخاب کنید، بعد دکمه آن را روی حالت روشن قرار دهید.

در مرحله بعد شما باید Guided Access را با یک گذرواژه قفل کنید. شما با استفاده از یک پین کد عددی یا Touch ID (در صورتی که دستگاه شما به این قابلیت مجهز باشد) می‌توانید این کار را انجام دهید. اگر قفل با گذرواژه را تنظیم نکرده باشید، کودک شما می‌تواند با ۳ بار فشار دادن دکمه Home قابلیت Guided Access را خاموش کند (به هوش خردسالان شک نکنید). روی Passcode Settings تقه بزنید، سپس یا روی Set Guided Access Passcode تقه بزنید و یا سویچ Touch ID را روی حالت روشن قرار دهید.

به صفحه اصلی بازگرديد و اپلیکیشنی را که می‌خواهید به عنوان محافظ کودک استفاده کنید باز کنید. مثل Pocket Pond  (کودکان عاشق غذا دادن به ماهی‌ها هستند). ۳ بار دکمه Home را فشار دهید، سپس دور بخشی از صفحه نمایش که می‌خواهید غیرفعال شود دایره بکشید. برای مثال Pocket Pond یک دکمه کوچک تنظیمات در گوشه پایین صفحه دارد که احتمال تقه زدن روی آن توسط کودک شما وجود دارد. تنها کافی است با انگشت خود دور این دکمه دایره بکشید تا این بخش از صفحه نمایش توسط کودک شما قابل استفاده نباشد.

حالا روی دکمه Options موجود در گوشه سمت چپ پایین صفحه تنظیمات تقه بزنید. با این کار مجموعه‌ای از گزينه‌ها ظاهر خواهد شد. برای دسترسی به هر کدام از تنظیمات یا دکمه‌ها سویچ آن را روی حالت روشن قرار دهید. هر چیزی از دکمه خاموش و روشن تا فعال شدن با حساسیت به تکان در حالت Guided Access وجود دارد. شما حتی می‌توانید برای روشن شدن صفحه آی‌فون یا آی‌پد خود زمان تعیین کنید.

در انتها روی دکمه Start تقه بزنید و با خیال راحت دستگاه خود را در اختیار فرزندتان قرار دهید. برای بازگشت به شرایط عادی، سه بار دکمه Home را فشار دهید، گذرواژه خود را وارد کنید و روی End تقه بزنید یا از Touch ID استفاده کنید.


منبع : شبکه

مجازی‌سازی سرور، بهترین الگوها و بدترین اشتباه‌‌ها

۲۵ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


تفاوت‌ها با گذشته

از حدود بیست سال پیش که شرکت Vmware محصول ایستگاه‌کاری خود و ابزار مجازی‌سازی ESX را معرفی کرد تا به امروز، اصول اولیه مجازی‌سازی تغییر چندانی نکرده است. امروزه، شاهد افزایش کارآیی، به‌ویژه افزایش تقاضا برای ذخیره‌سازی هستیم. شاید از مهم‌ترین تحولات این حوزه بتوان به تحول در نحوه مدیریت مجازی‌سازی، شبکه‌ها و مهاجرت ماشین‌های مجازی اشاره کرد. در روزهای آغازین پیدایش ماشین‌های مجازی، این ماشین‌ها در یک سرور فیزیکی محصور بودند. یک سرور فیزیکی را مجازی‌سازی می‌کردید و چندین ماشین مجازی داشتید که فقط روی همان سرور کار می‌کردند و امکان انتقال آن‌ها به سرور‌های دیگر وجود نداشت. در نتیجه اگر سرور فیزیکی با نقصی روبه‌رو می‌شد، عملکرد همه ماشین‌های مجازی روی آن سرور هم با مشکل مواجه می‌شدند و شما راهی برای نجات دادن خدمات خود نداشتید. با معرفی محصولاتی نظیر vMotion این امکان فراهم شد که در مواقع لزوم، ماشین‌های مجازی به‌سادگی بین سرورهای فیزیکی مهاجرت کنند. با کمک vMotion شرکت Vmware یا ابزار Replica در Hyper-V می‌توان ماشین‌های مجازی را تقریبا به‌طور آنی به کلاسترهای مجزا در مکان‌هایی که به‌طور فیزیکی از هم جدا هستند، منتقل کرد.

نگرانی‌ها و امنیت

امنیت مجازی‌سازی و خطرات اجرای هم‌زمان چندین ماشین مجازی در یک زیرساخت فیزیکی مشترک شاید مهم‌ترین چالش‌هایی هستند که در آغاز پیدایش روش‌های مجازی‌سازی به آن‌ها توجهی نشده یا کمتر توجه شده بود. اگرچه، امروزه آسیب‌پذیری‌های امنیتی برای مثال در معماری‌ پردازنده‌های مرکزی وجود دارد، با این حال بسته‌های الحاقی برای رفع این نقایص سخت‌افزاری به‌سرعت عرضه می‌شوند. در نتیجه مهاجمان به‌راحتی نمی‌توانند از این آسیب‌پذیری‌ها سو‌ءاستفاده کنند و برای انجام حملات مؤثر به ماشین‌های مجازی، نیازمند دسترسی سطح بالا به خود سامانه‌ها هستند. به‌طورکلی ایزوله‌کردن منابع و ماشین مجازی، سطح ایمنی را بسیار بالا می‌برد اما مشکلات از جایی آغاز می‌شود که این ایزوله‌سازی به‌طور نامناسبی پیاده‌ شده باشد. یک محیط مجازی که به‌درستی طراحی‌شده و با ایزوله کردن شبکه و ایزوله کردن فضای ذخیره‌سازی (در صورت نیاز) همراه باشد، از ایمنی بالایی در حملات برخوردار است.
Peter Rittwage، مهندس فنی ارشد شرکت IntelliSystems معتقد است:‌ «همیشه از ویروس‌ها و بدافزارهایی سخن گفته می‌شود که می‌توانند به هایپروایزر حمله کنند. من به‌شخصه تاکنون با چنین چیزی مواجه نشده‌ام. به نظر من برنامه‌ریزی چنین چیزی بسیار دشوار است.» 

ابزارهای مجازی‌سازی

 در بیشتر موارد برای مجازی‌سازی، نام ابزارهای Hyper-V و Vmware یا KVM/Xen مطرح است. یکی از مهم‌ترین پارامترها برای انتخاب ابزار مجازی‌سازی علاوه بر کارآ‌یی، هزینه‌ای است که می‌خواهید صرف کنید. این طیف هزینه بازه‌ای متنوع را شامل می‌شود که یکسر آن KVM/Xen قرار دارد و بعد Hyper-V است و در نهایت Vmware قرار گرفته که گران‌ترین گزینه محسوب می‌شود.
Vmware ابزارهای مدیریت فوق‌العاده‌ای دارد و یک شاهکار در عرصه مجازی‌سازی سخت‌افزاری محسوب می‌شود، اما استفاده از آن بسیار گران است. اگر از محیط ویندوزی استفاده می‌کنید و اغلب ماشین‌های مهمان، ویندوز سرور را اجرا می‌کنند در این صورت محیط Hyper-V انتخاب خوبی برای شما خواهد بود. KVM و Xen هر دو پلتفرم‌های هایپروایزر اپن‌سورس فوق‌العاده‌ای محسوب می‌شوند، اما فاقد رابط‌های مدیریتی هستند. اگرچه برای رفع این مشکل راهکارهایی چون استفاده از محیط‌هایی نظیر OpenStack یا استفاده از ابزاری نظیر OnApp وجود دارد، اما بااین‌وجود اگر تجربه کافی برای استفاده از این ابزارها و نرم‌افزارهای اپن‌سورس نداشته باشید، چنین راهکارهایی سبب پیچیدگی بیشتر طراحی می‌شوند و کمک چندانی به شما نخواهند کرد. 

مطلب پیشنهادی

مقایسه دو محصول مجازی‌ساز VSphere و Hyper-V

در مجازی‌سازی مایکروسافت موفق‌تر است یا VMware؟

مجازی‌سازی در چه جاهایی مفید است؟

اگرچه امکان مجازی‌سازی اغلب در بارهای کاری وجود دارد اما اگر نرم‌افزارهایی دارید که به‌طور انحصاری از پردازنده مرکزی، رم یا I/O ذخیره‌سازی استفاده سنگینی می‌کنند، شاید بهترین راهکار این باشد که چنین نرم‌افزارهایی را در قالب سرورهای مستقل، درون یک محیط مجازی‌سازی‌شده بزرگ‌تر قرار دهید. همچنین می‌توانید یک سرور فیزیکی را به‌گونه‌ای پیکربندی کنید که فقط یک ماشین مجازی را اجرا کند و به‌این‌ترتیب علاوه بر این‌که مطمئن خواهید بود نرم‌افزار موردنظرتان از نظر دسترسی به منابع سخت‌افزاری در شرایط خوبی است، از مزایای یک محیط مجازی‌سازی‌شده نظیر امکانات مدیریتی و مهاجرت بارکاری بهره‌مند خواهید شد. با این اوصاف باید توجه داشت که همه نرم‌افزارها به‌راحتی با پردازنده‌های مجازی‌ و NIC های مجازی کنار نمی‌آیند، زیرا به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که با سخت‌افزار فیزیکی ارتباط برقرار کنند. اما خبر خوب این که با رشد بازار مجازی‌سازی، این نرم‌افزارها مسیر تکامل را طی می‌کنند و در آینده با مشکلات کمتری در این زمینه روبه‌رو خواهیم شد. به‌طورکلی اگر قصد دارید از همه منابع خود برای یک عملکرد خاص (High-CPU Or High-IOP Function) نظیر پیاده‌سازی یک سرور SQL که بار زیادی را تحمل می‌کند، استفاده کنید به مجازی‌سازی نیاز چندانی ندارید. مجازی‌سازی در مواردی کمک می‌کند که بخواهیم سخت‌افزار را بین چندین مأموریت به اشتراک بگذاریم.

بزرگ‌ترین چالش مجازی‌سازی

هنوز هم بزرگ‌ترین چالش مجازی‌سازی، توزیع و به اشتراک‌گذاری منابع بین زیرساخت و نرم‌افزارها است. در هر حالتی در زیرساخت شما مواردی وجود خواهند داشت که اولویت بیشتری نسبت به بقیه دارند. طراحی یک پلتفرم مجازی‌سازی شده در‌ واقع ایجاد یک نوع تعادل و موازنه بین منابع پردازشی است که در اختیار دارید. در هر صورت شما ممکن است در بخش‌هایی از زیرساخت خود با گلوگاه‌هایی روبه‌رو شوید که اثر منفی بر عملکرد آن داشته باشند، اما این امید وجود دارد که بتوانید در طراحی خود شرایطی را لحاظ کنید که این گلوگاه‌ها اثر منفی کمتری بر عملکرد نرم‌افزارهایتان بگذارند. همیشه باید تخمینی از بارکاری آینده داشته باشید، چون نمی‌توانید به‌راحتی شبکه‌ای را که برپا کرده‌اید با یک محیط مجازی‌سازی‌شده جدید وفق دهید. در بخش ذخیره‌سازی هم باید به نکات مهمی توجه داشت. در اغلب پیاده‌سازی‌ها یک آرایه ذخیره‌سازی مرکزی برای محیط مجازی‌سازی‌شده در نظر گرفته می‌شود و در بیشتر موارد، یک گلوگاه را به سامانه‌ مجازی‌سازی تحمیل می‌کند.

بهترین الگوها و بدترین اشتباهات پیرامون مجازی سازی سرور

راهکارهای پیشنهادی

در حالی‌که راهکارهای فنی وجود دارد که می‌توانند به کاهش برخی از این مشکلات کمک کنند، نظیر SSD caching درون آرایه ذخیره‌سازی یا استفاده از ذخیره‌سازی خوشه‌ای (Clustered Storage) با این‌حال، هر یک از این راهکارها ایرادهای خود را دارند که باید به آن‌ها توجه داشت. یکی از بهترین راه‌ها برای کاهش مشکلات، ارزیابی (Benchmarking) دقیق سرورهای فیزیکی موجود و انتخاب درست روشی است که برای مجازی‌سازی زیرساخت خود در پیش خواهید گرفت. پیش از هرگونه تصمیم‌گیری در مورد سخت‌افزار یا مجازی‌سازی، باید از میزان پهنای باندی که هر سرور برای تبادل داده در WAN مصرف خواهد کرد، میزان درگیر شدن پردازنده مرکزی و حافظه در جریان بار کاری معمول و در پیک بار و همین‌طور از میزان
disk I/O که هر سرور با آن مواجه است، آگاهی داشته باشید. با در اختیار داشتن چنین اطلاعاتی پیش از پیاده‌سازی، می‌توانید تصمیمات دقیق‌تری اتخاذ کنید. علاوه بر این قادر خواهید بود، خطا‌ها و نقایص احتمالی را که ممکن است در محیط مجازی‌سازی‌شده رخ دهند، پیش‌بینی کنید و مطمئن باشید که در صورت بروز مشکل برای یک هایپروایزر فیزیکی، منابع پشتیبان کافی وجود دارد تا بتوانید ماشین‌های مجازی را به‌سلامت مهاجرت دهید. 

مطلب پیشنهادی

۵ گواهینامه برتر مجازی‌سازی

ورود به دنیای مجازی‌سازی با سطح بالایی از مهارت‌ها

اشتباه‌های معمول در مجازی‌سازی

از جمله اشتباه‌های طراحی می‌توان به «تخصیص نامتوازن منابع» اشاره کرد. چیزی شبیه استفاده از ۲۴ هسته پردازشی با ۶۴ گیگابایت حافظه. در یک محیط مجازی‌سازی شده، حافظه (RAM) بین ماشین‌های مجازی به اشتراک‌ گذاشته نمی‌شود و در نتیجه ممکن است منابع حافظه زودتر از منابع پردازشی به پایان برسند. عدم تناسب توان ذخیره‌سازی با نیازها مورد دیگری است که باید به آن توجه کرد. برآورد دقیق ظرفیت ذخیره‌سازی شاید اهمیتی بیشتر از برآورد ظرفیت پردازشی داشته باشد زیرا هزینه‌های مربوط به ذخیره‌سازی در مقایسه با هزینه هسته‌های پردازشی با سرعت بیشتری افزایش می‌یابد. اگر شمار زیادی از پایگاه‌های داده را با تراکنش بالا دارید و می‌خواهید آن‌ها را مجازی‌سازی کنید، به disk I/O زیادی نیاز خواهید داشت و این یعنی نیاز به آرایه بزرگی از دیسک‌ها که مترادف است با تحمیل هزینه زیاد.
علاوه بر این، معمولاً همیشه محیط‌های مجازی را خواهید دید که در آن‌ها برای هر ماشین مجازی مهمان، vLAN با مدیریت آدرس IP گره هایپروایزر برای هرکدام در نظر گرفته شده است. به‌طورکلی چنین کاری لزومی ندارد و فقط بر میزان پیچیدگی مدیریت پلتفرم می‌افزاید. به‌جز در موارد خیلی خاص تا جای ممکن از حجم شبکه بکاهید و برای مدیریت جداسازی
(Separation) ماشین‌های مجازی روی شبکه از فهرست‌های دسترسی یا قوانین دیواره‌آتش (Firewall) استفاده کنید. همین‌طور در مجازی‌سازی‌‌ها شاهد استفاده زیاد از سوییچ‌های مجازی هستیم که شاید لزومی به استفاده از این تعداد سوییچ نباشد. اگر محیط به تعداد زیادی vLAN نیاز دارد، معمولا برای هر vLAN به سوییچ مجازی مجزا نیاز ندارید و در بیشتر موارد یک طراحی مناسب vLAN و سوییچ‌های مجازی، میزان کافی از ایزولاسیون شبکه را در اختیارتان قرار می‌دهد. پیکربندی نامناسب پردازنده مجازی، حافظه و فضای ذخیره‌سازی از جمله اشتباه‌‌های رایج در مجازی‌سازی است.

نگاهی به آینده

 در آینده شاهد مجازی‌سازی شبکه روی سخت‌افزار شبکه خواهیم بود و در نتیجه زیرساخت فیزیکی شبکه که باید از زیرساخت مجازی‌ که برپاکرده‌اید پشتیبانی کند، به‌طور مناسب‌تری با SDN و Scripting و
vxLAN هماهنگ خواهد شد. مورد دیگر افزایش استفاده از Containerization درون ماشین‌های مجازی است. محصولاتی نظیر Docker و Kubernetes مجازی‌سازی سیستم‌عامل و نرم‌افزار را در درون خود ماشین مجازی فراهم می‌کنند. استفاده درست از چنین امکانی مزایای زیادی نظیر پیاده‌سازی سریع‌تر، در اختیار داشتن محیطی با ثبات‌تر و توانایی انتقال بی‌درنگ بارکاری نرم‌افزارها بین ماشین‌های مجازی دارد.
پیشنهادهای پایانی شاید یکی از مهم‌ترین پیشنهادها، برای افرادی که قصد پیاده‌سازی و نگهداری از پروژه‌های مجازی‌سازی سرور را دارند، برنامه‌ریزی برای رشد باشد. در طول مرحله طراحی، پس از ارزیابی محیط فعلی، مطمئن شوید که برنامه‌ای مناسب برای توسعه پلتفرم با هایپروایزر‌های جدید یا زیرساخت ذخیره‌سازی اضافی دارید، به‌گونه‌ای که تأثیر این تغییرات را روی محیط مجازی‌سازی شده فعلی تا حد امکان کاهش دهید. در محیط‌های مجازی، تقاضای زیادی به دسترسی بالا وجود دارد، پس باید بتوانید برای پاسخ به این تقاضا، بدون این‌که مجبور به بازتعریف معماری کل پلتفرم شوید، ظرفیت ذخیر‌ه‌سازی یا شمار هایپروایزرها را افزایش دهید.
علاوه بر این، باید یک استراتژی پشتیبان‌گیری خوب در چنته داشته باشید. اگر چه با مجازی‌سازیِ همه‌چیز، در مقابل خطا و نقص یک جزء فیزیکی زیرساخت، به انعطاف‌پذیری بهتری دست خواهیم یافت با این حال همیشه باید در انتظار بروز مشکل بود.


منبع : شبکه

داستان سه مخترع ترانزیستور – قسمت دوم: والتر براتین

۲۵ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


والتر هاوسر براتین در سال ۱۹۰۲ در شهر آموی چین به دنیا آمد. پدر وی در آن‌جا استاد علوم بود، اما آن‌ها اندکی بعد در سال ۱۹۰۳ به آمریکا بازگشتند. براتین در سال ۱۹۲۰ برای تحصیل فیزیک وارد کالج وایتمن در ایالت واشنگتن شد و پس از آن برای دریافت درجه دکتری به دانشگاه مینه‌سوتا رفت. سپس در ۱۹۲۸ به اداره ملی استانداردهای آمریکا پیوست. کمی بعد در ۱۹۲۹ کار در آزمایشگاه‌های تلفن بل را که آن زمان متعلق به شرکت AT&T بود، آغاز کرد. براتین تمام زندگی حرفه‌ای خود را در آزمایشگاه‌های بل (ابتدا در شهر نیویورک و سپس در شهر مورای هیل در ایالت نیوجرسی) گذارند. 

ساخت اولین ترانزیستور جهان

همان‌طور که در بخش نخست از «داستان سه مخترع ترانزیستور» گفته شد، گروهی که براتین در آزمایشگاه‌های بل عضو آن بود، وظیفه داشت با استفاده از مواد نیمه‌رسانا دستگاه تقویت‌کننده‌ای بسازد تا مشکل تضعیف سیگنال در مکالمات تلفنی راه دور حل شود. هر یک از مخترعانی که عضو این گروه بودند، مهارت متفاوتی داشتند که برای موفقیت چنین پروژه‌ای ضروری بود: نبوغ تجربی براتین، دقت فنی باردین و قوه تهو دوراندیشانه شاکلی به‌عنوان رهبر گروه.

شکل ۱٫ دو صفحه از دفترچه یادداشت براتین که در ۱۹ و ۲۴ دسامبر ۱۹۴۷، از مهم‌ترین برهه‌های اختراع ترانزیستور، نوشته شده است.


جان باردین توانست علت شکست ترانزیستورهای اولیه را دریابد. او متوجه شد که در پیش‌نمونه‌های قبلی، چون الکترون‌ها روی سطح نیمه‌رسانا گیر می‌افتند، کل ترانزیستور را از کار می‌اندازند.

براتین نیز با مهارت و قوه تجسم ذهنی خود در اختراع اولین ترانزیستور تماس نقطه‌ای دنیا نقش به‌سزایی داشت. برای این‌که ترانزیستور درست کار کند، دو پایانه روی آن تعبیه شده بود که یکی از آن‌ها امیتر (emitter) و دیگری کلکتور (collector) نام داشت. این دو پایانه باید بسیار نزدیک به هم و با سطح نیمه‌رسانا که به‌عنوان پایه عمل می‌کرد و بیس (base) نام داشت، در تماس می‌بودند. جنس پایه از ژرمانیوم بود. براتین برای ساخت این وسیله، نواری از جنس طلا را روی گوشه یک گوه سه‌ضلعی از جنس پلاستیک چسباند که ماده‌ای عایق است. او نوار طلایی گوشه سه‌ضلعی را به‌دقت و آن‌قدر کوتاه کرد که سرهای آن تنها به‌اندازه یک تارمو (حدود ۵۰ میکرون) از هم فاصله داشته باشند. سپس این سه‌ضلعی که به اضلاع آن رشته‌های طلا متصل شده بود، روی یک قطعه نیمه‌رسانای ژرمانیومی قرار گرفت و سطح کل دستگاه با فنر فشرده شد. حاصل کار، تقویت‌کننده‌ای بود که برای اولین بار در ساخت آن از نیمه‌رسانا استفاده شده بود. شکل ۲ ساختار کلی این وسیله را نشان می‌دهد که طبق نمونه اصلی تصویرسازی شده است.

 

کار گروهی در آزمایشگاه‌های بل نتیجه می‌دهد

به‌رغم محدودیت‌های ترانزیستور تماس نقطه‌ای باردین و براتین، اولین ترانزیستوری که آزمایشگاه‌های بل آن را به‌صورت صنعتی تولید کرد، نوعی از همین ترانزیستور بود که ویلیام جی‌ پیفان (۱۹۸۲-۱۹۱۷) از دیگر دانشمندان آزمایشگاه‌های بل، آن را در سال ۱۹۴۸ طراحی کرد. طرح پیفان در ۹ دسامبر ۱۹۴۸ (با کد US 2577803) به ثبت رسید و چینش اجزای آن به آن‌چه در شکل ۲ نشان داده شده است، شباهت زیادی داشت. ترانزیستور مذکور حدود ۱۰ سال در سیستم‌های تلفن شرکت بل به‌کار رفت.  

شکل ۲٫ عکسی از ترانزیستور تماس نقطه‌ای (سمت راست) و تصویری از ساختار کلی آن (سمت چپ). امیتر و کلکتور دو رشته از جنس طلا هستند که به گوه سه‌ضلعی که عایق است متصل شده‌اند. فنر روی سه‌ضلعی، کل این ساختار را به‌سمت پایین می‌فشارد تا با سطح ژرمانیومی تماس ایجاد شود (عکس از آرتور / موزه تاریخ رایانه).


تلاش‌های براتین در اختراع ترانزیستور سبب شد تا وی همراه با جان باردین و ویلیام شاکلی در سال ۱۹۵۶ برنده جایزه نوبل فیزیک شود. او سخنرانی خود را با این جملات آغاز کرد:

«ابتدا اجازه دهید بگویم در حالی‌که بسیار مفتخرم که یکی از دریافت‌کنندگان جایزه نوبل در (رشته) فیزیک هستم، با این وجود، به‌خوبی آگاهم که فقط نماینده‌ بسیاری (از دانشمندان) دیگر هستم که بدون کار و تلاش آنان من امروز این‌جا نبودم.»

برخلاف براتین (که در ۱۹۵۱ به دانشگاه ایلینویز رفت) و شاکلی (که در ۱۹۵۵ آزمایشگاه‌های بل را ترک و برای خود شرکتی تاسیس کرد)، براتین تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۶۷ به کار در آزمایشگاه‌های بل ادامه داد. سپس تا زمانی که کاملا از کار بازنشسته شود، به کالج وایتمن بازگشت (کالجی که در آن‌جا فیزیک خوانده بود)، و بین سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ در مقام دانش‌یار در آن‌جا کار کرد. او که اواخر عمر به آلزایمر مبتلا شده بود پنج سال آخر زندگی خود را در خانه سالمندان در سیاتل گذراند و در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۷ همان‌جا درگذشت.

 


منبع : شبکه

چگونه در ویندوز ۱۰ اپلیکیشن‌هایی را که از شبکه ما استفاده می‌کنند ببینیم

۲۴ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


ویندوز نشان می‌دهد که کدام اپ‌ها از اینترنت استفاده می‌کنند، اما روش‌های زیر فقط مصرف اینترنت را نشان نمی‌دهند. آن‌ها تمام مصرف شبکه را نشان می‌دهند. این که آیا یک اپلیکیشن از طریق اینترنت در حال ارتباط با یک سرور راه دور یا کامپیوتر دیگری در شبکه محلی شماست، اپی که در حال استفاده از شبکه شماست مشخص می‌شود.

استفاده از Task Manager برای دیدن مصرف کنونی اینترنت

برای آن که دقیقاً مشخص شود که کدام اپلیکیشن‌ها در حال حاضر از شبکه شما استفاده می‌کند و چه مقدار داده را دانلود یا آپلود می‌کنند- نگاهی به تسک منجر خود بیاندازید.

برای باز کردن تسک منجر، تسکبار خود را راست کلیک کرده و ‘Task Manager’  یا Ctrl+Shift+Esc را انتخاب نمایید. روش‌های دیگری نیز برای باز کردن تسک منجر وجود دارند.

در لیست فرایندها، روی ‘Network’ کلیک کنید تا لیست فرایندهای در حال اجرا بر اساس مصرف اینترنت مرتب شود. نگاهی به لیست بیاندازید، و ببینید که چه اپ‌هایی در حال استفاده از شبکه شما هستند و این که چقدر از پهنای باند شما استفاده می‌کنند.

( اگر ‘Network’ را ندید، ابتدا ‘More Details’ را کلیک کنید)

از نظر فنی، این یک لیست کامل نیست- اگر فرایندی از منابع شبکه زیاد استفاده نمی‌کند، ویندوز آن را روی ۰Mbps (مگابایت در ثانیه) روند می‌کند. این یک روش سریع برای دیدن فرایندهایی است که از مقدار قابل توجهی از پهنای باند استفاده می‌کنند.

راه‌اندازی Resource Monitor برای دیدن جزییات

برای اطلاعات بیشتر به اپلیکیشن Resource Monitor بروید. شما می‌توانید این اپ را با جستجوی عبارت Resource Monitor در منوی استارت یا با کلیک کردن تب ‘Performance’ در Task Manager و کلیک کردن ‘Open Resource Monitor’ در پایین پنجره راه‌اندازی کنید.

تب ‘Network’ را کلیک کنید، فهرستی از فرایندهایی را می‌بینید که در حال دانلود یا آپلود از طریق اینترنت هستند. شما همچنین می‌توانید ببینید که این فرایندها چه مقدار داده‌ را در یک بیت بر ثانیه (B/sec) انتقال می‌دهند.

همچنین فرایندهایی را نشان می‌دهد که مقدار کمی از پهنای باند را استفاده می‌کنند که به صورت ۰ Mbps در Task Manager ظاهر می‌شوند.

با فهرست‌های که Task Manager و Resource Monitor ارائه می‌دهند، می‌توانید روی یک اپلیکیشن راست کلیک کرده و ‘Search Online’ را برای یافتن اطلاعات بیشتر و دقیق در مورد آن فرایند انتخاب نمایید.

مشاهده مصرف داده‌های شبکه در ۳۰ روز گذشته

ویندوز ۱۰ ردگیری می‌کند که چه اپلیکیشن‌هایی در حال استفاده از شبکه شما هستند و چه مقدار داده‌ را انتقال می‌دهند. می‌توانید ببینید که کدام اپ‌ها در ۳۰ روز گذشته از شبکه شما استفاده کرده‌اند و چه مقدار داده را انتقال داده‌اند.

برای یافتن این اطلاعات به Settings > Network & Internet > Data Usage بروید. در بالای پنجره روی “View usage per app” کلیک کنید. ( شما می‌توانید برای باز کردن سریع پنجره تنظیمات Windows+Iرا فشار دهید).

از اینجا، شما می‌توانید فهرست اپ‌هایی که از شبکه شما در ۳۰ روز گذشته استفاده کرده‌اند را ببینید.

اگر در شبکه وای فای هستید، می‌توانید اپ‌هایی را که از شبکه وای فای فعلی شما استفاده کرده‌اند را ببینید، همچنین می‌توانید فهرست اپ‌هایی را ببنید که از تمام شبکه‌های وای فای که به آن‌ها متصل هستید، استفاده کرده‌اند. هر کدام را که می‌خواهید ببنید در کارد ‘Show usage from’ انتخاب کنید.

 بالای این فهرست شامل اپ‌هایی است که زیاد از آن‌ها استفاده می‌کنید. هر چه به سمت پایین فهرست بیایید، اپلیکیشن‌هایی را خواهید دید که به ندرت به اینترنت وصل می‌شوند و از داده‌های زیادی استفاده نمی‌کنند.


منبع : شبکه

مدارک مختلف سیسکو کدامند و چگونه آن‌ها را دریافت کنیم؟

۲۴ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


مدارک سیسکو دروازه ورود به دنیای حرفه‌ای

برای اطمینان از این موضوع که متخصصان فناوری اطلاعات مهارت و دانش لازم را برای پشتیبانی از محصولات سیسکو و برطرف کردن مشکلات فنی محصولات سیسکو به دست آورده‌اند و می‌توانند برای مشکلات مرتبط با محصولات این شرکت راهکارهای جامعی به مشتریان پیشنهاد دهند، این شرکت تصمیم گرفت اطلاعات فنی را در قالب دوره‌های تخصصی و اعطای مدارک مربوط به افراد انتقال دهد تا این افراد بتوانند در اقصی نقاط جهان سرویس‌های لازم را در اختیار مشتریان محصولات این شرکت قرار دهند. شروع این دوره‌‌ها با سطح مبتدی آغاز شده، با سطح کاردان ادامه پیدا کرده، به سطح حرفه‌ای رسیده و در نهایت به سطح متخصص ختم می‌شود. سطحی که مدرک آن شبیه PhD بوده و نشان می‌دهد فردی که موفق به دریافت مدرک این سطح شده می‌تواند پیچیده‌ترین سناریوهای زیرساختی مرتبط با شبکه را همسو با استراتژی‌های یک سازمان بزرگ پیاده‌سازی کرده یا تحلیل کند. بدیهی است چنین سطحی از مهارت‌ها به سال‌ها مطالعه و دانش فنی و تئوری عمیق نیاز دارد. دانش‌پژوهان دوره‌های سیسکو معمولا با شرکت در یک یا چند آزمون و کسب نمره قبولی در آن آزمون گواهینامه مربوط را دریافت می‌کنند. بیشتر امتحانات سیسکو توسط سازمان پیرسون  وی.یو.ایی (Pearson VUE) انجام می‌شود، البته در ایران با توجه به محدودیت‌های مختلف آموزشگاه‌ها به روش‌های مختلفی این امتحانات را برگزار می‌کنند. فردی که موفق شود مدرک سطح مقدماتی را به دست آورد، برای آن‌که بتواند سطح مهارت‌های خود را ارتقا داده و مدارک پیشرفته‌تر را دریافت کند، باید ثابت کند که اصول مقدماتی را به‌درستی درک کرده و به شکل عملی تجربه لازم را برای ورود به دوره‌های بالاتر به دست آورده است. توجه داشته باشید هرچه سطح مدارکی که دریافت می‌کنید بالاتر رود، به همان نسبت فرصت‌های شغلی پیش روی شما بیشتر خواهد بود. این قاعده محدود به خارج از ایران نیست و داخل کشور نیز افرادی که مدارک طراز اول این شرکت را به دست آورند، بدون مشکل خاصی می‌توانند برای فرصت‌های شغلی مختلف درخواست بدهند. شکل (۱) مسیری را که برای شرکت در هر سطح و دریافت مدارک هر دوره و ارتقا سطح دانش خود باید پشت سر بگذارید را نشان می‌دهد. 

مروری کلی بر گواهینامه‌های سیسکو

گواهینامه‌های در نظر گرفته‌شده سیسکو برای افراد به شرح زیر هستند:

• Cisco Certified Entry Networking Technician (CCENT)

• Cisco Certified Technician (CCT)

• Cisco Certified Network Associate (CCNA)

• Cisco Certified Design Associate (CCDA)

• Cisco Certified Network Professional (CCNP)

• Cisco Certified Design Professional (CCDP)

• Cisco Certified Internetwork Expert (CCIE)

• Cisco Certified Design Expert (CCDE)

• Cisco Certified Architect (CCAr)

شکل (۱) گواهینامه‌ها، دوره‌ها و مسیرهایی را که سیسکو برای دانش‌پژوهان در نظر گرفته، نشان می‌دهد. در حالت کلی مدارک سیسکو به دو مسیر اصلی عملیات شبکه و طراحی شبکه ختم می‌شوند. البته در بطن این مسیر دوره‌هایی برای افزایش سطح آگاهی و مهارت‌های افراد در حوزه امنیت در نظر گرفته‌شده تا متخصصان شبکه بتوانند زیرساخت‌هایی با کمترین رخنه‌های امنیتی را پیاده‌سازی کنند. در حالت کلی، اگر فردی به مبحث امنیت در دنیای فناوری اطلاعات علاقه دارد، دوره CEH و در حالت کلی‌تر دوره‌های امنیتی سازمان EC-Council برای او گزینه مطلوب‌تری هستند. یک متقاضی دوره‌های سیسکو در حالت ایده‌آل کار خود را با سطح مقدماتی و مدرک CCENT آغاز می‌کند. 

برای مشاهده نسخه با کیفیت تصاویر داخلی این مقاله اینجا کلیک کنید.

نقشه راه اخذ مدارک سیسکوشکل ۱٫ سطوح گواهینامه‌های سیسکو (خط‌های صاف مراحل الزامی را نشان می‌دهند، درحالی‌که نقطه‌چین‌ها مراحلی هستند که توصیه می‌شوند برای دریافت مدارک دنبال کنید.)
در این دوره دانش‌پژوهان اطلاعات زیربنایی و مهم دنیای شبکه را فرا می‌گیرند. البته در ایران این دوره کمتر آموزش داده‌شده و به‌جای آن دوره نت‌ورک‌پلاس آموزش داده می‌شود. پس از پشت سر گذاشتن این دوره، دانش‌پژوه می‌تواند در دوره CCNA ثبت‌نام کند. در این دوره، مباحث مقدماتی دوره ابتدایی به شکل کامل‌تر و همراه با جزییات بیشتری به فرد آموزش داده می‌شوند. پس از اتمام دوره فوق، دوره CCNP قرار دارد که سطحی حرفه‌ای‌تر به شمار رفته و نکات و اصول و زیربنایی شبکه را به افراد آموزش می‌دهد. برخی از افراد تمایل دارند مبحث طراحی را دنبال کنند. این افراد کار خود را از دوره CCENT آغاز کرده، با CCDA ادامه داده، به سطح حرفه‌ای CCDP رفته، CCDE را دنبال کرده و در نهایت به سراغ CCAr می‌روند. CCAr دوره‌‌‌ای کاملا حرفه‌ای است که افراد با پشت سرگذاشتن این دوره‌ به‌عنوان معمار شبکه در سازمان‌های بزرگ مشغول به کار می‌شوند. یک فرصت شغلی کم‌نظیر که نه‌تنها حقوق خوبی عاید افراد می‌کند، بلکه یک فرد را در زمره مدیران رده بالای یک سازمان قرار می‌دهد. برنامه صدور گواهینامه‌های سیسکو همراه با جزییات کامل آن در شکل (۲) نشان داده‌شده است.

نقشه راه اخذ مدارک سیسکوشکل ۲٫ نقشه راهی که سیسکو برای دریافت مدارک از سطح ابتدایی تا فوق پیشرفته ترسیم کرده است. 
هر یک از گواهینامه‌های سیسکو زیرمجموعه‌ای از تخصص‌های مختلف مرتبط با فناوری‌های خاص سیسکو را به شما آموزش می‌دهند. تخصص‌های سیسکو به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: تخصص‌های حرفه‌ای و تخصص‌های تحول دیجیتالی (Digital Transformation)  در زمان نگارش این مقاله هر یک از این دو دسته ۱۵ تخصص مختلف داشتند که یک فرد متبحر با آگاهی فناوری اطلاعات می‌تواند با توجه به نیاز یا علاقه خود آن‌ها را انتخاب کند. 
گروه تخصص‌های فنی به ۶ زیر شاخه تقسیم می‌شود:

Collaboration
Data Center (FlexPod)
Network Programmability
Operating System Software
Service Provider
Internet of things (IoT)

تخصص‌های تحول دیجیتالی، مدارک مربوط به معماری کسب‌وکار (Business Architecture) و رضایت‌مندی مشتری (Customer Success) را شامل می‌شوند. به‌طورمعمول برای به دست آوردن یک گواهی تخصصی، باید یک یا دو آزمون را پشت سر بگذارید. بیشتر مدارک سطح بالای دوره‌های سیسکو مدارک دوره قبل را در قالب پیش‌نیاز طلب می‌کنند. مدارک دوره‌های مقدماتی (Entry)، کاردان (Associate) و حرفه‌ای (Professional) به مدت سه سال، مدارک (فوق‌‌حرفه‌ای) CCIE و گواهینامه‌های تخصصی به مدت دو سال و (فوق حرفه‌ای در حوزه طراحی) CCAr به مدت پنج سال اعتبار دارند. این بازه‌های زمانی به‌خوبی نشان می‌دهند، دنیای فناوری در هر دو تا پنج سال با تغییرات مهمی روبه‌رو می‌شود که باعث می‌شود فناوری‌های امروزی جای خود را به فناوری‌های جدید بدهند. برای آن‌که بتوانید اعتبار گواهینامه‌های فعلی خود را حفظ کنید، به‌عنوان یک متخصص حرفه‌ای سیسکو با گذراندن یک آزمون دوباره یا ارتقای سطح مدرک خود به سطوح بالاتر بر مبنای چارتی که در شکل (۲) مشاهده کردید، این شانس را دارید که از مزایای مدرکی که به دست آورده‌اید، همچنان استفاده کنید. 

مطلب پیشنهادی

سیسکو در سال ۲۰۱۹ به کدام حوزه‌ها بیشتر اهمیت می‌دهد؟

نرم‌افزار، SD-WAN، امنیت و مراکز داده پرسرعت داغ‌ترین موضوعات غول شبکه

گواهینامه‌های سطح ابتدایی سیسکو

سیسکو دو مدرک ابتدایی، تکنسین تازه وارد شبکه‌های سیسکو (CCENT) و تکنسین خبره سیسکو (CCT) را برای افرادی که قصد دارند تازه به دنیای شبکه وارد شوند، در نظر گرفته است. برای کسب مدارک CCENT یا CCT به پیش‌نیاز نیازی نیست و دانش‌پژوهان باید با شرکت در آزمون مربوط نمره قبولی را دریافت کنند. افرادی که مدرک CCENTرا دریافت می‌کنند، توانایی نصب، نگهداری و رفع مشکلات شبکه‌های کوچک یا شاخه‌ای محدود از شبکه‌های سازمانی (منظور از شاخه محدود بخش‌های ساده و نه‌چندان پیچیده یک شبکه یا سگمنت خاصی درون یک شبکه است)، پیاده‌سازی اصول امنیتی پایه در شبکه را دارند. گواهی CCENT یک پیش‌شرط لازم برای ورود به دوره CCNA یا CCDA است. افراد دریافت‌کننده مدرک CCTs توانایی تشخیص مشکلات، تعمیر یا جایگزینی تجهیزات مربوط به شبکه را دارند. یک فرد متقاضی مدرک CCT می‌تواند یکی از دو مسیر CCNA Routing and Switching یا Data Center Engineer را انتخاب می‌کنند. جدول (۱) اطلاعات تکمیل‌تر این دو دوره را نشان می‌دهد. 

گواهی آزمون تعداد سوالات زمان پاسخ‌گویی
CCENT ۱۰۰-۱۰۵ ICND1 ۴۵-۵۵ ۹۰ دقیقه
CCT Data Center ۰۱۰-۱۵۱ DCTECH ۶۵-۷۵ ۹۰ دقیقه
CCT Routing & Switching ۶۴۰-۶۹۲ RSTECH ۶۰-۷۰ ۹۰ دقیقه

گواهینامه‌های سطح کاردان سیسکو

گواهینامه‌های مرتبط با سطح کاردان ‌(Associate) سیسکو شامل CCNA و مدرک CCDA (سرنام Cisco Certified Design) هستند. برای دریافت این مدارک باید با توجه به مسیری که انتخاب کرده‌اید، در آزمون CCNA یا CCDA شرکت کنید. CCNA مهارت‌های اساسی در نصب، پشتیبانی و عیب‌یابی شبکه‌های سیمی یا بی‌سیم را شامل می‌شود. 
در این سطح می‌توانید در هر یک از گرایش‌های Cloud، Collaboration، Cyber ​​Ops، Data Center، Industrial، Routing و Switching، Security، Provider Service و Wireless شرکت کرده و مدرک مربوط را دریافت کنید. توجه داشته باشید، مدرک CCNA شرط لازم برای ورود به دوره حرفه‌ای CCNP است. بارم و نوع سوالات هر یک از دوره‌های CCNA با توجه به مسیری که انتخاب کرده‌اید، با دیگری متفاوت است. 
در سطح کاردان به موازات دوره CCNA، دوره دیگری به نام CCDA قرار دارد که این دوره به افراد یاد می‌دهد، چگونه شبکه‌های بی‌سیم و سیمی ابتدایی را طراحی کرده و راه‌حل‌های امنیت را به کار ببرند. CCDA یک پیش‌شرط برای ورود به دوره CCDP است. برای اخذ مدرک CCDA، داوطلبان باید آزمون CCENT را پشت سر گذاشته باشند. شکل (۳) آزمون‌های این دوره را نشان می‌دهد.

نقشه راه اخذ مدارک سیسکوشکل ۳٫ گواهینامه‌ها، مدت‌زمان پاسخ‌گویی و آزمون‌هایی که برای دریافت مدارک دوره CCNA باید پشت سر بگذارید.

مدارک سطح حرفه‌ای سیسکو

مدارک سطح حرفه‌ای سیسکو به دو گروه اصلی CCNP و CCDP تقسیم می‌شوند. برای آن‌که بتوانید مدرک CCDP را به دست آورید، باید سه آزمون پیش‌نیاز را پشت سر گذاشته و هر دو مدرک CCDA و CCNA R&S یا هر یک از مدارک CCIE یا CCDE را داشته باشید.
برای شرکت در هر یک از دوره‌های CCNP، به‌جز مسیریابی و سوییچینگ، داوطلبان باید چهار آزمون را پشت سر بگذارند. برای آزمون CCNP R&S فقط سه آزمون لازم است. پیش‌نیازها برای تمامی دوره‌های CCNP مدارک سطح پایین‌تر CCNA یا گواهی CCIE است. مدرک CCNP:Service Provider مدرک معتبر CCIP (سرنام Cisco Certified Internet Professional) را به عنوان یک پیش‌شرط (که در سال ۲۰۱۲ بازنشسته شد) می‌پذیرد.
گواهی CCNP نشان‌دهنده سطحی حرفه‌ای است که یک فرد می‌تواند شبکه‌های محلی و ‌شبکه‌های گسترده را برنامه‌ریزی، پیاده‌سازی و رفع اشکال کند. مسیری که برای دریافت مدارک CCNP باید پشت سر بگذارید، شبیه دوره CCNA است، به‌جز مدرک Cyber Ops که مسیری متفاوت در CCNP دارد. سیسکو توصیه می‌کند، مراحل رسیدن به مدرک CCIE را مطابق با چارتی که ارائه‌شده، انتخاب کنید. 
دوره CCDP نشان‌‌دهنده سطحی از مهارت‌ها در طراحی و راه‌اندازی شبکه‌های گسترش‌پذیر و شبکه‌های چندلایه ـ سوییچ است. پس از دریافت مدرک CCDP، می‌توانید خود را برای ورود به دوره CCDE آماده کنید. شکل (۴) جزییات مربوط به این سطح را نشان می‌دهد. 

نقشه راه اخذ مدارک سیسکوشکل ۴٫ گواهینامه‌ها، مدت‌زمان پاسخ‌گویی و آزمون‌هایی که برای دریافت مدارک دوره CCNP باید پشت سر بگذارید.

گواهینامه‌های سطح حرفه‌ای سیسکو

گواهینامه‌های سطح حرفه‌ای شامل دو گواهینامه اصلی CCIE و CCDE می‌شوند. هیچ‌یک از دوره‌ها به پیش‌نیاز نیازی ندارند، اما یک آزمون کتبی و آزمون عملی برای دریافت هر یک از این مدارک الزامی است. 
از جولای ۲۰۱۶، سیسکو امتحانات سطح حرفه‌ای خود را به‌روزرسانی کرد تا دوره‌ها متناسب با تغییرات روز دنیای فناوری تدریس شوند. در تغییرات جدید ابر، برنامه‌نویسی شبکه و اینترنت اشیا واردشده و ۱۰ درصد از کل نمره امتحان را به خود اختصاص داده‌اند. سیسکو ممکن است با توجه به تغییرات دنیای فناوری، در مباحث این دوره‌ها تغییراتی اعمال کند تا دوره‌های فوق انعکاس‌دهنده فناوری‌های روز به‌ویژه فناوری‌هایی باشند که جنبه تجاری دارند. سیسکو مکانیسم فوق را به‌عنوان راهی برای اثبات با ارزش بودن این گواهی‌نامه‌ها توصیف کرده است. به‌طوری‌که کارفرمایان متقاعد شوند که افراد دارای این مدارک در کوتاه‌ترین زمان ممکن دانش خود را با تغییرات مهم دنیای شبکه به‌روز کرده‌اند. 
برای بسیاری از متخصصان مسیر شبکه، دریافت مدرک CCIE بیانگر یک موقعیت شغلی برجسته است. مدرک CCIE روی مهارت‌های فنی و دانش فنی کار با محصولات سیسکو و راه‌حل‌های حرفه‌ای در حوزه‌های Collaboration, Data Center, Routing and Switching, Security, Service Provider و Wireless متمرکز است. 
CCDE نشان‌دهنده کارشناسانی است که می‌توانند راهکارهای زیرساختی را برای محیط‌های بزرگ سازمانی طراحی کنند. راهکارهایی که شامل جنبه‌های فنی، عملیاتی، کسب‌و‌کار و مدیریت بودجه در یک پروژه است.

گواهینامه‌های سطح معمار سیسکو

برای افرادی که به دنبال موقعیت‌هایی مانند معمار شبکه یا معمار مرکز داده هستند، یک حرکت هوشمند کسب مدرک CCAr (سرنام Cisco Certified Architect) است. CCAr شبیه مدرک دکترا در برنامه صدور گواهینامه‌های شغلی سیسکو است. این گواهی، مهارت‌های یک معمار زیربنایی ارشد شبکه را در ارزیابی نشان می‌دهد. فردی که می‌تواند زیرساخت‌های فناوری اطلاعات را بر اساس استراتژی‌های تجاری برنامه‌ریزی و طراحی کند. بسیاری از افراد معتقدند، دریافت مدرک CCAr جزو یکی از دشوار‌ترین دوره‌های حال حاضر است. برای کسب مدرک CCDE باید راه‌حل شبکه را بر مبنای یک استراتژی خاص طراحی کرده و (شبیه به تز پایان‌نامه دکترا) از طرح ارائه‌شده بتو‌انید به‌درستی دفاع کنید. 

مشاغل و حرفه‌های مرتبط

مهم نیست که شما به دنبال عملیات شبکه یا طراحی شبکه باشید. گواهینامه‌های سیسکو به‌طور منحصربه‌فرد برای کمک به متخصصان فناوری اطلاعات آماده شده‌اند تا افراد بتوانند در مشاغل مرتبط با سیسکو مشغول کار شوند. صرف‌نظر از مسیر حرفه‌ای که انتخاب کرده‌اید، فرصت‌های شغلی برای متخصصان ماهر سیسکو فراوان است. یک جست‌وجوی ساده برای متخصصان CCNA سیسکو در دو سایت محبوب SimplyHired و Indeed نزدیک به ۷۵۰۰ تا ۹۵۰۰ پست استخدامی را نشان می‌دهد. 
فرصت‌های شغلی بر حسب عوامل، از قبیل تجربه و این‌که آیا بر فعالیت‌های شبکه یا طراحی شبکه تمرکز دارید یا خیر، متفاوت هستند. فهرستی که در ادامه مشاهده می‌کنید، جامع نیست، اما متداول‌ترین فرصت‌های شغلی مرتبط با گواهینامه‌هایی را که به آن‌ها اشاره شد، نشان می‌دهد. 
CCENT: موقعیت شغلی تکنسین یا Help desk
CCT: مهندس (شبکه، پشتیبانی نرم‌افزار) یا مدیر سیستم
CCNA: مهندس (شبکه، مخابرات)، تکنسین (شبکه، عملیات شبکه) یا تحلیل‌گر (شبکه، مرکز عملیات شبکه)
CCDA: مهندس (شبکه، سیستم، طراحی، رهبری)، تحلیل‌گر (رابط)، توسعه‌‌دهنده رابط یا متخصص فنی
CCNP: سرپرست شبکه، مهندس (پشتیبانی، شبکه) یا تکنسین پیشرفته و نقش‌های ارشد
CCDP: نقش‌های سطح ارشد؛ مهندس ارشد شبکه، تحلیلگر ارشد، تحلیل‌گر حفاظت سایبری یا طراح شبکه
CCIE: نقش‌های سطح کارشناس؛ معمار شبکه، مهندس (رهبر، سیستم، شبکه) یا مدیر ارشد شبکه
CCDE: نقش‌های سطح کارشناسی؛ مهندس سیستم، مهندس ارشد شبکه، معمار شبکه، مهندس طراح شبکه یا رهبر تیم زیرساخت فناوری اطلاعات
CCAr: معمار (مدیر، شبکه، شرکت، داده‌های صوتی و غیره)

 


منبع : شبکه

چگونه در ویندوز سرور ۲۰۱۹ با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

۲۴ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


برای مطالعه قسمت قبل آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ اینجا کلیک کنید.

ویندوز سرور ۲۰۱۹ شامل طیف گسترده‌ای از گزینه‌های مختلفی است که در قالب نقش‌ها در اختیارتان قرار دارد. نقش (role) همان‌گونه که از نامش مشخص است نقش یک سرور در شبکه را مشخص می‌کند. در مقابل نقش، گزینه دیگری به نام ویژگی (feature) وجود دارد. یک ویژگی، بیشتر یک زیر مجموعه از عملکردها است که شما می‌توانید روی یک سرور نصب کنید. ویژگی‌ها می‌توانند نقش‌های خاص را تکمیل کنند یا خودشان به صورت مستقل استفاده شوند. در حالت استاندارد، یکسری از فناوری‌ها درون ویندوز سرور ۲۰۱۹ وجود دارند که به‌طور پیش‌فرض نصب نشده یا فعال نیستند، زیرا این ویژگی‌ها در برخی شرایط استفاده می‌شوند. نقش‌ها و ویژگی‌ها عملکردی شبیه به نام و کره برای ویندزو سرور دارند که بدون وجود آن‌ها ویندوز سرور کارایی اصلی خود را نخواهد داشت. اکنون اجازه دهید درباره روش‌ها و راهکارهایی که مدیران می‌توانند نقش‌ها و ویژگی‌هایی مختلف را درون سرورهای خودشان نصب کنند بیشتر صحبت کنیم.

نصب یک نقش با استفاده از ویزاد

بدون شک، مرسوم‌ترین مکانی که اجازه می‌دهد نقش‌ها و ویژگی‌ها به راحتی نصب شوند از درون ویزاد گرافیکی موجود در سیستم‌عامل است.  به‌طور پیش‌فرض ابزاری به‌نام Server Manager هر زمان به ویندوز سرور ۲۰۱۹ وارد می‌شوید به‌طور خودکار راه‌اندازی می‌شود که اجازه می‌دهد نقش‌ها و ویژگی‌ها به ساده‌ترین شکل درون سیستم‌عامل نصب شوند. ما در شماره‌های آینده نگاهی دقیق‌تر به مدیر سرور خواهیم داشت، اما اکنون به شکل ساده قصد داریم به عنوان یک پلت‌فرم راه‌انداز از آن استفاده کرده تا ویزاردی که برای نصب اولین نقش در ویندوز سرور به آن نیاز داریم را بررسی کنیم.

ویندوز سروری که شماره گذشته آن‌را نصب کرده‌اید را اجرا کرده و گذرواژه تعیین شده را در فید مربوطه وارد کنید. با ورود به ویندوز سرور باید Dashboard Server Manager را مشاهده می‌کنید. به پرسش فوق جواب مثبت دهید تا یکسری از فرآیندهای مربوط به شناسایی و پیکربندی روی شبکه جاری به شکل خودکار انجام شود.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

پنجره Server Manager همانند شکل زیر است.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

 در وسط داشبورد فوق، پیوندهایی از شماره یک تا پنج وجود دارند که دسترسی سریع به یکسری گزینه‌های عملیاتی را امکان‌پذیر می‌کنند. هرگونه پیکربندی سرور محلی که قرار است روی این ماشین محلی انجام دهید از طریق اولین لینک این داشبورد که Configure this local server نام دارد، انجام می‌شود. مواردی که احتمالا به آن‌ها نیاز دارید عبارتند از: نام میزبان دائمی برای سرور، آدرس آی‌پی و اگر این سرور را به یک دامنه در دسترس متصل کرده‌اید، شما به‌طور معمول باید پروسه فوق را پیش از آن‌که هر نقشی را روی سرور پیاده‌سازی کنید، مدیریت کنید. اما، در این مطلب، در نظر داریم نقش موردنظر خود را نصب کنیم. بنابراین فرض می‌کنیم در مرحله قبل گزینه مثبت را کلیک کرده‌اید تا یکسری پیکربندی‌های مختصر روی سرور گرفته و سرور توانایی شناسایی و مسیریابی در شبکه را داشته باشد. یک گام به جلو برداشته و روی گزینه دوم که Add roles and features است کلیک کنید. راه دیگری که برای فعال‌سازی این ویزاد در اختیارتان قرار دارد کلیک کردن روی منو Manage در نوار ابزار بالای Server Manager  و سپس انتخاب گزینه Add Roles and Features  از درون منوی بازشونده است.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

پنجره نصب نقش‌ها و ویژگی‌ها همانند شکل زیر ظاهر شده و یک یکسری اطلاعات خلاصه شده را نشان می‌دهد.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

روی دکمه Next کنید کرده و به صفحه بعد بروید. اکنون به اولین گزینه‌ای رسیده‌ایم که به آن علاقه داریم. در این صفحه از ما سوال می‌شود که آیا علاقه داریم تا نصب یک یک نقش یا ویژگی را دنبال کنیم که این دقیقا همان کاری است که قرار است انجام دهیم. گزینه دوم در این صفحه Remote Desktop Services installation است که مهم است به آن توجه داشته باشید. اکثر ما مولفه‌‌های سرویس از راه دور دسکتاپ (RDS) ویندوز سرور را شبیه به سایر نقش‌ها تصرو کرده و زمانی که در حال تنظیم ویندوز سرور هستیم، شبیه به سایر نقش‌ها آن‌را نصب می‌کنیم. در حالی که این حرف اساسا درست است، اما مهم است توجه داشته باشیم که RDS عملکردی متفاوت نسبت به سایر نقش‌هایی دارد که یک مسیر ورود به نصب هرگونه مولفه RDS را هموار می‌کنند و زمانی که آن‌را از طریق گزینه دوم انتخاب کنید، ویزاد مخصوص خود را دارد. در حال حاضر، ما به یک کنترل‌کننده دامنه (Domain Controller) برای مدیریت اکتیو دایرکتوری (Active Directory) در محیط سرورمان نیاز داریم. قبل از نصب اکتیو دایرکتوری در سرور، مهم است که پیش‌نیازهای لازم را آماده کنیم. مواردی که نیاز داریم قبل از نصب نقش DS AD در اختیار داشته باشیم، عبارتند از: داشتن یک آدرس آی‌پی ثابت تخصیص داده شده، اطمینان از این‌که تنظیمات سرور سامانه نام دامنه به درستی برای کارت شبکه تعریف شده باشد. همچنین باید مطمئن شویم که نام میزبان سرورمان به درستی به نام نهایی تنظیم شده باشد، زیرا زمانی که نام میزبان سرور درون Domain Controller وارد شود، کنترل‌کننده دامنه از تغییر نام میزبان پشتیبانی نمی‌کند. اگر آدرس ایستا ثابتی تعیین نکرده‌اید، در زمان نصب نقش های DCHP و DNS ویندوز سرور پیغام هشداری به شما نشان می‌دهد. برای اطلاعات بیشتر در این خصوص به مقاله How to Assign a Static IP Address in Windows Server مراجعه کنید.

گزینه Role-Based or feature را انتخاب کرده و دکمه Next را کلیک کنید. تصویری همانند شکل زیر مشاهده می‌کنید.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

صفحه انتخاب سرور بسیار قدرتمند است. این صفحه از شما سوال می‌کند که قصد دارید نقش یا ویژگی جدید را کجا نصب کنید؟ به‌طور پیش‌فرض هر سرور فقط خودش را درون این صفحه نشان می‌دهد و با کلیک روی دکمه Next فرآیند کار مطابق با آن چیزی که مدنظرمان قرار دارد ادامه پیدا خواهد کرد. اما چند گزینه شسته‌و‌رفته در اینجا وجود دارد. اول از همه، اگر Server Manager شما از وجود سرورهای دیگر در شبکه آگاهی داشته باشد و برای نظارت بر آن‌ها پیکربندی شده، در اینجا گزینه‌ای برای نصب یک نقش یا قابلیت از راه دور به یکی از سرورها خواهید داشت. یکی دیگر از ویژگی‌های این صفحه که برخی از مردم آن‌را نادیده می‌گیرند، قابلیت نصب یک نقش یا ویژگی روی یک هارد‌دیسک مجازی است. اگر به فایل VHDX دسترسی دارید، این فایل هارددیسک می‌تواند مکانی باشد که شما Server Manager را از درون آن اجرا می‌کنید، در این حالت می‌توانید با انتخاب گزینه فوق نقش یا ویژگی جدید مستقیما به درون آن وارد کنید. در ۹۹ درصد موارد انتخاب این گزینه برای افراد تازه‌کار سردرگمی‌های بسیاری را به وجود می‌آورد. گزینه پیش‌فرض را انتخاب کرده و Next را کلیک کنید.

فهرستی از نقش‌های موجود برای نصب را مشاهده می کنید. با کلیک روی هر نقش توصیف کوتاهی از عملکرد آن نقش نشان داده می‌شود.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

در شماره‌های آتی توضیحات بیشتری درباره هر یک از مولفه‌های زیربنایی این صفحه ارائه خواهیم کرد. از آنجایی که این سرور یک کنترل‌کننده دامنه است، من نقش Active Directory Domain Services را انتخاب کرده و این سرور را نیز به عنوان یک سرور DNS و سرور DHCP چند منظوره مشخص می‌کنم. با انتخاب این نقش‌ها نیازی نیست که دومرتبه ویزارد را اجرا کرده و هر یک را به‌طور مجزا نصب کنیم، در دنیای واقعی و حرفه‌ای بهتر است هر یک از سرورهای فوق، به ویژه سرور DHCP روی سرورهای متفاوت قرار گیرند. ما می‌توانیم همه این نقش‌ها را انتخاب کرده و به ویزاد اجازه دهیم نصب‌کننده آن‌را اجرا کند. زمانی که اولین گزینه را انتخاب می‌کنم، ویزاد پیغامی نشان می‌دهد که Active Directory Domain Services به نقش‌های اضافی‌تری نیاز دارد تا به درستی کار کند. کاری که باید انجام دهید کلیک کردن روی دکمه Add Features است تا مولفه‌های اضافی به‌طور خودکار نصب شوند. تصویر زیر این مسئله را نشان می‌دهد.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

با کلیک روی دکمه Next به صفحه‌ای که اجازه نصب ویژگی‌های بیشتر را می‌دهد هدایت می‌شویم. در این‌جا لزومی نیست ویژگی‌هایی که انتخاب شده‌اند را نصب کنید، زیرا برای این کنترل‌کننده دامنه‌ نیازی به ویژگی‌های فوق نداریم. روی دکمه Next کلیک کنید. مراحل نصب را ادامه داده تا به دکمه Install برسید.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

با کلیک روی دکمه Install فرآیند نصب همانند شکل زیر آغاز می‌شود.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

پس از اتمام فرایند نصب، بسته به اینکه کدام یک از نقش‌ها یا ویژگی‌ها را نصب کرده اید، ممکن است از شما خواسته شود که سرور را مجددا راه‌اندازی کنید. هنگامی که دومرتبه به Server Manager وارد شوید، متوجه خواهید شد که علامت تعجب زردنگی در بالای صفحه قرار می‌گیرد.

چگونه در ویندوز سرور 2019 با Server Manager نقشی را اضافه کنیم؟

این پیغام‌ها به شما نشان می‌دهد که باید نقش‌های جدید اضافه شده به پیکربندی نیاز دارند تا فرآیند نصب تکمیل شود. نقش‌های AD DS، DNS و DHCP در حال حاضر با موفقیت نصب شده‌اند، اما برخی پیکربندی‌های اضافی وجود دارد که نقش‌ها به درستی اجرا شوند. برای کامل شدن فرآیند و تبدیل سرور به کنترل‌کننده دامنه، باید یک فرآیند اضافی انجام دهیم تا دامنه را مشخص کرده یا به دامنه‌ای وصل شویم. فرآیند‌های فوق پیش از آن‌که DHCP عملیاتی شود باید به سرانجام برسند.

در شماره آینده آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ مبحث فوق را ادامه می‌دهیم.

برای مطالعه تمام بخش‌های آموزش ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی لینک زیر کلیک کنید:

آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹


منبع : شبکه

آزمايشات سرعت اینترنت چگونه کار می‌کنند و تا چه اندازه دقیق هستند؟

۲۳ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


یک سرویس آزمايش سرعت آن‌لاین بهترین روش برای شناسایی این است که در حال حاضر اتصال شما به اینترنت تا چه اندازه سریع است. خدمات دهنده‌ای که شما به آن متصل هستید اغلب سرعت دانلود و آپلود شما را بر اساس سرویسی که خریداری می‌کنید و مطابق با سیاست گذاری‌های خود محدود می‌کند.

تامین کنندگان خدمات اینترنت (ISP) همیشه در زمان معرفی خدمات خود از عبارت «تا» استفاده می‌کنند. همین عبارت به خدمات دهنده این آزادی عمل را می‌دهد تا بتواند کمتر از حد اعلام شده خدمات رسانی کند. مثلا اگر به شما وعده «تا ۳۰ مگابيت در ثانیه» داده شد و شما تنها ۲۸ مگابيت در ثانیه دریافت کردید، ISP می‌تواند ادعا کند که سرعت وعده داده شده حفظ شده است. اما اگر این سرعت تا نصف حداکثر میزان ادعا شده کاهش پیدا کرد، حالا زمان آن رسیده تا با ISP خود تماس بگیرید.

یک سرویس آزمايش سرعت میزان پینگ و سرعت دانلود و آپلود شما را اندازه گیری می‌کند. اندازه گیری دو مورد آخر ضروری است زیرا اکثر ISPها وعده‌های جداگانه‌ای برای سرعت دانلود و آپلود می‌دهند. معمولا در تبلیغات سرعت دانلود برجسته‌تر ذکر می‌شود چرا که در اغلب موارد سرعت آپلود خیلی کمتر از سرعت دانلود ارائه می‌شود.

یک سرویس آزمايش سرعت چگونه کار می‌کند؟

وقتی شما یک تست سرعت را آغاز می‌کنید، اتفاقات متعددی رخ می‌دهد. این سرویس ابتدا موقعیت مکانی شما و نزدیکترین سرور تست به شما (این بخش اهمیت زیادی دارد) را شناسایی می‌کند. بعضی نسخه‌ها مثل  Speedtest.net از Ookla گزينه‌ای برای تغییر این سرور را در اختیار شما می‌گذارد. بعد از این که سرور تست مشخص شد، Speed Test یک سیگنال ساده (یک پینگ) به این سرور ارسال می‌کند و سرور به آن پاسخ می‌دهد. وظیفه سرویس تست این است که این مسیر رفت و برگشت را به میلی ثانیه اندازه گیری کند.

بعد از این که اندزه گیری پینگ کامل شد، تست دانلود آغاز می‌شود. کلاینت (در اینجا مرورگر وب شما) چند اتصال به سرور باز می‌کند و سعی می‌کند تا قطعه کوچکی از داده را دانلود کند. در اینجا دو پارامتر اندازه گیری می‌شود: مدت زمانی که طول می‌کشد تا این قطعه داده دریافت شود و میزان منابعی از شبکه شما که مورد استفاده قرار گرفته است.

اگر کلاینت تشخیص دهد که شما هنوز منابع برای استفاده در اختیار دارید، اتصالات بیشتری به سرور باز کرده و داده بیشتری را دانلود می‌کند. ایده کلی در اینجا این است که ظرفیت اتصال اینترنت شما سنجیده شود و مشخص شود همزمان چه میزان از آن قابل انجام است.

سرویس اینترنت خود را به عنوان یک بزرگراه تصور کنید که یک محدوده سرعت برای آن وضع شده است. باز کردن اتصالات بیشتر شبیه به این است که مسیرهای بیشتری به این بزرگراه اضافه کنید. محدوده سرعت تغییری نکرده است، اما تعداد ماشین‌های بیشتری می‌توانند از این بزرگراه با نرخ سریع‌تر عبور کنند. بنابراین برای مثال ماشین پنجاهم در یک بزرگراه چهار بانده سریع‌تر از یک بزرگراه دو بانده به مقصد می‌رسد.

بعد از این که کلاینت تعداد اتصالات درست برای آزمایش سرویس اینترنت را شناسایی کرد، شروع به دانلود قطعات اضافه‌تری از داده می‌کند. سپس میزان دانلود انجام شده در مدت زمان مشخص اندازه گیری می‌شود تا سرعت دانلود به دست آید.

مرحله بعد تست آپلود است. فرآيند کار دقیقا مثل آزمايش دانلود است اما برعکس. به جای دریافت داده از سرور روی کامپیوتر شما، کلاینت داده‌ها را از کامپیوتر شما به سرور ارسال می‌کند.

آیا این آزمايشات سرعت دقیق است؟

اگر چه در ظاهر ممکن است فرآیند آزمايش سرعت ساده به نظر برسد اما موضوع پیچیده‌تر از این است. اولین مرحله این فرآيند را در نظر بگیرید که انتخاب یک سرور تست است. اغلب نزدیکترین سرور بسیار به شما نزدیک است، حتی در همان شهر خود شما. این مجاورت یک وضعیت ایده‌ال را پدید می‌آورد، به این شكل داده‌ها نباید مسافت خیلی طولانی را طی کنند.

اما کل اینترنت اینقدر به شما نزدیک نیست. بعضی از اوقات لازم می‌شود تا داده‌های شما مسافتی به بزرگی یک قاره را طی کنند. بنابراین با وجودی که نتیجه آزمايش سرعت شما می‌تواند بسیار سریع باشد، اما اگر قرار باشد سرور میزبان داده‌های مورد نظر شما خیلی از شما فاصله داشته باشد، ممکن سرعت دانلود شما خیلی کندتر از نتیجه آزمايش باشد.

برای دریافت یک نتیجه نسبتا دقیق‌تر از آزمايش سرعت بهتر است این کار را چند بار با چند سرور در موقعیت‌های مکانی مختلف انجام دهید.

در گام دوم از فرآیند آزمايش، کلاینت تلاش می‌کند تا اتصالات بیشتری فراهم کرده و مصرف شبکه شما را به حداکثر برساند. اگر شبکه شما از قبل توسط منابع دیگر اشغال شده باشد، speed test نمی‌تواند از تمام مزایای منابع شما به طور کامل استفاده کند و نتیجه آزمايش شما کمتر از حد معمول نشان داده می‌شود.

این که چگونه به اینترنت متصل شده باشید و از کدام دستگاه‌ها برای آزمايشات خود استفاده کرده باشید نیز روی نتایج تاثیر خواهد داشت. یک کامپیوتر شخصی متصل به اینترنت از طریق کابل اترنت نتایج سریع‌تری نسبت به یک تبلت متصل از طریق شبکه وای‌فای نشان خواهد داد زیرا در حالت کلی اتصال وای‌فای از سرعت و ثبات کمتری نسبت به اتصال اترنت برخوردار است.

چگونه دقیق‌ترین نتایج را به دست آوریم

به دست آوردن نتیجه دقیق در یک آزمايش به این بستگی دارد که شما قصد داشته باشید چه چیزی را اندازه گیری کنید. اگر می‌خواهید ببینید آیا ISP شما واقعا به سرعتی که وعده داده بود عمل کرده است، به سراغ شرایط مطلوب بروید. از اتصال اترنت استفاده کنید، نزدیکترین سرور تست به خود را انتخاب کنید و هر چیزی را که احتمال می‌دهید در حال استفاده از پهنای باند اینترنت شما است (مثل یک سرویس استریم یا به‌روزرسانی اپلیکیشن‌ها) را متوقف کنید.

گاهی اوقات بهتر است قبل از اجرای یک تست سرعت روتر خود را ری‌استارت کنید. اگر روتر شما از یک تست سرعت داخلی برخوردار است، به جای خدمات تست آن‌لاین و استفاده از مرورگر از آن استفاده کنید.

اما اگر می‌خواهید نتایج به دست آمده به عملکرد دنیای واقعی نزدیکتر باشد، از یک مرورگر یا اپلیکیشن تست استفاده کنید و چند سرور مختلف دورتر از موقعیت مکانی خود را هم آزمايش کنید.

در نهایت این که مهم نیست شما به چه دلیل قصد بررسی وضعیت سرعت اینترنت خود را دارید و از چه روشی برای انجام این کار استفاده می‌کنید، شما به یک نتیجه دقیق و کامل دست پيدا نخواهید کرد. اما این نتایج به اندازه‌ای خوب هست که بتواند حس کنجکاوی شما را برآورده کند.


منبع : شبکه

راهنمای شروع به کار با MariaDB

۲۳ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


دریافت MariaDB نسخه ۱۰٫۳

نسخه‌های اصلی فایل‌های باینری MariaDB در وب‌سایت اختصاصی آن به نشانی https://downloads.mariadb.org/ نگهداری می‌شود. تمام سیستم عامل‌های پشتیبانی‌‌شده در یک صفحه به همراه گزینه‌های گوناگون موجود برای هر سیستم‌‌‌عامل طبقه‌بندی شده است. همچنین در صورت تمایل به در اختیار داشتن کدهای منبع و کامپایل MariaDB می‌توانید از همین طریق آن‌ها را دریافت کنید که در بیشتر مواقع به انجام این کار نیازی ندارید.

چگونه MariaDB 10.3 را نصب کنیم

فرآیند نصب و راه‌‌اندازی MariaDB به میزان زیادی به سیستم‌عامل مقصد بستگی دارد.
• کاربران ویندوز می‌توانند هم بسته .MSI و هم فایل .ZIP مربوط را دانلود کنند. .MSI یک فرمت رسمی‌ برای نصب نرم افزار روی سیستم ویندوز است و فایل‌های آرشیو .ZIP را می‌توان داخل یک فولدر استخراج کرده و مستقیم از همانجا اجرا کرد. اما در زمان استفاده از نسخه آرشیو باید پیکربندی سیستم را شخصا انجام دهید، اما بسته .MSI نصب و پیکربندی MariaDB را از طریق یک رابط کاربری گرافیکی انجام می‌دهد.
• کاربران لینوکس امکان استفاده از فایل‌های فشرده شده .TAR و بسته‌های .DEB را برای توزیع‌های مبتنی بر اوبونتو و دبیان و همچنین بسته‌های .RPM برای توزیع‌های مبتنی بر ردهت و فدورا خواهند داشت. در ابتدا باید مخزن متناسب با توزیع لینوکس خود را پیکربندی کنید. همچنین این امکان وجود دارد تا MariaDB را از مخزن پیش‌فرض توزیع لینوکس نصب کنید، اما دیگر قادر به دسترسی به آخرین نسخه MariaDB در اینجا نخواهید بود.
• کاربران macOS می‌توانند از طریق سیستم مدیریت، بسته Homebrew را که شامل نسخه باینری از پیش کامپایل شده است از MariaDB دریافت کنند. توجه داشته باشید که برخی از اجزای تشکیل‌‌‌دهنده از جمله موتورهای پایگاه داده CONNECT و OQGRAPH در این بسته وجود ندارد و باید از طریق فرمان –build-from-source از منبع دریافت شود.
MariaDB ایمیج‌های داکر را برای لینوکس فراهم کرده است، اما همچنان باید از طریق فایل پیکربندی گزینه‌های مختلف MariaDB را تنظیم کرده و این داده‌ها را در مسیری غیر از مسیر پیش‌فرض استفاده شده توسط کانتینر نگهداری کنید. 

چگونه نسخه قبلی MariaDB را به‌روزرسانی کنیم

دو روش برای به‌روزرسانی نسخه قبلی MariaDB وجود دارد: 
۱٫ به‌روزرسانی درجا: فایل‌های باینری نسخه فعلی MariaDB با نسخه جدیدتر جایگزین می‌شود.
۲٫ استخراج و تزریق دوباره: محتوای پایگاه داده نسخه قدیمی‌ استخراج شده و به نسخه جدید وارد می‌شود.
در صورت استفاده از هر کدام از این شیوه‌ها باید مطمئن شوید پایگاه‌های داده‌ای که به‌روزرسانی می‌کنید در آخر راه دچار مشکل عدم سازگاری نشوند. به همین دلیل، قبل از هر اقدامی‌ اسناد مربوط به‌روزرسانی MariaDB را مطالعه کنید. از آنجا که MariaDB در پلتفرم‌های مختلف با برخی از تفاوت‌های جزئی در معماری همراه است، فرآیند به‌روزرسانی به نقطه‌ای که از آن شروع می‌کنید، بستگی دارد. 

مطلب پیشنهادی

7نکته کلیدی برای آن که به بالاترین سطح از کارایی MySQL دست پیدا کنید

به‌روزرسانی در ویندوز 

بهترین شیوه به‌روزرسانی در ویندوز این است که نسخه جدید MariaDB را به موازات نسخه قدیمی‌ نصب کرده و نسخه قدیمی‌ را منحل کنید.
تا زمانی‌ که شماره نسخه‌ها تفاوت عمده با هم نداشته باشند، MariaDB از اجرای چند نسخه متفاوت در کنار یکدیگر پشتیبانی می‌کند. برای مثال، می‌توانید نسخه‌های ۱۰٫۰ و ۱۰٫۲ را در کنار یکدیگر اجرا کنید، اما چنین کاری برای نسخه‌های ۱۰٫۲٫۶ و ۱۰٫۲٫۷ امکان‌پذیر نیست. در اینجا نصب نسخه ۱۰٫۲٫۷ به طور خودکار روی نسخه ۱۰٫۲٫۶ بازنويسی شده و آن را ارتقا می‌دهد. تنها استثنا در این مورد نصب یک نسخه ۳۲ بیتی در کنار یک نسخه ۶۴ بیتی است که به دلیل ماهیت فنی متفاوت این دو امکان استفاده از دو نسخه با تغییر شماره جزئی در کنار یکدیگر وجود دارد. اگر می‌خواهید نصب یک نسخه جدید ارتقا را به صورت دستی انجام دهید، از ابزار خط فرمان mysql_upgrade استفاده کنید. این ابزار علاوه بر ارتقای نسخه‌های MySQL برای ارتقای MariaDB نیز قابل انجام است.

به‌روزرسانی در لینوکس 

در سیستم‌های لینوکس فرآیند ارتقا به حذف نسخه قدیمی‌ قبل از نصب نسخه جدید MariaDB نیاز دارد. قبل از انجام این کار باید با استفاده از ابزار Mysqldump (در صورتی که به‌روزرسانی را از MySQL  انجام می‌دهید) یا ابزار Mariabackup (در صورتی که قصد به‌روزرسانی از نسخه قبلی MariaDB  را دارید) یک نسخه پشتیبان کامل از پایگاه داده فعلی خود تهیه کنید.

چگونه MariaDB را پیکربندی کنیم 

تنوع گزینه‌های پیکربندی در MariaDB می‌تواند باعث سردرگمی‌ شود، اما خوشبختانه در زمان نصب اولیه یا فرآیند به‌روزرسانی به خیلی از این گزینه‌ها نیازی نخواهید داشت.
در بسیاری از موارد نصب‌‌کننده MariaDB به‌‌طور خودکار آن را به شکلی تنظیم می‌کند که در زمان راه‌‌اندازی سیستم اجرا شود. اگر قصد دارید به‌صورت دستی این کار را انجام دهید، از این فرمان استفاده کنید:

systemctl start mariadb.service
systemctl enable mariadb.service

یکی دیگر از کارهایی که MariaDB به‌‌طور پیش‌فرض در زمان نصب انجام می‌دهد، ساخت خودکار یک حساب کاربری با مجوز دسترسی محدود است. این کار در زمان شما برای تنظیم یک حساب کاربری صرفه جویی می‌کند.
اگر از نسخه آرشیو MariaDB برای نصب آن استفاده کرده باشید، برای ساخت و تنظیم جدول‌های سیستم MariaDB باید از اسکریپت mysql_install_db استفاده کنید.

راهنمای شروع به کار با MariaDB

ویرایش فایل پیکربندی MariaDB

نصب‌کننده گرافیکی ویندوز و اسکریپت‌های نصب لینوکس مهم‌ترین گزینه‌های مورد نیاز MariaDB را پیکربندی می‌کنند. در رابط گرافیکی ویندوز می‌توانید اغلب گزینه‌های عمومی‌ (مانند پورتی که MariaDB در آن اجرا می‌شود) را تغییر دهید، اما به طور خودکار پیش‌فرض‌های معقول برای تمام گزینه‌ها اعمال می‌شود.
این انتخاب‌ها در یک فایل پیکربندی نگهداری شده و توسط MariaDB مورد استفاده قرار می‌گیرد. محل ذخیره‌‌سازی این فایل به سیستمی‌ که شما از آن استفاده می‌کنید بستگی دارد. ساختار فایل‌های پیکربندی MariaDB و MySQL یکی است و می‌توان آن‌ها را با یکدیگر معاوضه کرد یا بخش‌هایی از یک نسخه از فایل پیکربندی را برای نسخه‌های دیگر استفاده کرد. اما بهتر است برای هر نسخه واحد از MariaDB و MySQL از یک فایل پیکربندی جداگانه استفاده کنید و آن‌ها را در مسیرهای جداگانه قابل شناسایی توسط هر موتور نگهداری کنید.

گزینه‌های اصلی پیکربندی MariaDB

اغلب گزینه‌های پیکربندی MariaDB 10 به اصلاح و تغییر نیازی ندارد. اما بعضی از تنظیمات از جمله پروتکل‌های امنیتی و اتصال را از طریق رابط گرافیکی نصب یا ویرایش فایل پیکربندی باید تنظیم کنید. در ادامه با برخی از آن‌ها آشنا خواهید شد:

پروتکل‌های اتصال در MariaDB

MariaDB، اتصالات ورودی به این سرور را از چند روش می‌پذیرد.
• TCP/IP: متداول‌ترین و قابل فهم‌ترین شیوه اتصال به یک سرور MySQL است، زیرا امکان اتصال را از دو طریق محلی و راه دور فراهم می‌کند. اما از طرفی به دلیل ماهیت این پروتکل کندترین روش اتصال محسوب می‌شود. در هر شرایطی وقتی شما به اتصال از راه دور به سرور نیاز دارید، TCP/IP ساده‌ترين راهکار موجود است.
• سوکت و پایپ لینوکس: سوکت و پایپ زمان‌هایی بهترین گزینه برای استفاده محسوب می‌شود که کلاینت و سرور در یک سیستم باشند، زیرا در این صورت تبادل داده بین سرور و کلاینت با حداکثر سرعت انجام می‌شود.
• حافظه اشتراکی: سریع‌ترین گزینه برای ارتباط بین سرور و کلاینت و کم انعطاف‌‌‌‌‌‌‌پذیرترین شیوه استفاده از حافظه اشتراکی است. این روش تنها زمانی قابل استفاده است که کلاینت و سرور در یک سیستم فیزیکی یکسان قرار گرفته باشد.

راهنمای شروع به کار با MariaDB

گزینه‌های لاگ‌‌گیری در MariaDB

علاوه بر لاگ گرفتن از خطاها که همیشه به طور پیش‌فرض فعال است، MariaDB می‌تواند سه نوع دیگر از لاگ را مدیریت کند. توجه داشته باشید که همه آن‌ها به طور پیش‌‌فرض غیرفعال هستند.
• General query log: جزئیاتی دقیق از فعالیت‌های MySQL از زمان آغاز به کار تا خاموش شدن سرور توسط این لاگ جمع آوری می‌شود.
• Slow query log: هر کوئری که اجرای آن بیشتر از مدت زمانی مشخص که در فایل پیکربندی تنظیم می‌شود، به طول بیانجامد برای عیب‌یابی و بهینه‌سازی بعدی جمع آوری می‌شود.
• Binary log: این لاگ حاوی استخراج و تغییرات انجام گرفته در فایل‌های باینری پایگاه داده است.
موتورهای ذخیره‌سازی مستقل مانند MyISAM لاگ‌های اختصاصی خود را نگهداری می‌کنند و بخشی از خود MariaDB نخواهند بود.
در حالت پیش‌فرض لاگ‌ها به طور خودکار پاک‌سازی نخواهند شد و هر از گاهی باید با استفاده از اسکریپت Mysql-Log-Rotate آن‌ها را پاک کرد. 

مطلب پیشنهادی

نام کتاب: کدنویسی و توسعه وب ویژه افراد تازه‌‌کار

چگونه از MySQL به MariaDB کوچ کنیم 

اگر قصد دارید از پایگاه داده MySQL فعلی خود به یک نسخه جدید نصب شده MariaDB کوچ کنید، قوانین آن ساده است. ابتدا یک نسخه پشتیبان کامل از داده‌های خود تهیه کرده و کرده آخرین نسخه MariaDB را نصب کنید. 
اگر می‌خواهید ابتدا MySQL را حذف کرده و MariaDB را نصب کنید، باید ابزار Mysql_Upgrade را اجرا کرده تا اطمینان حاصل کنید که پایگاه‌های داده‌تان با MariaDB سازگار شود. همچنین باید قبل از انتقال مقاله مربوط به ناسازگاری‌های شناخته شده با نسخه‌های مختلف MySQL را در وب‌سایت MariaDB مطالعه کنید تا قبل از مهاجرت از تمام جنبه‌های آن مطلع شوید. سرانجام، اگر از یک اپلیکیشن کلاینت MySQL مانند Database Workbench استفاده می‌کنید، این اپلیکیشن به احتمال زیاد با کمی‌ تغییرات در تنظیمات آن با MariaDB کار خواهد کرد؛ ممکن است با هشدارهایی در مورد عدم سازگاری مواجه شوید، اما با انتخاب یک شیوه درست برای اتصال به MariaDB بیشتر بخش‌های Workbench کار خود را به خوبی انجام خواهد داد.


منبع : شبکه

چگونه ویندوز سرور ۲۰۱۹ را نصب کنیم؟

۲۲ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


برای مطالعه قسمت قبل آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ اینجا کلیک کنید.


مردم این پرسش را مطرح می‌کنند که ما کدام نسخه از ویندوز سرور ۲۰۱۹ را برای شروع باید انتخاب کنیم. هر نسخه قابلیت‌های فنی و مجوزهای خاص خود را دارد. اجازه دهید چند سطری درباره تفاوت‌های هر یک از این نسخه‌ها قلم‌فرسایی کنیم تا خوانندگان دید روشن‌تری نسبت به نسخه‌های مختلف به دست آورند.

نکته مهم: اگر روی سامانه خود تنها یک سیستم‌عامل دارید، پیشنهاد می‌کنم با توجه به اهداف این سری آموزشی، ویندوز  سرور ۲۰۱۹ را روی یک ماشین مجازی در vmware یا Hyper-V ویندوز ۱۰ نصب کنید تا مشکلی برای سیستم‌تان رخ ندهد و بتوانید در صورت بروز مشکل ویندوز سرور را پاک کرده و دومرتبه نصب کنید. در صورت نصب روی سیستم‌عامل اصلی، دیگر دسترسی به ویندوز قبلی امکان‌پذیر نخواهد بود. اگر تمایلی به نصب vmware ندارید، ویندوز ۱۰ ابزاری برای ساخت ماشین‌های مجازی ارائه کرده است که به‌کارگیری آن ساده بوده و پیشنهاد می‌کنم روی خود Hyper-V ویندوز ۱۰ ماشین مجازی خود را نصب کنید. برای اطلاعات بیشتر به مقاله چگونه در ویندوز ۱۰ بدون استفاده از هیچ ابزار جانبی ماشین مجازی ایجاد کنیم؟ مراجعه کنید. ما در این مقاله ویندوز سرور ۲۰۱۹ را روی ماشین مجازی Hyper-V ویندوز ۱۰ نصب می‌کنیم.

نکته: اگر از Hyper-V برای نصب ماشین مجازی استفاده می‌کنید، در زمان ساخت ماشین مجازی دقت کنید در پنجره تنظیمات، گزینه Generation2 را در بخش Specify Generation انتخاب کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

در بخش Installation Options نیز حتما گزینه Installing an operation system form a bootable image file را انتخاب کرده و مسیر فایل ایزو را مشخص کنید تا در زمان راه‌اندازی ماشین مجازی فرآیند بوت مستقیما از روی فایل ایزو انجام شود.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

استاندارد در مقابل مرکز داده

هنگامی که تصمیم می‌گیرید، ویندوز سرور ۲۰۱۹ را روی سامانه‌ای نصب کنید دو گزینه متفاوت در اختیارتان قرار می‌گیرد. اولین گزینه نسخه استاندارد ۲۰۱۹ است که گزینه پیش‌فرض بوده و شامل قواعد سنتی ویندوز سرور است. ما نمی‌توانیم درباره نحوه قیمت‌گذاری توضیحاتی ارائه کنیم، زیرا هر شرکتی قیمت متفاوتی را ارائه می‌کند و این قیمت‌گذاری به توافق تجاری شرکت ارائه‌دهنده ویندوز و مایکروسافت بستگی دارد. نسخه استاندارد گزینه ارزان‌تری است و بیشتر برای نصب ویندوز سرور ۲۰۱۹ از نسخه فوق استفاده می‌شود.

در سویی دیگر نسخه دیتاسنتر قرار دارد که مدل لوکس ویندوز سرور ۲۰۱۹ است. در ویندوز سرور ۲۰۱۹ چندین نقش و ویژگی وجود دارد که فقط با نسخه Datacenter کار می‌کنند و در نسخه استاندارد خبری از آن‌ها نیست. اگر به دنبال نصب یکی از فناوری‌های مایکروسافت روی تجهیزات سخت‌افزاری خود هستید، ابتدا باید ملزومات محیط سازمان و اهداف خود را بررسی کرده و در ادامه به سراغ انتخاب فناوری مدنظر خود بروید. به یاد داشته باشید که نسخه Datacenter می‌تواند هزینه‌هایی به مراتب بیشتر از نسخه استاندارد به همراه آورد، به همین دلیل شرکت‌ها تنها زمانی که نیازهای مهمی دارند به سراغ نسخه DataCenter می‌روند. به‌عنوان مثال، اگر علاقمند به میزبانی ماشین‌های مجازی محافظت شده یا کار با Direct Space Storage هستید، لازم است نسخه ۲۰۱۹ Datacenter را همراه با فناوری‌های مرتبط انتخاب کنید.

یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های عملکردی نسخه استاندارد و Datacenter به تعداد ماشین‌های مجازی باز می‌گردد که هر نسخه قادر به میزبانی آن‌ها است. نسخه استاندارد ۲۰۱۹ می‌تواند فقط دو ماشین مجازی در هر لحظه میزبانی کند که محدودیت نسبتا بزرگی به شمار می‌رود، به ویژه زمانی که در نظر دارید یک سرور Hyper-V ایجاد کنید. Datacenter به شما این امکان را می‌دهد تا تعداد نامحدودی از ماشین‌های مجازی را اجرا کنید که هنگام ساخت سرورهای میزبان مجازی مشکلی به وجود نخواهد آورد.

Desktop Experience

گزینه فوق رایج‌ترین انتخاب مرتبط با ویندوز سرور است که شما در هر مکانی مشاهده می‌کنید. فارغ از این‌که ویندوز سرور ۲۰۱۹ نسخه استاندارد یا دیتاسنتر را نصب می‌کنید، در هر دو حالت می‌توانید از یک رابط کاربری گرافیکی استفاده کرده یا از آن صرفنظر کنید. نگاه سنتی متخصصان شبکه بیشتر به سمت Desktop Experience است. رابط فوق اجازه می‌دهد یکسری از مولفه‌ها شبیه به RDPing در ویندوز سرور یک نسخه دسکتاپی نیز داشته باشند. یک دسکتاپ سنتی، امکان استفاده از مدیر سرور گرافیکی را فراهم کرده و اجازه می‌دهد سرور را به بهترین شکل مدیریت کنید. اگر با ناوبری درون ویندوز ۱۰ آشنایی داشته باشید، باید بتوانید با حداقل زحمت ممکن از Desktop Experience در ویندوز سرور ۲۰۱۹ استفاده کنید. ما از این نسخه ویندوز سرور ۲۰۱۹ در بیشتر آموزش‌های ویندوز سرور ۲۰۱۹ استفاده خواهیم کرد.

Server Core

در هنگام نصب ویندوز سرور ۲۰۱۹ مشاهده می‌کنید که گزینه پیش‌فرض روی Desktop Experience تنظیم نشده است. Server Core سعی می‌کند یک سرور سریع‌تر و کارآمد‌تر نسبت به نسخه دسکتاپ ارائه کند، زیرا از حداقل کدنویسی برخوردار بوده که منابع سیستمی کمی را در مقایسه با نمایش یک رابط گرافیکی بزرگ استفاده می‌کند.

تقریبا هر کاری که تمایل دارید در ویندوز سرور انجام دهید، در هر دو نسخه Server Core و Desktop Experience قابل انجام است، تنها تفاوت اصلی در رابط کاربری و امنیت مستتر است. برای آن‌که بتوانید از Server Core استفاده کنید، باید این تبحر را داشته باشید تا بدون مشکل از رابط خط فرمان پاورشل استفاده کرده و همچنین مدیریت راه دور سرور را به عنوان یک راه مطمئن برای ارتباط با سرورهای خود در نظر بگیرید.

بزرگ‌ترین مزیت به‌کارگیری Server Core به غیر از عملکرد در امنیت آن مستتر است. بیشتر نرم‌افزارهای مخرب که تلاش می‌کنند به سرورهای ویندوزی حمله کنند روی رابط گرافیکی Desktop Experience متمرکز می‌شوند.  از آنجایی که نسخه Server Core به شدت محافظت شده است، در نتیجه برخی از حملات به ماشین‌های مبتنی بر Server Core بدون موفقیت به انتهای مسیر خود می‌رسند.

Nano Server

پلتفرم سوم دیگری نیز برای ویندوز سرور ۲۰۱۹ به نام Nano Server وجود دارد. نسخه‌ای کوچک شده از ویندوز سرور است که شبیه به Server Core بوده اما روی بیشتر ماشین‌ها قابل استفاده است. آخرین مرتبه‌ای که یک Nano Server را راه‌اندازی کردم، کمتر از ۵۰۰ مگابایت داده برای نصب کامل سیستم‌عامل مصرف کردم که باور نکردنی است.

با انتشار ویندوز سرور ۲۰۱۶ حرف و حدیث‌هایی در ارتباط با نانو سرور به گوش می‌رسید که با توجه به قابلیت‌های متعدد و نقش‌های مختلف ویندوز سرور که درون نانو سرور قرار داد، مایکروسافت به دنبال جایگزینی نانو سرور و افزایش اندازه این سیستم‌عامل است که اکنون این حرف و حدیث‌ها به پایان رسیده است.

یکی از بزرگ‌ترین قابلیت‌های نانو سرور در تعامل بسیار خوب این سیستم‌عامل با کانتیرها قرار دارد. برخی از کارشناسان معتقد هستند که  تنها راه اجرای درست نانو سرور این است که به عنوان یک ایمیج درون یک کانتینر اجرا شود.

نکته: ما در این‌جا در ارتباط با مجوز‌ها، کانال خدمات بلندمدت (LTSC) و مباحث مرتبط صحبتی نمی‌کنیم، زیرا به دلایل مختلف پشتیبانی فنی منوط به خریداری نسخه قانونی و یکسری مباحث حقوقی می‌شود.

پیش‌نیازهای فنی برای نصب

در هنگام برنامه‌ریزی برای ساخت یک سرور جدید، موضوعات مختلفی را باید مدنظر قرار دهید. شما قصد دارید روی سرور چه چیزی نصب کنید؟ آیا نسخه استاندارد ۲۰۱۹ می‌تواند نیازهای شما را پوشش دهد یا به نسخه دیتاسنتر ۲۰۱۹ نیاز دارید؟ آیا Server Core از دیدگاه امنیتی قابل اطمینان است یا محبور هستید از نسخه Desktop Experience استفاده کنید؟ با توجه به این‌که سرورهای مجازی محبوب شده‌اند و قادر هستند ماشین‌های مجازی را اجرا کنند شما نیز به یک چنین قابلیتی نیاز دارید؟ قبل از هر چیز ابتدا باید حداقل تجهیزات سخت‌افزاری موجود برای ویندوز سرور را مشخص کنید. این اطلاعات در سایت مایکروسافت به نشانی زیر وجود دارد. https://docs.microsoft.com/en-us/windows-server/get -started-19 / sys-reqs-19

اما به‌طور خلاصه برای ادامه مطالعه این آموزش‌ها و نصب ویندوز سرور به حداقل ملزومات زیر برای نصب ویندزو سرور ۲۰۱۹ نیاز دارید.

پردازنده: یک پردازنده با معماری ۶۴ بیتی با فرکانس کاری ۱٫۴ گیگاهرتزی با قابلیت پشتیبانی از NX، DEP، CMPXCHG16b، LAHF / SAHF، PrefetchW و SLAT.

حافظه اصلی: حداقل ۴ گیگابایت برای اجرای ویندوز سروری که Desktop Experience را اجرا می‌کند. البته شما می‌توانید یک سرور مبتنی بر تجربه دسکتاپی را روی سامانه‌ای با حافظه اصلی کمتر نیز نصب کنید، اما عملکرد سامانه به شدت کاهش پیدا می‌کند.

حافظه جانبی: ویندوز سرور ۲۰۱۹ نیاز به یک آداپتور ذخیره‌سازی PCI Express (PCIe) نیاز دارد. ATA / PATA / IDE برای درایوهای بوت مجاز نیستند. حداقل فضای ذخیره‌سازی مورد نیاز ۳۲ گیگابایت است، اما Desktop Experience حدود ۴ گیگابایت فضای بیشتری را نسبت به Server Core مصرف می‌کند.

اگر تنها به دنبال آشنایی با ویندوز سرور ۲۰۱۹ و تسلط بر ویندوز سرور ۲۰۱۹ هستید، مواردی که اشاره شد، حداقل ملزومات موردنیاز برای نصب هستند. اما برای انجام کارهای حرفه‌ای شما به سخت‌افزارهای قدرتمند و مولفه‌های اضافی نیاز دارید تا بتوانید نقش‌ها و ویژگی‌های خاص را به درستی نصب کرده و از آن‌ها استفاده کنید. مولفه‌هایی شبیه به UEFI و تراشه TPM به سرعت در حال تبدیل شدن به جریان اصلی دنیای فناوری هستند و به تدریج با بیشتر سرویس‌های سیستم‌عامل‌ها به کار گرفته می‌شوند. به ویژه، برای افرادی که تمایل دارند برای حفظ امنیت سامانه خود از بیت‌لاکر استفاده کرده یا از گواهی‌نامه‌های قدرتمند یا ماشین‌های مجازی محافظت شده استفاده کنند. در چنین مواقعی باید اطمینان حاصل کنید که سامانه‌های شما به تراشه‌های TPM 2.0 تجهیز شده‌اند.

نکته‌: اگر از یک ماشین مجازی برای نصب ویندوز سرور ۲۰۱۹ استفاده می‌کنید، لزومی ندارد مراحل زیر را دنبال کنید و مستقیما به بخش اجرای فایل نصبی بروید.

رایت فایل ایزو ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی رسانه هدف

روند نصب سیستم‌عامل‌های مایکروسافت در ۱۵ سال گذشته بهبود چشمگیری داشته است. در مقایسه با گذشته زمان و روند، نصب یک سیستم‌عامل مدرن همچون ویندوز سرور ۲۰۱۹ به شکل باور نکردنی سریع و ساده است. اولین کاری که باید انجام دهید رایت فایل‌های نصبی برنامه روی رسانه‌ای است که قابلیت بوت یک سامانه را داشته باشد. در ابتدا باید فایل ios ویندوز سرور ۲۰۱۹ را دانلود کرده و آن‌را به‌گونه‌ای که دیسک یا حافظه فلش قابلیت بوت یک سامانه را داشته باشد، رایت کنید. قاعدتا باید نسخه اورجینال محصول را خریداری کنید، اما به دلیل عدم دسترسی چاره نیست جزء اینکه به آدرس دانلود Windows Server 2019 + v1903 x64 مراجعه کرده و ویندوز را دانلود کنید!

دقت کنید ویندوزی که حجم آن برابر با ۵۱۴۰ گیگابایت است را باید دانلود کنید. زمانی که فایل‌ها را دانلود و از حالت فشرده خارج کردید، باید فایل‌ها را روی دیسک یا حافظه فلش رایت کنید. برای رایت روی دیسک کافی است روی فایل ایزو .ISO کلیک راست کرده و گزینه Burn disk image را انتخاب کنید. یک ویزاد ساده ظاهر شده و فایل‌ها را روی دیسک رایت می‌کند.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

با توجه به این‌که ویندوز سرور ۲۰۱۹ حجمی بیشتر از ۴٫۷ گیگابایت دارد، شما برای رایت آن روی دی‌وی‌دی به یک دیسک دو طرفه نیاز دارید که اجازه می‌دهد داده‌های بیشتری روی دیسک رایت کنید. در نتیجه بهتر است برای دسترسی به سرعت بیشتر در زمان نصب و راحتی کار ویندوز سرور ۲۰۱۹ را روی یک حافظه فلش خالی رایت کنید.

ساخت یک حافظه فلش با قابلیت بوت

برای انجام این‌کار شما به یک حافظه فلش حداقل ۸ گیگابایتی نیاز دارید. برای ساخت یک حافظه فلش شما به نرم‌افزار Rufus  یا ISO Burner نیاز دارید. اگر از سورس یاد شده فایل نصبی ویندوز را دانلود کرده باشید گزینه فوق درون فایل آرشیو قرار دارد. روی فایل Rufus  کلیک کرده و مطابق تصویر زیر مسیر فایل ایزو را مشخص کرده و روی دکمه Start کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

با کلیک روی دکمه Start پیغامی ظاهر می‌شود که همه اطلاعات روی حافظه فلش پاک خواهند شد.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

با فشار دکمه Ok فایل‌های نصبی ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی حافظه فلش رایت خواهند شد. پس از اتمام نصب روی دکمه CLOSE کلیک کنید تا برنامه Rufus بسته شود.

اجرای فایل نصبی

ابتدا حافظه فلش را به سامانه خود متصل کنید. اگر از Hyper-V ویندوز ۱۰ برای ساخت ماشین مجازی استفاده کرده‌اید، برنامه Hyper V-Manager را مطابق تصویر زیر اجرا کرده و روی ماشین مجازی که ایجاد کرده‌اید دوبار کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

کلیدی را برای آغاز روند نصب فشار دهید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

در صفحه فوق تنظیمات پیش‌فرض را انتخاب کرده و دکمه Next را کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

اکنون روی دکمه Install کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

در صفحه فوق باید شماره سریال مربوط به نسخه‌ای که قصد استفاده از آن را دارید وارد کنید. ما در این مقاله نسخه Windows Server 2019 Datacenter (Desktop Experience) را انتخاب می‌کنیم. شماره سریال مربوط به این نسخه از ویندوز را مطابق با تصویر یا از سایت پی‌سی ورلد یادداشت کرده و در فیلد زیر تایپ کنید. (بهتر است پیش از انجام این‌کار اتصال خود با اینترنت را قطع کنید. )

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

پس از وارد کردن سریال مربوطه ویندوز سرور به‌طور خودکار شماره سریال متناظر به نسخه مربوطه را تشخیص داده و گزینه‌هایی همانند شکل زیر نشان می‌دهد. مطابق با تصویر گزینه همراه با دسکتاپ را انتخاب کرده و دکمه Next را کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

تیک توافقنامه را انتخاب کرده و Next را کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

در صفحه زیر گزینه Custom: Install Windows only (advanced) را انتخاب کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

پارتیشن مدنظر را انتخاب کرده و روی دکمه Next کلیک کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

با این‌کار فرآیند نصب ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی ماشین مجازی ساخته شده در Hyper-V آغاز می‌شود.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

اجازه دهید سرویس‌ها و تنظیمات ویندوز سرور ۲۰۱۹ روند نصب طبیعی خود را طی کنند. پس از کامل شدن این فرآیند، تصویری همانند شکل زیر مشاهده می‌کنید. دقت کنید در فیلدهای مربوطه باید گذرواژه خود را وارد کنید. گذرواژه حتما باید ترکیبی از حروف بزرگ، کوچک و اعداد باشد، در غیر این صورت ویندوز گذرواژه شما را قبول نمی‌کند.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

اگر از ماشین مجازی Hyper-V استفاده می‌کنید، باید ابعاد صفحه‌نمایش را مشخص کنید، نوار را به سمت راست صفحه کشیده و گزینه full screen  را انتخاب کنید.

چگونه ویندوز سرور 2019 را نصب کنیم؟

 بدون انجام هیچ کاری اضافی روی دکمه Pause در بالای پنجره Hyper-V کلیک کنید تا اجرای ماشین مجازی متوقف شده و از منوی File گزینه Exit را انتخاب کنید.  


برای مطالعه تمام بخش‌های آموزش ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی لینک زیر کلیک کنید:

آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹

در شماره آینده آموزش ویندوز سرور ۲۰۱۹ مبحث نصب نقش ها و قواعد را آغاز خواهیم کرد.


منبع : شبکه

۱۰ فناوری بزرگ و خبرساز سال ۲۰۱۹ از نگاه بیل گیتس

۲۲ تیر ۱۳۹۸
بدون نظر


۱٫ مهارت و زبردستی ربات‌ها

ربات‌ها با آموزش دادن به خود در حال یادگیری نحوه برخورد با دنیای فیزیکی هستند. اما ربات‌ها برخلاف نگرانی‌هایی که وجود دارد، همچنان غیرقابل انعطاف و خام هستند. علاوه بر این، ربات‌ها هنوز نمی‌توانند به شکلی برنامه‌ریزی شوند که مانند انسان با نگاه کردن به یک جسم متوجه شوند که چطور باید آن را در دست بگیرند. اما با پیشرفت‌های صورت گرفته ربات‌ها می‌توانند از طریق آزمایش و خطای مجازی نحوه گرفتن اجسام را یاد بگیرند. یکی از این پروژه‌ها Dactyl است. ربات به خودش آموزش می‌دهد که چگونه یک بلوک ساختمانی اسباب‌بازی را در انگشتانش بچرخاند. این دست ربات توسط OpenAI در سانفرانسیسکو طراحی‌شده و اطراف آن با شبکه‌ای از چراغ‌ها و دوربین‌ها احاطه‌شده است. نرم‌افزار شبکه عصبی Dactyl با استفاده از روش «تقویت یادگیری» می‌آموزد که چگونه این بلوک را گرفته و بچرخاند.  به طور معمول، انتقال تجربه مجازی به دنیای واقعی امکان‌پذیر نیست، زیرا ویژگی‌های متفاوت مواد مختلف به‌سادگی شبیه‌سازی نمی‌شوند.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس

۲٫ موج جدید انرژی هسته‌ای

طراحی‌های جدید هسته‌ای که سال گذشته میلادی معرفی شدند، نویدبخش ایمن و ارزان‌تر شدن این انرژی هستند. در بین این طراحی‌ها راکتورهای نسل ۴ قرار دارند که تحول عظیمی در طراحی‌های قدیمی و مرسوم ایجاد کرده‌اند. توسعه‌دهندگان راکتورهای نسل ۴ با همکاری یکدیگر در بخش تحقیق و توسعه احتمال می‌دهند که در دهه آینده بتوانند از این انرژی برای تولید برق استفاده کنند. راکتورهای ماجولار کوچک معمولا ده‌ها مگاوات برق تولید می‌کنند (در مقایسه، راکتورهای هسته‌ای معمول چیزی حدود هزار مگاوات برق تولید می‌کنند). شرکت‌هایی مانند NuScale از اورگان معتقدند که راکتورهای مینیاتوری شده باعث صرفه‌جویی در هزینه‌ها و کاهش خطرات زیست‌محیطی می‌شوند.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس

۳٫ پیش‌بینی نوزادان نارس

یک تست ساده خون می‌تواند پیش‌بینی کند، یک خانم باردار ممکن است نوزاد نارس به دنیا بیاورد.
مواد ژنتیکی انسان در داخل سلول‌های ما وجود دارند؛ اما مقدار کمی از DNA و RNAهای بدون «سلول-آزاد» هم در خون شناور هستند. این‌ها اغلب توسط سلول‌های در حال مرگ منتشر می‌شوند.
استفان کوییک، مهندس بیولوژی در استنفورد راهی را پیدا کرده که با استفاده از آن می‌توان یکی از بزرگ‌ترین مشکلات دنیای پزشکی را برطرف کرد: «تقریبا از هر ۱۰ نوزاد، یک نوزاد نارس متولد می‌شود.»
DNA و RNA شناور آزاد باعث به‌دست آوردن اطلاعاتی می‌شود که تا پیش از این باید از روش‌های تهاجمی به‌منظور گرفتن سلول‌ها صورت می‌گرفت. در حال حاضر، امکان شناسایی و مرتب کردن مقدار کمی از مواد ژنتیکی «سلول-آزاد» در خون کار ساده‌ای شده است. محققان طی سال‌های گذشته شروع به توسعه تست‌های خون برای کشف سرطان و بیماری‌های مادرزادی مانند سندروم Down کرده‌اند. آزمایش‌هایی برای بررسی این شرایط جهت یافتن جهش‌های ژنتیکی در DNA انجام شده است. از سوی دیگر، RNA مولکولی است که وضعیت ژن را تنظیم می‌کند؛ مثلا  یک ژن چه مقدار پروتئین تولید می‌کند. با پشت سر هم قرار دادن RNA شناور آزاد در خون مادر، می‌توان هرگونه تغییرات در شکل هفت ژنی را که با زایمان زودرس در رابطه هستند، کنترل کرد. با این کار می‌توان زنانی را که احتمال زایمان زودرس دارند، شناسایی کرد.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس

۴٫ پروب روده

دستگاهی بسیار کوچک و بلعیدنی که می‌تواند عکسی دقیق و با جزئیات کامل، بدون نیاز به بیهوشی بیمار از روده نوزادان و خردسالان بگیرد.
یکی از پرهزینه‌ترین بیماری‌ها که احتمالا تابه‌حال نام آن به‌گوش شما نخورده EED است. مشخصه آن، روده ملتهب است که به‌سختی می‌تواند مواد مغذی را جذب خود کند و در کشورهای فقیر بسیار شایع است. هنوز کسی نمی‌داند دقیقا چه چیزی باعث شکل‌گیری EED می‌شود و چگونه می‌توان آن ‌را درمان یا از به وجود آمدن آن جلوگیری کرد. «گیلرمو تیرنی»، پاتولوژیست بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون، در حال توسعه دستگاه‌های کوچکی است که می‌توانند برای بازرسی از روده برای یافتن علائم EED و حتی بافت‌برداری به کار می‌رود. یکی از مزایای این دستگاه‌ها در مقایسه با آندوسکوپی استفاده راحت از آن است. کپسول‌های بلعیدنی که تیرنی ساخته، میکروسکوپ‌های مینیاتوری دارند. این کپسول‌ها به یک بند انعطاف‌پذیر رشته مانند وصل هستند که توان و نور مورد نیاز را برای ارسال عکس‌ها به یک کنسول کیف مانند فراهم می‌کنند و بخش پزشکی هر زمان که بخواهد می‌تواند جلوی حرکت کپسول‌ها را گرفته و بعد از اتمام کار آن‌ها را بیرون بکشد. کپسول‌های تیرنی قادر به حمل فناوری‌هایی هستند که از تمام سطح دستگاه گوارش، با وضوح یک سلول، عکس‌برداری می‌کنند.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس

مطلب پیشنهادی

بیل گیتس به بزرگترین اشتباه دوران کاری خود اعتراف کرد

بیل گیتس هنوز هم افسوس می‌خورد

۵٫ واکسن‌های سفارشی سرطان

در این درمان سیستم دفاعی طبیعی بدن تحریک می‌شود تا با شناسایی جهش‌هایی که فقط مختص به یک تومور هستند، سلول‌های سرطانی را نابود کنند. دانشمندان در آستانه تجاری‌سازی نخستین واکسن سرطان شخصی‌سازی‌شده هستند. اگر همه‌چیز طبق برنامه پیش رود، این واکسن می‌تواند بسیاری از انواع سرطان‌ها را متوقف می‌کند. واکسن مورد اشاره با استفاده از سیستم دفاع طبیعی بدن برای نابود کردن سلول‌های سرطانی، میزان آسیب‌رسانی به سلول‌های سالم را به حداقل می‌رساند. سلول‌های ایمنی مهاجم می‌توانند سلول‌های سرطانی را حتی بعد از درمان اولیه شناسایی کنند.  احتمال ساخت این واکسن‌ها ابتدا در سال ۲۰۰۸ و پنج سال بعد از تکمیل پروژه ژنوم انسان شکل گرفت. بعد از آن، دانشمندان شروع به مقایسه DNA مربوط به سلول‌های تومور با سلول‌های سالم کردند. این مطالعات ثابت کرد، تمام سلول‌های سرطانی دارای صدها جهش خاص هستند که بیشتر آن‌ها منحصر به یک تومور هستند. چند سال بعد از آن، یک استارت‌آپ آلمانی به‌نام BioNTech مدارک مستدلی ارائه داد مبنی بر این‌که واکسن حاوی این جهش‌ها می‌تواند فعالیت دفاعی بدن را برای تولید سلول‌های T که مختص جست‌وجو، حمله و از بین بردن سلول‌های سرطانی هستند، سرعت بخشد. این استارت‌آپ در دسامبر ۲۰۱۷ آزمایش بزرگی را روی بیماران سرطانی شروع کرد. در حال حاضر هم این آزمایش‌ها هم‌چنان در حال انجام است و حداقل ۱۰ نوع سرطان را هدف گرفته و در نظر دارد تا حداقل ۵۶۰ بیمار را در سراسر دنیا با این روش مداوا کند.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس

۶٫ برگر بدون گوشت گاو

هر دو جایگزین تولید گوشت گاو، یعنی پرورش در آزمایشگاه و گیاه محور تقریبا طعم و ارزش غذایی گوشت واقعی را با آسیب کمتر به محیط‌‌زیست انتقال می‌دهند. طبق پیش‌بینی سازمان ملل جمعیت جهان تا سال ۲۰۵۰ به ۹٫۸ میلیارد نفر می‌رسد و این انسان‌ها در حال ثروتمندتر شدن هستند. اما هیچ‌کدام از این ترندها تأثیر خوبی روی تغییرات اقلیمی نگذاشته‌اند. یک دلیل آن است که وقتی انسان‌ها از فقر رهایی پیدا می‌کنند، بیشتر گوشت می‌خورند. بر اساس همین پیش‌بینی، میزان مصرف گوشت انسان‌ها در سال۲۰۵۰،  ۷۰ درصد بیشتر از میزان مصرف در سال ۲۰۰۵ خواهد بود و در ظاهر پرورش حیواناتی که انسان از آن‌ها تغذیه می‌کند، از بدترین مواردی است که باعث تخریب و از بین رفتن محیط‌زیست می‌شود. اما مشکل اصلی این است که انسان‌ها به‌این زودی از خوردن گوشت منصرف نمی‌شوند و شاید به همین دلیل است که آلترناتیوهای پرورش در آزمایشگاه و گیاه محور از جمله بهترین روش‌ها برای محدود کردن این آسیب است.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس
پرورش گوشت حیوان در آزمایشگاه شامل بیرون کشیدن بافت عضله از حیوانات و پرورش آن‌ها در بیوراکتورها است. محصول نهایی خیلی شبیه به گوشتی است که از حیوانات به‌دست می‌آید، هرچند که دانشمندان هم‌چنان در حال کار روی طعم آن هستند. محققان دانشگاه ماستریخت در هلند که مشغول تحقیق درباره تولید انبوه گوشت در داخل آزمایشگاه هستند بر این باورند که می‌توانند تا سال آینده نخستین برگر را با گوشت آزمایشگاهی عرضه کنند. یکی از نکات منفی گوشت پرورش‌یافته آزمایشگاهی آن است که مزیت‌های زیست‌محیطی آن هنوز کاملا مشخص نیست. طبق گزارش فروم جهانی اقتصاد که به‌تازگی منتشرشده، انتشار گازهای آسیب‌زا حاصل از گوشت‌های پرورش‌یافته آزمایشگاهی فقط ۷ درصد کمتر از انتشار گازهای مضر به روش مرسوم تولید گوشت گاو است.
به همین دلیل گوشت‌های مبتنی بر گیاهان که از پروتئین‌های نخودفرنگی، گندم، سویا، سیب‌زمینی و روغن‌های گیاهی برای شبیه‌سازی بافت و طعم گوشت حیوانی استفاده می‌کنند، مزیت‌های زیست‌محیطی بیشتری دارند.
طبق تحقیقات انجام‌گرفته انتشار گازهای گلخانه‌ای در گوشت‌های گیاهی، حدود ۹۰ درصد کمتر از برگرهایی است که از گوشت گاو تولید می‌شود.

۷٫ جذب‌کننده دی‌اکسیدکربن

اگر روند انتشار دی‌اکسید کربن را هم کند کنیم، اثرات گرمایی گازهای گلخانه‌ای تا هزاران سال باقی می‌ماند. پنل آب‌وهوایی سازمان ملل به‌ این نتیجه رسیده که برای جلوگیری از افزایش دما و نجات کره‌زمین باید حدود ۱ تریلیارد تن دی‌اکسید کربن از اتمسفر زمین را در قرن جاری حذف کرد.
اما گرفتن کربن یک بعد قضیه است و این موضوع که با این کربن چه کاری باید کرد، مشکل دیگری است که باید حل شود.
استارت‌آپ کانادایی Keith قصد دارد تا پایلوت گیاهی خود را برای تسریع تولید سوخت‌های مصنوعی توسعه دهد. 

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس
کارخانه سوییسی Climeworks در ایتالیا،  از دی‌اکسید کربن و هیدروژن گرفته‌شده از هوا، متان تولید می‌کند و کارخانه دوم که در سوییس قرار دارد، دی‌اکسید کربن را به صنعت نوشیدنی‌های غیرالکلی می‌فروشد. البته اگر از آن در سوخت‌های مصنوعی یا سودا استفاده شود، به‌احتمال‌زیاد بیشتر دی‌اکسید کربن دوباره وارد اتمسفر می‌شود. هدف نهایی حذف همیشگی و دائم گازهای گلخانه‌ای است. برخی از آن را می‌توان در فیبر کربن، پلیمرها یا بتن استفاده کرد، اما قسمت اعظم آن باید در زیر خاک دفن شود که علاوه بر هزینه‌بر بودن هیچ مدل کسب‌وکاری از آن پشتیبانی نمی‌کند.

۸٫ ECG روی مچ

پردیاب‌های تناسب‌اندام دستگاه‌های پزشکی نیستند. اما با پیشرفت‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری صورت گرفته امکان ساخت ساعت‌های هوشمندی که ECG (الکتروکاردیوگرام) در آن‌ها فعال‌شده فراهم‌شده است. این ساعت‌ها دستگاه‌های پوشیدنی هستند که از نظر دقت به نمونه پزشکی آن بسیار نزدیک هستند.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس
به‌عنوان‌مثال، بند سازگار با اپل واچ که قادر به شناسایی فیبریلاسیون دهلیزی است، در سال ۲۰۱۷ از FDA تأییدیه گرفت. سال گذشته هم اپل محصول ECG خود را با تأییدیه FDA عرضه کرد که در داخل خودِ ساعت تعبیه‌شده است. پوشیدنی‌های فعلی هنوز یک حسگر دارند، درحالی‌که ECG واقعی ۱۲ حسگر دارد و در حال حاضر هیچ پوشیدنی قادر به شناسایی حمله قلبی نیست. 

مطلب پیشنهادی

 کاپانی، فیزیکدانی که نور را خم کرد

نگاهی به زندگی و کار مخترع فیبر نوری

۹٫ سیستم تخلیه فاضلاب بدون فاضلاب

به تازگی توالت‌هایی ساخته شده‌اند که می‌توانند بدون سیستم فاضلاب عمل کنند و ضایعات را در محل از بین ببرند.
حدود ۲٫۳ میلیارد انسان از سیستم تخلیه فاضلاب خوب بی‌بهره هستند. همین مسئله باعث گسترش باکتری‌ها، ویروس‌ها و انگل‌ها می‌شود.
دانشمندان در حال کار روی ساخت نوع جدیدی از توالت هستند که هم برای کشورهای در حال توسعه ارزان باشد و هم این‌که بتواند فاضلاب را دور کند و از بین ببرد.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس
از سال ۲۰۱۱ به بعد چندین تیم مختلف، نمونه‌های اولیه را از توالت‌های ساخت شده خود را ارایه کرده‌اند. همه آن‌ها به‌صورت محلی روی فاضلاب کار می‌کنند برای همین نیازی به مقدار زیادی آب برای انتقال این فاضلاب به مکان‌های مخصوص این کار نیست.
بسیاری از نمونه‌های ساخته‌شده به فاضلاب نیازی ندارند، اما شباهت زیادی به توالت‌های مرسوم دارند که در ساختمان‌های کوچک دیده می‌شوند. توالت جدید که در دانشگاه فلوریدای جنوبی طراحی‌شده تمام آلودگی‌ها را با پوسته بی‌هوازی فیلتر کرده و جدا می‌کند.
نقطه‌ضعف این طراحی آن است که توالت‌ها در هر مقیاسی کار نمی‌کنند. به‌طور مثال، محصول The Biomass Controls اساسا برای مجتمع‌های بزرگ و ده‌ها هزار بار مصرف روزانه طراحی‌شده است. 
پس چالش فعلی ارزان‌تر کردن توالت‌ها و بالا بردن سازگاری آن‌ها برای جوامع مختلف با اندازه‌های گوناگون است.

۱۰٫ دستیاران AI که روان صحبت می‌کنند

روش‌های جدیدی وجود دارد که روابط معنایی بین کلمات را بررسی می‌کنند. امروزه، ماشین‌هایی ساخته‌شده که درک و فهم بهتری از زبان طبیعی ارائه می‌دهند.

 10 فناوری بزرگ و خبرساز سال 2019 از نگاه بیل گیتس
دستیاران AI کاربردهای زیادی دارند، اما پیشرفت‌های کسب‌شده، باعث توسعه قابلیت‌های دستیارهای دیجیتالی موجود می‌شود. در سال ۲۰۱۸، محققان OpenAI روشی را توسعه دادند که AI را به شکلی آموزش می‌دهد که بتواند جلوی هدر رفتن زمان طبقه‌بندی و تگ دستی تمام داده‌ها را فراهم کند. چند ماه بعد از آن، یک تیم متعلق به گوگل سیستمی به نام BERT را رونمایی کرد که کلمات ناقص را با یادگیری میلیون‌ها جمله می‌آموخت.  این پیشرفت‌ها در کنار تلفیق بهتر سخنرانی باعث شده بتوان به‌جای فرمان‌های ساده، با آن‌ها گفت‌وگو کرد. 
البته بعضی از این سرویس‌‌ها در حال حاضر هم وجود دارد. مثلا «گوگل دوپلکس» که نسخه ارتقا یافته و شبیه به انسان «دستیار گوگل» است، می‌تواند دستورهای شما را برای نمایش اسپمرها شناسایی کند.
در چین، مشتریان از سیستم Alibaba AliMe استفاده می‌کنند که تمام ارسال‌های مربوط به پکیج‌ها را هماهنگ می‌کند.
با این‌حال، هر چند که برنامه‌های AI بهتر از گذشته قادر به فهمیدن چیزهایی هستند که می‌خواهید، اما همچنان نمی‌توانند جملات را درک کنند. اگر بتوان این چالش را پشت سر گذاشت، شاهد تحول بزرگ دیگری خواهیم بود


منبع : شبکه



مهراب دانلود آهنگ های تولدت مبارک