Sorry, no posts matched your criteria.

این سایت در ستاد ساماندهی ثبت شده و تابع قوانین جمهوری اسلامی میباشد

سرور DHCP چیست و چه نقشی در شبکه‌های مبتنی بر ویندوز سرور ۲۰۱۹ دارد؟

۲۳ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


برای مطالعه قسمت قبل آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ اینجا کلیک کنید.

Mail Exchanger record

سومین نوع از رکوردهای سامانه نام دامنه رکورد (MX) سرنام Mail Exchange است. در وظایف روزمره خود، ضرورت چندانی ندارد رکوردهای MX را ویرایش یا پیکربندی کنید، زیرا بخش عمده‌ای از فعالیت‌های شما در ارتباط با رکوردهای A یا CNAME است، اما مهم است اطلاعاتی در مورد این نوع رکوردها داشته باشید. رکورد MX درباره خدمات ایمیلی و تحویل ایمیل‌ها به منبع است. زمانی که نام دامنه همراه با کاراکتر “@” در آدرس ایمیل ظاهر شود، سرورهای DNS که مسئولیت رسیدگی به آن نام دامنه را دارند باید شامل یک رکورد MX  باشند که رکورد فوق اعلام می‌دارد دامنه باید در چه مکانی به دنبال سرویس‌های ایمیل باشد. رکوردهای MX فقط با سامانه‌های نام دامنه عمومی استفاده شده و برای تبدیل نام‌ها و آدرس‌ها روی اینترنت استفاده می‌شوند. شرکت‌هایی که ایمیل‌های‌ خود را روی سرورهای محلی Exchange میزبانی می‌کنند، سرورهای سامانه نام دامنه عمومی آن‌ها باید شامل یک رکورد MX باشد که به محیط Exchange اشاره کند. شرکت‌هایی که ایمیل خود را در یک سرویس ابری میزبانی می‌کنند، رکوردهای DNS عمومی آن‌ها باید حاوی یک رکورد MX باشد که ترافیک ایمیل را به سمت ارائه‌دهنده خدمات ابری که میزبان صندوق پستی است هدایت ‌کند.

رکورد Name Server

رکورد دیگری نیز وجود دارد که ضرورتی ندارد روزانه با آن سر و کار داشته باشید، اما لازم است اطلاعاتی در مورد آن رکورد داشته باشید. رکورد NS یک شناسه در منطقه DNS است که به سامانه نام دامنه می‌گوید کدامیک از سرورهای نام (که سرورهای DNS شما هستند) به عنوان سرور احراز هویت برای منطقه استفاده شوند. اگر به رکوردهای NS ذکر شده در DNS خود نگاهی داشته باشید، متوجه خواهید شد که این رکوردها اسامی سرورهای DNS که روی شبکه قرار دارند را فراخوانی می‌کنند. هنگامی که یک سرور جدید DC / DNS را به دامنه خود اضافه می‌کنید، یک رکورد NS جدید برای این سرور به‌طور خودکار به منطقه DNS اضافه می‌شود.

رکوردهای دیگری نیز وجود دارند که می‌توانند در یک پایگاه داده DNS ذخیره و استفاده شوند، اما آن‌ها به‌طور کلی با شبکه‌هایی که بر مبنای محصولات مایکروسافت کار می‌کنند در ارتباط نیستند.

ipconfig / flushdns

هنگامی که یک رکورد DNS جدید را روی یک کنترل‌کننده دامنه ایجاد می‌کنید، رکورد جدید شما باید خودش را روی همه کنترل‌کنندهای دامنه دیگری که درون شبکه قرار دارند تکثیر کند. اگر اکتیودایرکتوری در این فرآیند تکثیر آهسته عمل کند، این فرآیند به تنهایی می‌تواند چند ساعت به طول انجامد. هنگامی که رکورد جدیدی روی همه سرورهای کنترل‌کننده دامنه قرار گرفت، ممکن است کلاینت‌ها هم به زمان قابل توجهی نیاز داشته باشند تا بتوانند رکورد جدید را استفاده کنند، زیرا کامپیوترهای کلاینت در یک دامنه یک حافظه کش DNS مخصوص به خود را نگه‌داری می‌کنند. به این ترتیب، آن‌ها مجبور نیستند برای هر درخواست تبدیل نام منفردی به سامانه نام دامنه مراجعه کنند. آن‌ها می‌توانند با سرعت بیشتری به حافظه نهان محلی خود مراجعه کنند تا بررسی کنند این اطلاعات از آخرین باری که با سرور DNS در ارتباط بوده‌اند چه تغییری داشته‌اند. اگر می‌خواهید بلافاصله رکورد DNS جدیدی که تازه ایجاد کرده‌اید را آزمایش کنید یا تصور می‌کنید رکورد جدید به درستی کار نمی‌کند، روی کامپیوتر کلاینتی که از آن استفاده می‌کنید فرمان ipconfig / flushdns را اجرا کنید. با اجرای دستور فوق کش محلی فلش شده و به احتمال زیاد همه چیز بدون مشکل کار خواهند کرد.

DHCP در مقابل آدرس‌دهی ایستا

آدرس‌های آی‌پی در شبکه شما مانند آدرس‌های خانگی خیابان شما هستند. وقتی می‌خواهید بسته‌ای را برای شخصی ارسال کنید، آدرس باید روی بسته نوشته شود و صندوق پستی نیز به درستی درج شده باشد. مشابه همین روش، هنگامی که کامپیوتر شما می‌خواهد داده‌ها را به سرور یا دستگاه دیگری از طریق شبکه ارسال کند، هر یک از دستگاه‌های تحت شبکه باید یک آدرس آی‌پی داشته باشند تا تحویل بسته‌ها به درستی انجام شود. ما می‌دانیم که DNS وظیفه دارد تا به ماشین‌ها در مورد نحوه تبدیل نام‌ها به آدرس‌های آی‌پی سرویس‌دهی کند، اما پیش از انجام این‌کار، چگونه آدرس‌های آی‌پی به سرورها و کامپیوترها تخصیص داده می‌شود؟

آدرس‌دهی ایستا به فرآیند پیکربندی دستی آدرس‌های آی‌پی روی یک سامانه اشاره دارد که شما خود مسئولیت پیکربندی آدرس‌ها و متصل کردن اطلاعات آدرس‌های آی‌پی به تنظیمات کارت شبکه روی یک دستگاه را عهده‌دار شده‌اید. در حالی که روش فوق یک مکانیزم سریع و ساده برای هدایت ترافیک شبکه بین چند نقطه پایانی در اختیارتان قرار می‌دهد، اما فرآیند تخصیص آدرس آی‌پی به دستگاه‌ها گسترش‌پذیر نیست. ما اغلب به صورت ایستا سرورها را آدرس‌دهی می‌کنیم تا مطمئن شویم که آدرس‌های آی‌پی آن‌ها در معرض تغییر قرار ندارند، اما در ارتباط با کلاینت‌ها و دستگاه‌ها چه وضعیتی حاکم است؟ حتا در یک شرکت کوچک با ۱۰ کارمند، هر شخص ممکن است دسکتاپ و لپ‌تاپی داشته باشد که دستگاه او باید برای انجام کارهایی به چاپگرهای تحت شبکه  متصل شود که آدرس‌های آی‌پی خاص خود را دارند. شما حتا ممکن است یک شبکه بی‌سیم داشته باشید که کارمندان یا حتا مهمانان قادر هستند گوشی‌های هوشمند یا سایر دستگاه‌های خود را برای دسترسی به اینترنت به آن متصل کنند. آیا تخصیص دستی آدرس آی‌پی به همه این دستگاه‌ها رویکرد عاقلانه‌ای است؟ قطعا این‌گونه نیست.

برای حل این مشکل ما از پروتکل پیکربندی پویای میزبان DHCP استفاده می‌کنیم. DHCP پروتکلی است که با فراهم کردن امکان اتصال ماشین‌ها و دستگاه‌ها به شبکه، مشکل آدرس‌دهی را به دقیق‌ترین شکل ممکن حل می‌کند. تقریبا هر کاربری روی هر دستگاهی در سراسر جهان روزانه از DHCP استفاده می‌کنند و حتا متوجه این موضوع هم نمی‌شود. هنگامی که لپ‌تاپ یا تلفن هوشمند خود را برای دستیابی به اینترنت به یک روتر وای‌فای متصل می‌کنید، یک سرور DHCP با اختصاص اطلاعات آدرس آی‌پی این امکان را می‌دهد تا از طریق آن به شبکه وای‌فای و سرانجام اینترنت متصل شوید. در اغلب موارد زمانی که درباره وای‌فای عمومی صحبت می‌کنیم، سرور DHCP روی خود روتر کار می‌کند، اما در مکان‌های تجاری، جایی که ویندوز سرور نقش مرکز داده را بازی می‌کند، سرویس‌های DHCP اغلب روی یک یا چند سرور در شبکه میزبانی می‌شوند.

دامنه DHCP

اگر به یاد داشته باشید، زمانی که اولین ویندوز سرور خود را نصب کردیم، سروری که کنترل‌کننده دامنه است، نقش DHCP  را نیز روی آن نصب کردیم، اما برای آن مشخص نکردیم تا کار خاصی را انجام دهد. یک سرور DHCP برای آغاز به کار مدیریت و تخصیص آدرس‌های آی‌پی به چه چیزی نیاز دارد؟ سرور DHCP باید درباره آدرس‌های آی‌پی، ماسک زیر شبکه، آدرس پیش‌فرض گیت‌وی و آدرس سرور DNS در شبکه شما اطلاعات درستی داشته باشد تا بتواند اطلاعات درستی در اختیار کامپیوترها قرار دهد. اطلاعاتی که درون سرور DHCP وجود دارند به نام دامنه یا محدوده DHCP شناخته می‌شوند. هنگامی که دامنه خود را تعریف می‌کنیم، سرور DHCP از اطلاعات دامنه ‌خود اقدام به توزیع آدرس‌های آی‌پی برای سرورها و کامپیوترهای جدیدی می‌کند که آدرس آی‌پی ثابت برای آن‌ها تعریف نشده است. برای آشنایی با سرور DHCP  باید ابزار Server Manager را باز کرده و از منوی Tools گزینه DHCP را انتخاب کنید. پنجره باز شده را گسترش دهید تا گزینه‌هایی که در ارتباط با IPv4 و IPv6 وجود دارند را مشاهده کنید. سرور DHCP می‌تواند با هر دو مدل آدرس‌های IPv4 و آدرس‌های IPv6 کار کند. روی گزینه IPv4 کلیک راست کرده و گزینه New Scope را انتخاب کنید. پنجره Scope Wizard را مشاهده می‌کنید که فیلدهای اطلاعاتی که سرور DHCP برای انجام کار خود به آن‌ها نیاز دارد را نشان می‌دهد. شما باید محدوده ابتدا و انتهای آدرس‌های آی‌پی درون شبکه خود را تعریف کنید. به‌طور مثال ما محدوده آدرس‌های آی‌پی را در محدوده ۱۰٫۱۰٫۱۰٫۱۰۰ تا ۱۰٫۱۰٫۱۰٫۱۵۰ تعیین می‌کنیم.

به محض این‌که روی دکمه ok کلیک کنید، محدوده تعیین شده فعال شده و هر کامپیوتر تحت شبکه که کارت شبکه آن به گونه‌ای تنظیم شده تا آدرس‌ها را به‌طور خودکار از سرور DHCP دریافت کند، آدرس‌های جدید را دریافت خواهد کرد.

اکنون که دامنه جدید ایجاد شده، شما می‌توانید دامنه را از طریق کنسول DHCP گسترش داده و اطلاعات اضافی دیگری که درباره دامنه نشان داده شده است را مشاهده کنید. با کلیک روی پوشه Address Leases می‌توانید تمام آدرس‌های DHCP را که توسط این سرور DHCP ارائه شده‌اند مشاهده کنید. هما‌‌ن‌گونه که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید، من یک کامپیوتر کلاینت مجهز به Windows 10 در شبکه دارم که آدرس ایستا ندارد و بنابراین آدرس DHCP را از سرور DHCP دریافت کرده است. این اولین آدرس آی‌پی است که من در دامنه خود تعریف کردم، ۱۰٫۱۰٫۱۰٫۱۰۰٫ ماشین بعدی که برای گرفتن آدرس آی‌پی از این سرور DHCP دست به کار می‌شود، آدرس ۱۰٫۱۰٫۱۰٫۱۰۱ را دریافت می‌کند و این‌کار به همین منوال ادامه پیدا می‌کند تا به حد نهایی آدرس‌دهی برسیم.

در شماره آینده آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ مبحث فوق را ادامه خواهیم رفت.

برای مطالعه تمام بخش‌های آموزش ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی لینک زیر کلیک کنید:

آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹


منبع : شبکه

کجا و چطور از محاسبات فارغ از سرور استفاده کنیم

۲۳ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


محاسبات فارغ از سرور نوعی معماری نرم‌افزاری است که در آن یک فراهم‌کننده خدمات ابری وظیفه اجرای سرور را برای مشتری انجام می‌دهد و به‌طور پویا تخصیص منابع محاسباتی را مدیریت می‌کند. 
هزینه این نوع از خدمات با مقدار واقعی منابعی که مشتريان استفاده می‌کنند، محاسبه می‌شود، نه بر اساس کل ظرفیت سرورهای از پیش خریداری شده. بر اساس گزارش شرکت Markets and Markets تخمین زده می‌شد: «بازار معماری فارغ از سرور در سال ۲۰۱۸ به بیشتر از ۴٫۲۵ میلیارد دلار برسد و انتظار می‌رود این رقم تا سال ۲۰۲۳ به ۱۴٫۹۳ میلیارد دلار برسد که نرخ رشد مرکب سالانه (CAGR) 29 درصدی را در طول این دوره پیش‌بینی نشان می‌دهد و به دلیل فراهم بودن شرایط پذیرش اولیه خدمات ابری، انتظار می‌رود در طول دوره پیش‌بینی شده آمریکای شمالی بیشترین سهم از این بازار را داشته باشد.»
عمده‌ترین عوامل برای رشد این بازار حذف نیاز به مدیریت سرور است که هزینه‌های زیرساخت را کاهش می‌دهد و پیاده‌سازی را ساده می‌کند. کما این‌که ترویج معماری‌های میکروسرویس نیز به این رشد کمک می‌کند. طبق اعلام شرکت Markets and Markets، اتوماسیون و یکپارچه‌سازی خدمات نقش عمده‌ای در توسعه معماری فارغ از سرور ایفا می‌کند. اتوماسیون خدمات به مدیریت مؤثرتر میکروسرویس‌ها (مستقر در پلتفرم‌های فناوری اطلاعات دوگانه) برای ارائه پاسخ سریع‌تر همراه با استفاده بهینه از منابع محاسباتی کمک می‌کند.
شرکت تحقيقاتی گارتنر وضعیت بازار محاسبات فارغ از سرور را صعودی پیش‌بینی کرده و آن را در فهرست ۱۰ روند برتر تاثیرگذار در زیرساخت و عملیات در سال ۲۰۱۹ قرار داده و می‌گوید: شاید این مدل از معماری نرم‌افزاری نوظهور نیاز به تهیه و مدیریت زیرساخت‌ها را برطرف کند.

مزایای محاسبات فارغ از سرور برای مدیران فناوری اطلاعات 

کن کورلس، مدیر بخش کلاود Deloitte Consulting معتقد است: «محاسبات فارغ از سرور نه تنها برای توسعه دهندگان اپلیکیشن، بلکه برای پرسنل عملیات سیستم‌ها نیز جذابیت دارد.» او می‌گوید: «محاسبات فارغ از سرور چه از طریق ارائه‌کنندگان خدمات ابری صورت بگیرد یا در محل سازمان از طریق راهکارهای گوناگون موجود در بازار پیاده‌سازی شود، یک هدف یکسان را دنبال می‌کند، آن هم اتوماسیون و خدمات خودکار برای سرعت بخشیدن به چرخه عمر توسعه نرم‌افزار است.»
برای مدیران فناوری اطلاعات، محاسبات فارغ از سرور چرخه «درخواست ـ‌پاسخ» بارکاری را کاهش ‌داده و به مدیران اجازه می‌دهد روی وظایف سطح بالاتری از قبیل طراحی زیر ساخت یا ساخت اتوماسیون بیشتر تمرکز کنند.

مطلب پیشنهادی

محاسبات فارغ از سرور چیست و چرا برای کسب‌وکارهای بزرگ اهمیت دارد؟

کاهش هزینه‌ها، تخصیص درست منابع متناسب با نیازها

کورلس دو مورد استفاده اصلی در این معماری را اینگونه  می‌بیند:

  1. توسعه اپلیکیشن برای ساخت اپلیکیشن‌های مدرن مبتنی بر خدمات است. دو سرویس مبتنی بر ابر FaaS (سرنام  function-as-a-service) و BaaS (سرنام backend-as-a-service) می‌توانند با کوچک نگه داشتن گروه تحویل نرم‌افزار به میزان فراوانی راندمان کار این گروه را ارتقا دهد.
  2. استفاده توسط مدیران سیستم است. کورلس می‌گوید: «حداکثر میزان اتوماسیونی را که آن‌ها به دنبال آن هستند می‌توان خیلی راحت و به سرعت با فناوری‌های فارغ از سرور پیاده‌سازی کرد.» برای مثال، در تجارت Cloud Managed Services شرکت Deloitte به‌طور گسترده‌ای از محاسبات فارغ از سرور برای خودکارسازی خدمات استفاده می‌شود.

اما مثل خدمات ابری، موقعیت‌هایی وجود دارد که در آن محاسبات فارغ از سرور می‌تواند هزینه بیشتری از ماشين‌های مجازی در پی داشته باشد. کورلس می‌گوید: «اپلیکیشنی که به‌طور مداوم روی ماشین‌های مجازی در حال اجرا است، در یک محیط فارغ از سرور هزینه بیشتری در پی خواهد داشت.»
او در ادامه اضافه می‌کند: «با وجود این‌که وعده واقعی محاسبات فارغ از سرور به کارگیری نیروی انسانی کمتر برای انجام وظایف پیش پا افتاده فناوری اطلاعات مانند اصلاحات نرم‌افزاری و پشتیبان‌گیری است، چنین انگیزه‌ای دو مزیت در پی دارد‌: اول افرادی که این وظایف پیش پا افتاده را انجام می‌دهند می‌توانند زمان خود را صرف کارهای باارزش‌تری در جای دیگری در سازمان کنند. هیچ فردی علاقه‌ای ندارد شغلش اعمال تغییرات در DNS [domain name system] باشد. این افراد را می‌توان برای توسعه توانایی‌های جدید به کار گرفت. به نظر من اتوماسیون بیشتر اولین چیزی است که اتفاق خواهد افتاد.»
کورلس ادامه می‌دهد: «دومین مزيت برای گروه‌های کوچک‌تر (حتی در سازمان‌های بزرگ) امکان خودمختاری بیشتر است. با خودکار شدن مدیریت زیرساخت، گروه‌ها می‌توانند با امنیت بیشتری خودشان وظایف را انجام دهند. اما معمولا برای رسیدن به چنین هدفی به سرمایه‌گذاری نیاز است تا استانداردها خودکارسازی شده و به مسائل امنیتی رسیدگی شود، زیرا آن چیزی که ما در خدمات محاسبات فارغ از سرور شاهد آن هستیم، اغلب از امنیت کافی برخوردار نیستند.»
لری کاروالو مدیر تحقيقات پلتفرم به‌عنوان سرویس در شرکت IDC می‌گوید: «هر زمان که یک برنامه بتواند از مزایای محاسبات مبتنی بر رویداد با خدمات جداسازی شده استفاده کند، برای پلتفرم فارغ از سرور ایده‌آل خواهد بود.»

بهترین تجربه‌ها و الگوهای محاسبات فارغ از سرور 

دنیل اسمیت، معمار پلتفرم اینترنت اشیا در Cordial Inc می‌گوید: «گروه‌های مهندسی منتقل شده به پلتفرم فارغ از سرور اغلب فراموش می‌کنند که محدودیت‌های شدیدی حتی در انعطاف‌پذیرترین محصولات وجود دارد.» اسمیت می‌گوید: «فراموش نکنید که فارغ از سرور به معنای سرور یا کانتینر شخص دیگری است که محدودیت‌های خاص خود را دارد. در زمان طراحی و پیاده‌سازی این نوع از سرورها باید محدودیت‌هایی مانند کل زمان اجرا، مدت زمانی که پردازنده مرکزی صرف می‌کند یا کل حافظه مصرف شده در نظر گرفته شود.»

مطلب پیشنهادی

تقسیم‌بندی سرورها چگونه به افزایش کارایی مراکز داده می‌انجامد؟

بررسی یک رویکرد جدید در طراحی مراکز داده

شرکت Cordial از سال ۲۰۱۵ و با هدف در اختیار داشتن یک مدل هزینه قابل پیش‌بینی در زمان استفاده از منابع غیرقابل پیش‌بینی استفاده از فناوری‌های فارغ از سرور را آغاز کرد. اسمیت می‌گوید: «برای ما به‌عنوان یک استارت‌آپ، در اختیار داشتن یک ساختار هزینه قابل پیش‌بینی، مبتنی بر تقاضا، بسیار جذاب بود.» در ماه می‌ ۲۰۱۸ این شرکت استفاده از فناوری Workers شرکت Cloudflare را به‌عنوان جایگزین برخی از سیستم‌های خود آغاز کرد. Cordial به‌عنوان یک شرکت مدل بنگاه به بنگاه که به نمایندگی از مشتریان خود به مصرف‌‌کنندگان خدمات‌رسانی می‌کند، نیاز دارد تا هر چه سریع‌تر با مصرف‌‌کنندگان در تعامل باشد.
اسمیت می‌گوید: «چنین نیازی اغلب ایجاب می‌کند تا بار کاری تا جایی که امکان دارد به منطقه جغرافيایی مصرف‌کننده نزدیک باشد.»
از آنجا که Cordial قادر بود تا اندازه میکروسرویس‌ها را کوچک‌تر کند، امیدوار بود تا بتواند زبان‌های برنامه‌نویسی را تجربه کند که به شکل دیگری قادر به پیاده‌سازی آن‌ها نبود و به این شرکت اجازه می‌داد تا محصولات کارآمدتری را با سرعت و اعتماد بیشتری ارائه کند.
اسمیت معتقد است، سازمان‌ها باید به معماری محاسبات فارغ از سرور به‌عنوان یک موتور اجرایی برای یک متد یا تابع واحد نگاه کنند. او می‌گوید: «در ورودی و خروجی این تابع باید تا جایی که می‌شود از داده کمتری استفاده کرد. به جای استفاده از یک ساختار فارغ از سرور برای پردازش یک فایل داده، باید هر ردیف از داده به یک مسیر اجرایی جداگانه ارسال شود.» متغیرهای گلوبال در اپلیکیشن‌های یکپارچه با معماری محاسبات فارغ از سرور کار نخواهد کرد، زیرا وضعیت گلوبال بین فراخوانی‌ها ماندگار نخواهد ماند. دنیل دایلا مهندس نرم‌افزار Dynatrace، می‌گوید: «برای رویارویی با این مشکل، فانکشن‌های فارغ از سرور باید هر زمان که امکان بود stateless طراحی شوند. اگر به تعیین وضعیت نیاز بود، بهتر است یک فانکشن تعریف شود که وضعیت (state) را از خارج (پایگاه داده) جمع آوری کرده و یک فانکشن stateless دیگر را فراخوانی کند که پردازش واقعی داده را انجام می‌دهد.»

مطلب پیشنهادی

به این 5 دلیل زمان به‌روزرسانی سرور شما فرارسیده است!

دایلا می‌گوید: «شرکت Dynatrace دو سال است که از فناوری محاسبات فارغ از سرور استفاده کرده و از مزایای هزینه کمتر، امکان گسترش‌پذیری و توابع رویداد محور آن بهره می‌برد. اين شرکت از محاسبات فارغ از سرور برای سیستم‌های سرکشی که برای پردازش دسته‌ای به کار مداوم نیاز دارند، استفاده می‌کند.» یکی دیگر از مزایای فناوری محاسبات فارغ از سرور پیاده‌سازی خودکار سیستم‌ها است. با وجودی که ابزارهايی وجود دارد که پیاده‌سازی دستی محاسبات فارغ از سرور را راحت می‌کند، اما پیاده‌سازی به‌صورت خودکار به شما امکان می‌دهد تا پیاده‌سازی پیوسته را بدون هیچ‌گونه خطای انسانی انجام دهید.  هریستو پاپازوف مهندس ارشد نرم‌افزار شرکت Relativity، می‌گوید: «همچنین اتوماسیون به سایر گروه‌های موجود در سازمان اجازه می‌دهد تا به سادگی با این‌گونه فناوری‌ها سازگار شوند.»
با افزایش پیچیدگی اپلیکیشن‌های فارغ از سرور، تست و بررسی به یک بخش حیاتی از چرخه توسعه تبدیل شده و اتوماسیون در این زمینه کارگشا است. مدیران باید اپلیکیشن‌ها را در بخش‌های کوچک‌تر و خدمات مستقل و جداسازی‌شده اجرا کنند. برای مثال، یک سرور اپلیکیشن وب که به‌طور مداوم در حال اجرا است تا تبادلات را پردازش کند باید مطابق با شرایط و سیاست‌گذاری‌های تجاری به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم و به‌عنوان میکروسرویس‌هایی در یک چهارچوب فارغ از سرور اجرا شوند. کاروالو می‌گوید: «چنین کاری هزینه اجرای مداوم این سرور را حذف کرده و پیچیدگی‌های مرتبط با تست بخش‌های مختلف را کم می‌کند.»


منبع : شبکه

۲۰ راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

۲۲ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


بخش اول این مقاله را می‌توانید در اینجا مطالعه کنید

۱۰٫ پویانمایی‌های گوشی را در حد لزوم کاهش دهید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

اگر زمانی که به تنظیمات گوشی مراجعه می‌کنید، کمی دقت کنید پویانمایی و جلوه‌های خاصی را مشاهده می‌کنید که باعث می‌شود تنظیمات و منوها به آرامی باز شوند. این انیمشین‌ها ضمن آن‌که روی سرعت گوشی تاثیرگذار هستند، افزایش مصرف باتری را نیز به همراه دارند. برای تنظیم سرعت نمایش انیمشین‌ها درون گوشی به مسیر Settings> Developer Option> Windows transition scale رفته و گزینه ۰٫۰ را تنظیم کنید. همین کار را در ارتباط با animation scale نیز انجام دهید. دقت کنید با انتخاب این مقدار انیمیشن‌ها و سایر جلوه‌های ویژه روی گوشی غیر فعال می‌شوند، اما در مقابل سرعت گوشی افزایش پیدا می‌کند.

۱۱٫ میان‌افزار گوشی را به‌روز کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

ارتقا میان‌افزار ضمن آن‌که مشکلات گوشی را برطرف می‌کند، عملکرد سیستم‌عامل را نیز بهبود می‌بخشد. بهتر است جدیدترین به‌روزرسانی که به‌نام OTA برای گوشی‌های اندرویدی ارائه می‌شود و گوشی شما از آن پشتیبانی می‌کند را دریافت کرده و نصب کنید. در بیشتر موارد نصب میان‌افزارها باگ‌ها را برطرف کرده، مصرف باتری را کاهش داده و سرعت گوشی را بهبود می‌بخشند.

۱۲ همگام‌سازی را غیرفعال کنید

اگس حساب‌های کاربری زیادی همچون واتس‌آپ، اسنپ‌چت، جی‌میل، آتلوک و…. را به گوشی خود متصل کرده‌اید، بهتر است فرآیند همگام‌سازی خودکار (Async auto) برای آن‌ها را غیرفعال کنید. ویژگی همگام‌سازی خودکار باعث می‌شود عملکرد گوشی کاهش پیدا کرده و مصرف باتری افزایش پیدا کند.

۱۳٫ برنامه‌هایی که در پس‌زمینه اجرا می‌شوند را حذف کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

افزایش مصرف حافظه اصلی و کاهش عملکرد گوشی به میزان قابل توجهی به برنامه‌هایی که در پس‌زمینه اجرا می‌شوند بستگی دارد. هرچه تعداد برنامه‌هایی که در پس‌زمینه اجرا می‌شوند، کمتر باشد، به همان نسبت سرعت گوشی افزایش پیدا می‌کند. دکمه Recent Apps یا همان برنامه‌های در حال اجرا را لمس کرده و آیکنی که به اجرای برنامه‌ها در پس‌زمینه خاتمه می‌دهد را انتخاب کنید.

۱۴٫ از برنامه‌های افزایش دهنده سرعت گوشی اندرویدی استفاده کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

برنامه‌های متعددی در فروشگاه گوگل‌پلی وجود دارند که مدعی بهبود سرعت دستگاه هستند. این برنامه‌ها مجهز به ماوژول‌هایی هستند که فایل‌های غیرمفید گوشی را شناسایی و حذف کرده، برنامه‌های در حال اجرا در پس‌زمینه را غیرفعال کرده، کش دستگاه را پاک کرده، حافظه اصلی را بهینه‌سازی کرده و یک مدیریت خود روی گوشی اعمال می‌کنند. DU speed Booster & Cleaner یکی از شناخته شده‌ترین و معروف‌ترین برنامه‌ها در این زمینه است. با نصب و اجرای این برنامه مشاهده خواهید کرد که سرعت گوشی شما افزایش پیدا خواهد کرد.

۱۵٫ گوشی را ریست فکتوری کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

ریست فکتوری یکی از بهترین کارهایی است که برای افزایش سرعت گوشی پیش روی‌تان قرار دارد. اما به دلیل این‌که با اجرای آن تمامی اطلاعات گوشی پاک شده و گوشی به حالت پیش‌فرض کارخانه می‌رسد، برخی راغب نیستند از آن استفاده کنند. بنابراین اگر سرعت گوشی واقعا کند شده است به فکر این گزینه باشید. برخی از کارشناسان پیشنهاد می‌دهند، اگر ۶ ماه از زمانی که گوشی خود را خریداری کرده‌اید و سرعت آن واقعا کند شده است از ریست فکتوری استفاده کنید.

۱۶٫ از برنامه‌های مدیریت استارت‌آپ استفاده کنید

اگر دقت کرده باشید، در زمان راه‌اندازی گوشی، بوت شدن کمی زمان‌بر بوده و ممکن است شاهد لگ‌هایی باشید. این مسئله به تعدد برنامه‌هایی که روی گوشی نصب کرده‌اید بستگی دارد، زیرا اندروید سعی می‌کند برنامه‌ها نصب شده روی گوشی را آماده کار کند. برای حل این مشکل از برنامه‌های استارت‌آپ استفاده کنید که قادر به مدیریت استارت‌آپ در اندروید هستند. یکی از برنامه‌های شناخته شده در این زمینه All-In-One Toolbox: Cleaner & Speed Booster است.

۱۷٫ از لانچرهای اندرویدی استفاده کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

در اغلب موارد، دستگاه‌های از رده خارج یا قدیمی به‌روزرسانی دریافت نمی‌کنند و کاربران شاهد کاهش سرعت دستگاه یا قفل شدن دستگاه هستند. در چنین مواردی پیشنهاد می‌شود برای حل مشکلات از لانچرهای ثالث استفاده کنید که به‌روزرسانی‌هایی برای آن‌ها ارائه می‌شود.

۱۸٫ از تنظیمات MSSA استفاده کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

یکی دیگر از راهکارهایی که باعث بهبود سرعت گوشی‌های اندرویدی می‌شود در ارتباط با فعال‌سازی گزینه MSSA است. این گزینه قدرت گرافیکی گوشی را بهبود بخشیده و به ویژه در زمان اجرای بازی‌ها سرعت دستگه را افزایش می‌دهد، اما در مقابل باتری دستگاه را زود تخلیه می‌کند. MSSA سرنام واژه‌ها multi-sample anti-aliasing است. اگر گزینه فوق را روی MSAA 4x تنظیم کنید سرعت دستگاه به‌طرز چشم‌گیری افزایش پیدا می‌کند. لازم به توضیح است که گزینه فوق در بخش Developer Options قرار دارد و شما برای رسیدن به آن باید گزینه فوق را روی گوشی اندرویدی خود فعال کنید.

۱۹٫ از برنامه CCleaner استفاده کنید

دلیل اصلی که ما برنامه CCleaner را پیشنهاد می‌دهیم، این است که برنامه فوق قادر است فایل‌های زائد را حذف کرده، فضای ذخیره‌سازی را بیشتر کرده و نظارت دقیقی روی سیستم اعمال کند. با استفاده از این برنامه نیازی است به شکل دستی به کش داخلی هر برنامه رفته و آن‌را آزاد کنید. CCleaner خود این‌کار را انجام داده و در کنار آن سعی می‌کند به بهینه‌سازی حافظه اصلی نیز بپردازد. بهتر است برنامه فوق را روی گوشی خود نصب و اجرا کنید تا سرعت گوشی بهبود پیدا کند.

۲۰٫ به‌طور منظم گوشی را ریبوت کنید

20 راهکار مختلف برای افزایش سرعت گوشی‌های اندرویدی (بخش دوم)

بیشتر کاربران فراموش می‌کنند که باید گوشی خود را حداقل پس از گذشت ۷ یا ۸ روز ریستارت کنند. ریستارت کردن باعث می‌شود تا لگ‌های گوشی برطرف شده و فایل‌های زائد برنامه‌ها به‌طور خودکار پاک شوند. بنابراین پیشنهاد می‌کنیم حداقل روزی یکبار گوشی خود را ریستارت کنید تا سرعت گوشی بهبود پیدا کند.

در این مقاله به راهکارهایی اشاره کردیم که به میزان قابل توجهی سرعت گوشی را بهبود می‌بخشند، بدون آن‌که به روت کردن دستگاه نیازی داشته باشید و خطر باطل شدن گارانتی شما را تهدید کند.

بخش اول این مقاله را می‌توانید در اینجا مطالعه کنید


منبع : شبکه

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟

۲۲ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


چرا باید اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟

به دلایل متعددی شما باید شبکه خانگی خود را به گونه‌ای ‌پیکربندی کنید تا دو نقطه دسترسی وای‌فای مجزا را در اختیار داشته باشید.
اصلی‌ترین دلیل که در مورد اغلب مردم و بیشتر کاربرها صدق می‌کند این است: شبکه خانگی خود را جداسازی می‌کنید تا مهمانان نتوانند به مسائل خصوصی شما دسترسی پیدا کنند. پیکربندی پیش فرض اغلب روترها یا اکسس‌پوینت‌های وای‌فای خانگی به شکلی است که از یک نقطه دسترسی بی‌سیم واحد استفاده می‌کند و هر کسی که مجوز دسترسی به این نقطه دسترسی بی‌سیم را داشته باشد، به تمام شبکه (چه باسیم چه بی‌سیم) متصل خواهد شد.
به عبارت ديگر، اگر شما به دوست، همسایه، مهمان یا هر شخص دیگری کلمه عبور شبکه وای‌فای خود را اعلام کنید، اجازه دسترسی به چاپگر شبکه، تمام محتوای به اشتراک گذاشته شده در این شبکه، دستگاه‌های ناامن درون شبکه و نظاير این را خواهید داد. شاید آن‌ها با اتصال به شبکه شما فقط می‌خواهند ایمیل‌های خود را چک کنند یا یک بازی آنلاین انجام دهند، اما شما با این کار اين آزادی عمل را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهید تا به هر کجایی از شبکه خانگی شما سرک بکشند.
هیچ یک از ما دوست هکری که انگیزه‌های مخرب داشته باشد، نداریم، اما این به معنای آن نیست که احتیاط نکنیم و مهمانان را همان جایی که باید باشند (دسترسی به اینترنت رایگان) باقی نگه نداریم.
یکی دیگر از دلایل راه‌اندازی اکسس‌پوینت با دو شناسه شبکه (SSID) این است که شما علاوه بر محدود کردن مکان دسترسی به شبکه زمان دسترسی را هم محدود کنید. برای مثال، اگر فرزند کوچکی در خانه دارید که نمی‌خواهید تا دیروقت مشغول گشت و گذار در اینترنت باشد می‌توانید کامپیوتر، موبایل یا تبلت آن‌ها را به اکسس‌پوینت دوم متصل کرده و آن را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که مثلاً بعد از ساعت ۹ شب دسترسی این SSID به اینترنت قطع شود.

به چه چیزی نیاز داریم؟

تمرکز این مقاله بر استفاده از یک روتر سازگار با DD-WRT است که امکان استفاده از دو SSID را فراهم می‌کند. همچنین به یک کپی از میان‌افزار DD-WRT نصب شده روی روتر نیاز خواهید داشت. این تنها راه برای تنظیم دو SSID برای شبکه خانگی شما نیست. ما قصد داریم SSIDهای خود را روی روتر بی‌سیم معروف Linksys WRT54G پیاده‌سازی کنیم. اگر نمی‌خواهید زحمت نصب یک میان‌افزار (firmware) سفارشی را روی روتر قدیمی‌ خود متحمل‌شده و تنظیمات اضافه را انجام دهید می‌توانید یک روتر جدیدتر مانند ASUS RT-N66U که از دو SSID پشتیبانی می‌کند، خریداری کنید یا یک روتر بی‌سیم دوم خریداری کنید و از آن به عنوان یک اکسس‌پوینت مستقل استفاده کنید. اما خوشايندتر خواهد بود تا همین سخت‌افزار موجود خود را (در این مقاله روتر بی‌سیم Linksys WRT54G) بهینه‌سازی کرده و از صرف هزینه‌اضافی جلوگیری کنید.

از کجا بدانم که روتر من سازگار است؟

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟

برای تشخیص سازگاری روتر با قابلیت پیاده‌سازی راه‌اندازی اکسس‌پوینت با دو شناسه شبکه ابتدا باید بررسی کنید که آیا روتر مورد نظرتان از DD-WRT پشتیبانی می‌کند یا خیر؟ برای بررسی این موضوع می‌توانید به بانک اطلاعاتی روترهای DD-WRT به نشانی http://www.dd-wrt.com/site/support/router-database مراجعه کنید.
بعد از این‌که مطمئن شدید، روترتان با DD-WRT سازگار است، باید شماره اصلاحیه (Revision Number) تراشه روتر خود را بررسی کنید. برای مثال، اگر یک روتر لینک‌سیس خیلی قدیمی‌ کارآمد دارید باید بدانید تراشه آن ممکن است از دو SSID پشتیبانی نکند.

مطلب پیشنهادی

انواع شبکه‌های بی‌سیم و نحوه استقرار آن‌ها

توپولوژی‌های مختلف شبکه‌های بی‌سیم

در شماره اصلاحیه تراشه روتر دو سطح از سازگاری وجود دارد. بعضی از روترها می‌توانند وظیفه پیاده‌سازی چند SSID را انجام دهند اما نمی‌توانند این SSIDها را منحصرا به نقاط دسترسی مجزا تقسیم کنند (برای نمونه یک آدرس مک مجزا برای هر SSID). در برخی مواقع این امر می‌تواند به مشکلاتی برای بعضی از دستگاه‌های وای‌فای منجر شود، زیرا آن‌ها نمی‌توانند تشخیص دهند که باید از کدام SSID استفاده کنند. شما می‌توانید با جست‌وجوی مدل روتر خود به همراه شماره نسخه چاپ شده در برچسب اطلاعات آن (این برچسب معمولا در زیر روتر چسبانده می‌شود) در گوگل شماره اصلاحیه آن را به دست آورید. اما گاهی اوقات اتفاق می‌افتد که این اطلاعات موجود در اینترنت درست نباشد. قابل اطمینان‌ترین روش برای بررسی شماره اصلاحیه تراشه داخلی روتر این است که خودتان اطلاعات آن را استخراج کنید. برای انجام این کار باید مراحل زیر را انجام دهید:
یک کلاینت Telnet باز کنید. این کار را هم می‌توانید از طریق نرم‌افزارهایی مانند PuTTY و هم فرمان Telnet خود ویندوز انجام دهید. سپس به آدرس آی‌پی روتر خود (معمولا ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱) Telnet کنید. در مرحله بعد باید با استفاده از نام کاربری و کلمه عبور مدیریتی روتر خود لاگین کنید. توجه داشته باشید در برخی روترها به جای نام کاربری admin که در زمان ورود به صفحه تنظیمات تحت‌وب روتر وارد می‌کنید، از طریق Telnet باید نام کاربری را Root تایپ کنید.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟

بعد از این‌که به روتر خود لاگین کردید، فرمان زير را در خط فرمان وارد کنید:

nvram show|grep corerev

خروجی این فرمان شماره اصلاحیه تراشه روتر را با فرمت زیر اعلام می‌کند:

wl0_corerev=9
wl_corerev=

اطلاعات بالا به این معنا است که روتر ما یک رادیو دارد (wl0 نه wl1) و شماره اصلاحیه این تراشه رادیویی ۹ است. اما این شماره چگونه به شما کمک می‌کند؟ شماره اصلاحیه که شما به دست می‌آورید، به این معنا است:

  • ۰ تا ۴، یعنی این روتر از چند SSID پشتیبانی نمی‌کند. (چه با شناسه مستقل یا هر روش دیگری)
  • ۵ تا ۸، یعنی این روتر از چند SSID پشتیبانی می‌کند. (اما نه با شناسه مستقل)
  • ۹ به بعد، یعنی این روتر از چند SSID پشتیبانی می‌کند. (با شناسه مستقل)

در مثال ما، تراشه روتر پایین‌ترین شماره اصلاحیه‌ای است که از چند SSID با شناسه‌های مستقل پشتیبانی می‌کند.
بعد از این‌که متوجه شدید، روتر می‌تواند از چند SSID پشتیبانی کند باید میان‌افزار DD-WRT را روی آن نصب کنید. اگر روتر شما از DD-WRT استفاده می‌کند یا قبلا آن را نصب کرده‌اید، چه بهتر. اما اگر DD-WRT قبلا نصب نشده ما توصیه می‌کنیم نسخه مناسب روتر خود را از وب‌سایت DD-WRT دریافت و نصب کنید.

پیکربندی DD-WRT برای چند SSID

اکنون یک روتر سازگار دارید که DD-WRT روی آن نصب شده است. حالا زمان آن است که SSID دوم را برای آن تنظیم کنید. درست مانند زمان نصب یک میان‌افزار جدید که شما حتما باید از یک اتصال با سیم استفاده کنید، در اینجا ما به شما توصیه می‌کنیم که تنظیمات بی‌سیم خود را از طریق یک اتصال سیمی‌ انجام دهید تا در زمان اعمال تغییرات یک اتصال بی‌سیم ارتباط شما با شبکه قطع نشود.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
روی یک کامپیوتر که از طریق کابل اترنت به شبکه متصل شده مرورگر وب خود را باز کنید. به آدرس پیش‌فرض تنظیمات روتر (معمولا ۱۹۸٫۱۶۸٫۱٫۱) وارد شوید. در رابط کاربری DD-WRT به بخش Wireless -> Basic Settings (نمایش داده شده در شکل بالا) برويد. مشاهده می‌کنید که شناسه SSID فعلی شبکه وای‌فای ما HTG_Office است. در پایین صفحه، در بخش Virtual Interfaces روی دکمه Add کلیک کنید. بخش خالی قبلی Virtual Interfaces با مشخصه‌های نمایش داده شده در شکل زیر گسترش پیدا خواهد کرد.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
این رابط مجازی روی تراشه رادیویی فعلی‌‌تان سوار خواهد شد (به مشخصه wl0.1 در عنوان رابط مجازی توجه کنید). عبارت vap موجود در انتهای SSID پیش‌فرض نشان‌دهنده نقطه دسترسی مجازی (Virtual Access Point) است. شما می‌توانید این SSID را به هر نامی‌ که مایل هستید تغییر دهید. برای راحتی کار و فراموش نکردن آن در موارد استفاده بعدی، در این مثال نام آن را به HTG_Guest تغییر می‌دهیم.
گزینه Wireless SSID Broadcast را روی حالت فعال باقی بگذارید. بسیاری از کامپیوترهای قدیمی‌تر و دستگاه‌های وای‌فای رابطه چندان خوبی با SSIDهای پنهان شده ندارند، چون یک شناسه مهمان مخفی شده نمی‌تواند برای یک شبکه مهمان مفید باشد. 

مطلب پیشنهادی

 امواج میلی‌متری چگونه می‌توانند شبکه‌های بی‌سیم را متحول کنند؟

ورود امواج میلی‌متری به میدان

AP Isolation، یکی از تنظیمات امنیتی است که فعال یا غیرفعال بودن آن باید به صلاح‌دید خودتان انجام شود. اگر شما اين گزینه را فعال کنید، هر کلاینتی که روی شبکه وای‌فای مهمان قرار دارد، به‌طور کامل از شبکه‌های دیگر جداسازی می‌شود. چنین اقدامی‌ از لحاظ امنیتی بسیار مفید است، زیرا کاربران مخرب را از سایر کاربران دور نگه می‌دارد. اما چنین اقدامی‌ بیشتر برای شبکه‌های سازمانی و هات اسپات‌های عمومی‌ کاربرد دارد. در اغلب موارد استفاده خانگی و دفاتر تجاری کوچک دلیلی برای جداسازی نقاط دسترسی وجود ندارد.
گزینه Unbridged/Bridged در شبکه نشان‌دهنده آن است که آیا یک نقطه دسترسی وای‌فای باید به شبکه فیزیکی Bridged شود یا خیر. برخلاف روال معمول، باید این گزینه را روی حالت Bridged باقی بگذارید. در انتها بعد از این‌که SSID را تغییر دادید و سایر تنظیمات خود را اعمال کردید روی دکمه Save کلیک کنید.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
در مرحله بعد به بخش Wireless -> Wireless Security می‌رویم:
به طور پیش فرض هیچ تنظیمات امنیتی روی نقطه دسترسی دوم اعمال نشده و برای آزمایش نقطه دسترسی دوم می‌توانید موقتا این تنظیمات را رها کنید تا به وارد کردن کلمه عبور روی دستگاه مورد آزمايش خود نیازی نداشته باشید. به هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود برای همیشه این تنظیمات را دست نخورده و شبکه را باز رها کنید. تفاوتی ندارد که تنظیمات امنیتی را اعمال کنید یا آن‌ها را دست نخورده باقی بگذارید در هر صورت باید روی دکمه Save و Apply Settings کلیک کنید تا تنظیماتی را که در هر دو قسمت قبل اعمال کردیم ذخیره و آماده کار شود. توجه داشته باشید، اعمال این تغییرات نزدیک به دو دقیقه طول خواهد کشید.
حالا زمان آن رسیده تا ببینیم دستگاه‌های موجود در منطقه تحت پوشش امواج این شبکه می‌توانند هر دو نقطه دسترسی اولیه و ثانویه را شناسایی کنند. روی تلفن هوشمند خود به بخش تنظیمات Wi-Fi برويد و ببینید چه شبکه‌هایی را شناسایی می‌کند. شکل زیر صفحه تنظیمات Wi-Fi یک گوشی اندروید را نشان می‌دهد:

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
ما هنوز نمی‌توانیم به نقطه دسترسی دوم متصل شویم و باید چند تغییر دیگر را روی روتر اعمال کنیم. اما نمایش داده شدن هر دو نام در فهرست اسامی‌ وای‌فای نشان‌دهنده آن است که ما تا این جای کار درست عمل کرده‌ایم.
مرحله بعدی کار، فرآیند جداسازی این SSIDها از طریق اختصاص دادن طیفی از آدرس‌های آی‌پی مستقل به دستگاه‌های وای‌فای مهمان خواهد بود. به بخش Setup -> Networking برويد. زیر قسمت Bridging روی دکمه Add کلیک کنید.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
ابتدا اسلات اولیه را به br1 تغییر دهید و باقی مقادیر را دست‌نخورده رها کنید. در این مرحله نمی‌توانید ورودی‌های IP/Subnet نمایش داده شده در شکل بالا را ببینید. روی Apply Settings کلیک کنید. این پل جدید در بخش Bridging با بخش‌های موجود IP و Subnet قرار خواهد گرفت. مقدار آدرس آی‌پی را به ترتیب بعد از آی‌پی شبکه تعیین کنید. به‌عنوان مثال، اگر آدرس آی‌پی شبکه اصلی شما ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ است، این آدرس را ۱۹۲٫۱۶۸٫۲٫۱ قرار دهید . مقدار Subnet Mask را ۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵٫۰ تعیین کنید و یک بار دیگر روی Apply Settings کلیک کنید.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
در قسمت Assign to Bridge روی دکمه Add کلیک کنید. Bridge جدیدی را که قبلا ایجاد کرده بودید، انتخاب کرده و آن را با رابط wl0.1 جفت کنید، سپس روی دکمه Save و Apply Settings کلیک کنید.
بعد از این‌که تغییرات اعمال شد، به پایین صفحه حرکت کرده و بخش DHCPD را پیدا کنید. در این بخش روی دکمه Add کلیک کنید. اسلات اولیه را به br1 تغییر دهید و باقی مقادیر را همانند شکل زیر دست نخورده رها کنید.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
یک بار دیگر روی دکمه Apply Settings کلیک کنید. بعد از اتمام کار صفحه Setup -> Networking باید به سراغ تنظیمات DHCP بروید. در این مرحله به بخش Services برويد.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟

در قسمت Services باید مقداری از کد را به بخش DNSMasq اضافه کنیم تا روتر آدرس‌های آی‌پی پویا را به دستگاه‌های متصل شده به شبکه مهمان اختصاص دهد. به بخش DNSMasq برويد. در کادر Additional DNSMasq Options کد زیر را وارد کنید:

# Enables DHCP on br1
interface=br1
# Set the default gateway for br1 clients
dhcp-option=br1,3,192.168.2.1
# Set the DHCP range and default lease time of 24 hours for br1 clients
dhcp-range=br1,192.168.2.100,192.168.2.150,255.255.255.0,24h

حالا روی دکمه Apply Settings کلیک کنید.
بعد از متصل شدن به SSID مهمان، آدرس آی‌پی را بررسی کنید. شما باید یک آی‌پی در محدوده‌ای که در بالا تعیین کردیم، داشته باشید. در اینجا به راحتی از طریق تلفن هوشمند خود می‌توانید این موضوع را بررسی کنید:

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
تا اینجا همه چیز خوب به نظر می‌رسد، نقطه دسترسی دوم ما یک آدرس آی‌پی پویا در محدوده مشخص شده دریافت کرده و مهمان شما حالا می‌تواند به اینترنت دسترسی داشته باشد. تنها مشکل اینجا است که نقطه دسترسی دوم هنوز به منابع شبکه اصلی دسترسی دارد. این به معنای آن است که تمام منابع موجود در شبکه مانند چاپگر و پوشه‌های به اشتراک گذاشته شده همچنان برای شبکه مهمان قابل مشاهده است.
اگر می‌خواهید دسترسی شبکه مهمان را به این منابع محدود کنید باید لینک نقطه دسترسی دوم را به شبکه فیزیکی قطع کنید.

چگونه یک اکسس‌پوینت مهمان را روی شبکه بی‌سیم خود فعال کنیم؟
به بخش Administration -> Commands برويد. یک ناحیه با نام Command Shell را مشاهده می‌کنید. فرامین زير را بدون خط‌های توضیح # در کادر Commands وارد کنید.

#Removes guest access to physical network
iptables -I FORWARD -i br1 -o br0 -m state –state NEW -j DROP
iptables -I FORWARD -i br0 -o br1 -m state –state NEW -j DROP
#Removes guest access to the router’s config GUI/ports
iptables -I INPUT -i br1 -p tcp –dport telnet -j REJECT –reject-with tcp-reset
iptables -I INPUT -i br1 -p tcp –dport ssh -j REJECT –reject-with tcp-reset
iptables -I INPUT -i br1 -p tcp –dport www -j REJECT –reject-with tcp-reset
iptables -I INPUT -i br1 -p tcp –dport https -j REJECT –reject-with tcp-reset

روی دکمه Save Firewall کلیک کرده و یک بار روتر خود را ریبوت کنید.
این قوانین فایروال اضافی همه چیز را روی این دو Bridges (شبکه خصوصی و شبکه عمومی‌/مهمان) از گفت‌وگو و رد کردن اتصال بین یک کلاینت شبکه مهمان و telnet, SSH تا پورت‌های سرور وب روی روتر متوقف می‌کند


منبع : شبکه

مراحل به صدر رسیدن وبسایت و گرفتن ورودی زیاد از گوگل

۲۱ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


در دهه اخیر درخواست صعود وبسایت ها به نتایج اولیه گوگل آنقدر افزایش پیدا کرد که علمی به عنوان علم سئو به وجود آمد‌. اما سوال اینجاست که چه چیزهایی در سئو مهم هستند‌؟ مهم‌ترین معیارهای سئو چیست‌؟ و از همه مهم‌تر گوگل بر چه اساسی وبسایت‌های برتر را جدا می‌کند و به آن‌ها ورودی می‌دهد‌؟

اگر بخواهیم تمام این معیارها را برای شما بگوییم پس لازم است چند جلد کتاب را برایتان تایپ کنیم اما در بیان کلی گوگل همیشه در صدد آن است که بهترین سایت را به کاربران معرفی نماید‌. یکی از معیارهایی که گوگل به شدت بر روی آن اصرار دارد برسی رفتار کاربر و رتبه بندی وبسایت‌ها بر اساس رفتار کاربران آن وبسایت‌ است‌.  به‌عنوان مثال فرض کنید سایتی با ظاهر و دسترسی بسیار بد در نتایج گوگل بالا می‌آید و از گوگل ورودی هم می‌گیرد‌، حال اگر کاربر پس از ورود به این سایت به سرعت از آن خارج شود گوگل این را می‌فهمد که این وبسایت مورد توجه کاربر قرار نگرفته و از آن خارج شده است‌. قطعا گوگل این سایت را به رتبه‌های پایین‌تر می‌برد .

این را هم بگوییم که اگر سایتی از طرف گوگل هیچ بازدید کننده‌ای نداشته باشد پس هیچگاه نمی‌تواند تحت این آنالیز قرار گیرد‌، البته گوگل دسترسی کامل به کاربران گوگل کروم و دایرکت ویزیت‌های آن‌ها دارد و این بازدیدها را هم ملاک رتبه بندی قرار می‌دهد‌.

حال فرض کنید که ما بتوانیم ورودی‌های گوگل را به طور کامل شبیه‌سازی کنیم به شکلی که هم از طریق صفحه جستجو گوگل وارد سایت شوند و هم رفتار بسیار عالی داشته باشند‌. به نظر شما چه اتفاقی می‌افتد‌؟

بله گوگل ربات‌های ما را به عنوان یک کاربر واقعی شناسایی می‌کند و دقیقا همان تاثیر را روی رتبه‌بندی سایت ما می‌گذارد . البته شبیه سازی این بازدید‌ها به هیچ وجه کار ساده‌ای نیست و معیارهای بسیار زیادی دارد‌، جالب‌تر اینکه این معیار‌ها برای هر کشور و هر منطقه متفاوت از کشور و منطقه دیگر است‌. خوشبخانه در ایران هم وبسایت‌هایی به‌وجود آمده‌اند که این خدمات را ارائه می‌دهند که از جمله بهترین آن‌ها را بازدیدیار است. با خرید ورودی گوگل بازدیدیار بسیاری از معیارهای طبیعی بودن بازدید چه در سرچ گوگل و چه در دایرکت ویزیت برای شما به ارمغان می‌آید . جالب است بدانید تمامی ورودی‌هایی که از این سایت می‌گیرید در google webmaster tools    و   google analytics   به ثبت می‌رسد و می‌توانید کنترل بسیار عالی روی آن‌ها داشته باشید‌. در کل تجربه ما با این سایت بسیار خوب بوده است و خواستیم در انتها این مقاله آن را به شما هم معرفی نمایم‌.

نکته پایانی اینکه ما به هیچ وجه ربات‌هایی مانند ipts   را تایید نمکنیم زیرا که رفتار این ربات‌ها در سایت به شدت فیک است و بعد از مدتی کاملا لو می‌رود.


منبع : شبکه

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور ۲۰۱۹ دارد؟

۲۱ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


برای مطالعه قسمت قبل آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ اینجا کلیک کنید.

Domain Name System

سامانه نام دامنه (DNS) سرنام Domain Name System سرویسی است که به‌طور معمول توسط ویندوز سرور ارائه می‌شود، هرچند ضرورتی به انجام این‌کار نیست، زیرا زیرساخت‌های مختلف زیادی وجود دارند از سرورهای لینوکسی گرفته تا تجهیزات سخت‌افزاری تخصصی که به‌طور خاص برای مدیریت DNS در یک شبکه طراحی شده‌اند و قادر هستند نقش سامانه دامنه را به خوبی ایفا کنند. برای اکثر شبکه‌های مبتنی بر محصولات مایکروسافت و به ویژه آموزش ویندوز سرور ۲۰۱۹ برای میزبانی نقش DNS لازم است با این مولفه مهم آشنا باشید.

DNS شبیه به اکتیو دایرکتوری است، به این دلیل که این یک پایگاه داده ساختاری است که اغلب در سرورهای کنترل‌کننده دامنه ذخیره می‌شود و به‌طور خودکار در شبکه شما به سایر سرورهای Domain Controller / DNS توزیع می‌شود. در جایی‌که بانک اطلاعاتی اکتیو دایرکتوری شامل اطلاعات مربوط به خود اشیاء دامنه است، DNS وظیفه ذخیره و تبدیل همه نام‌ها در شبکه را عهده‌دار است. منظور از نام‌ها چیست؟ هر زمان کاربر یا کامپیوتری سعی می‌کنند با منبعی از طریق نام آن ارتباط برقرار کنند، DNS سکویی است که وظیفه تبدیل آن نام‌ها به موجودیت‌هایی را دارد تا ترافیک به شکل صحیحی به مقصد برسد. ترافیک از کلاینت به سرور از طریق شبکه و به‌طور معمول از طریق پشته TCP / IP و با استفاده از یک آدرس IP به مقصد می‌رسد. هنگامی که من برای دسترسی به داده‌هایی که در یک سرور قرار دارند، برنامه‌ای روی کامپیوتر خود باز می‌کنم، این توانایی را دارم تا آن برنامه را پیکربندی کنم تا به‌طور مستقیم با سرور من از طریق آدرس آی‌پی سرور که روی شبکه شناخته شده است ارتباط برقرار کند.

به‌طور مثال اگر آدرس آی‌پی سرور ۱۰٫۱۰٫۱۰٫۱۵ باشد و برنامه کاربردی را بر مبنای این آدرس پیکربندی کنم، برنامه بدون مشکل به سرور متصل می‌شود. اگر صدها کامپیوتر مختلف را از این طریق تنظیم کنم، همه به آدرس آی‌پی واحدی اشاره دارند که این آدرس اجازه می‌دهد همگی به سرور متصل شوند. این راهکار برای مدتی خوب است، اما روزی فرا می‌رسد که به هر دلیل مجبور می‌شویم آن آدرس آی‌پی را تغییر دهیم یا شاید سرور دوم اضافه ‌کنیم تا بار کاری را به‌اشتراک قرار دهیم تا بدون مشکل افزایش ترافیک کاربران را کنترل کنیم. در این حالت باید چه کاری انجام دهیم؟ دوباره به کامپیوتر هر کلاینتی مراجعه کرده و آدرس آی‌پی را برای آن کامپیوتر به‌روز کنیم؟ قطعا این راهکار عاقلانه‌ای نیست. مشکل فوق یکی از دلایلی است که ما به سراغ DNS می‌رویم تا طراحی و مدیریت زیرساخت‌های خود را به بهترین شکل انجام دهیم. با استفاده از DNS می‌توانیم به جای آدرس‌های آی‌پی از اسامی استفاده کنیم. با DNS می‌توانیم برنامه‌های خود را به گونه‌ای پیکربندی کنیم تا با سرور Server01 یا هر سرور دیگری از طریق نامش ارتباط برقرار کنند و اگر در آینده تصمیم گرفتیم آدرس آی‌پی را تغییر دهیم، این‌کار بدون مشکل و به سادگی از طریق کنسول DNS انجام شده و تاثیر تغییر آدرس بلافاصله روی همه کامپیوترهای کلاینت اعمال شود.

انواع مختلف رکوردهای سامانه نام دامنه

با نصب نقش DNS روی سرور تحت شبکه‌، ما می‌توانیم از ماژول فوق برای ایجاد رکوردهای DNS استفاده کنیم که برای تبدیل نام‌ها به آدرس‌های آی‌پی متناظر یا سایر اطلاعات مورد نیاز برای ردیابی ترافیک در شبکه خود از آن استفاده کنیم. با فرض این‌که شما در یک دامنه شبکه مشغول به کار هستید‌، ممکن است تعجب کنید که تعدادی رکورد داخل DNS وجود دارند، در حالی که شما آن‌ها را ایجاد نکرده‌اید. هنگامی که اکتیودایرکتوری و سامانه نام دامنه را با هم اجرا می‌کنید، فرآیند اتصال دامنه‌ با کامپیوترها و سرورها باعث می‌شود تا یک رکورد خودثبتی در سامانه نام دامنه ایجاد شود. ما هنوز هیچ رکوردی در سامانه نام دامنه خود ایجاد نکرده‌ایم، اما زمانی‌که کنسول DNS Manager را از داخل منوی Tools  در ابزار Server Manager باز می‌کنیم، یکسری رکوردها را مشاهده می‌کنیم. رکوردها از آن جهت ایجاد شده‌اند که ما هر زمان ماشین‌هایی را به عضویت دامنه در می‌آوریم، به‌طور خودکار رکوردهایی برای آن ماشین‌ها در سرورها ثبت شده و فرآیند تبدیل نام کلاینت‌های جدید بلافاصله در دامنه انجام می‌شود. شکل زیر این مسئله را نشان می‌دهد.

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور 2019 دارد؟

رکورد میزبان (A or AAAA)

رکورد میزبان، اولین رکورد در DNS است که ما به دنبال آن می‌گردیم. یک رکورد میزبان موجودیتی است که یک نام خاص را به یک آدرس آی‌پی خاص تبدیل می‌کند. این‌کار تقریبا ساده است و برای اکثر دستگاه‌های موجود در شبکه شما تنها رکوردی است که داخل DNS آن‌ها وجود دارد. دو کلاس مختلف از رکورد میزبان وجود دارد که باید از وجود آن‌ها آگاه باشید، حتا اگر برای سال‌های متمادی نیازی نداشته باشید به سراغ آن‌ها بروید. این دو نوع رکورد میزبان، به نام‌های رکورد A و رکورد AAAA شهرت دارند که نوع دوم به نام Quad A نیز معروف است. تفاوت بین این دو موجودیت در چیست؟ رکوردهای A به آدرس‌های IPv4 اشاره دارد که شرکت‌ها از آن‌ها استفاده می‌کنند. رکوردهای AAAA دقیقا همان کارکرد را دارند و برای تبدیل نام به یک آدرس آی‌پی استفاده می‌شوند، منتها در ارتباط با آدرس‌های IPv6 کاربرد دارند و تنها در صورت استفاده از IPv6 در شبکه، مفید هستند.

در تصویر قبلی‌، شما می‌توانید برخی از رکوردهای میزبان A که به‌صورت خودتعریفی و در زمان اتصال ماشین‌ها به دامنه ایجاد شده‌اند را مشاهده کنید. من همچنین سرور دیگری در شبکه خود دارم که هنوز با هیچ دامنه‌ای در ارتباط نیست و بنابراین رکورد خودتعریفی در DNS برای آن ثبت نشده است. این سرور RA1 نام دارد، حال اگر تصمیم بگیرم از هر یک از سامانه‌های دیگر عضو شبکه به آن وارد شوم‌، قادر به انجام این‌کار نیستم و نمی‌توانم با سرور RA1 تماس برقرار کنم، زیرا نام سرور هنوز به DNS وصل نشده است:

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور 2019 دارد؟

در حال حاضر، تصمیم ندارم تا سرور فوق را به عضویت دامنه درآورم، زیرا می‌خواهم به صورت دستی یک رکورد DNS برای آن ایجاد کرده و اطمینان حاصل کنم که بعد از انجام این کار قادر هستم نام را به درستی تبدیل کنم. به داخل DNS Manager در سرور DNS خود باز می‌گردم و روی نام دامنه خود که در زیر پوشه Forward Lookup Zones ذکر شده کلیک راست کرده و سپسNew Host (A or AAAA)  را انتخاب می‌کنم. داخل این صفحه برای رکورد میزبان جدیدی که قرار است ایجاد شود، نامی تعیین کرده و آدرس آی‌پی که برای رابط شبکه تعیین شده است را برای آن تنظیم می‌کنم.

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور 2019 دارد؟

حال که این رکورد میزبان جدید را ایجاد کردیم‌، باید بتوانیم بدون مشکل این نام را در دامنه شبکه خود تبدیل کنیم. به ماشین کلاینت خود باز می‌گردیم و سعی می‌کنیم به سرور RA1 پینگ کنیم. مشاهده می‌کنیم که این مرتبه پینگ کردن با موفقیت انجام می‌شود.

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور 2019 دارد؟

ALIAS record-CNAME

یکی دیگر از رکوردهای مفید سامانه نام دامنه CNAME است که این روزها بیشتر به‌نام رکورد ALIAS شهرت پیدا کرده است. CNAME رکوردی است که نامی را دریافت می‌کند و این نام به نام دیگری اشاره می‌کند. در نگاه اول عملکرد آن کمی ساده‌انگارانه به نظر می‌رسد، زیرا در نهایت شما باید نام نهایی را به آدرس آی‌پی تبدیل کنید تا ترافیک به درستی مبادله شود. اما اگر کمی بیشتر در مورد رکورد ALAIS تحقیق کنید، مشاهده می‌کنید که عملکردی مفید دارد. یک مثال خوب برای نشان دادن سودمندی رکورد ALIAS زمانی است که شما در حال اجرای یک وب‌سرور هستید که وب‌سایت‌هایی را در شبکه شما ارائه می‌دهد.

به جای مجبور کردن تمامی کاربران به یادآوری آدرسی شبیه به http: //web1.contoso.local ما می‌توانیم یک رکورد مستعار به نام Intranet ایجاد کنیم که این نام مستعار به web1 اشاره داشته باشد. به این ترتیب، کامپیوترهای کلاینت همیشه می‌توانند از رکورد Intranet برای دسترسی به سایت مدنظر خود استفاده کنند که بدون شک یک یادآوری ساده‌تر و دوستانه‌تر است.

علاوه بر ایجاد تجربه کاربری بهتری با استفاده از یک چنین رکورد جدیدی در DNS، انعطاف‌پذیری مدیریتی نیز افزایش پیدا می‌کند، زیرا می‌توانید به راحتی مولفه‌های سروری که مرتبط با رکورد هستند را ویرایش کرد، بدون آن‌که مجبور شوید روی سامانه‌های کلاینتی تغییری اعمال کرده یا در مورد چگونگی دسترسی به یک صفحه آموزش‌های اضافی به کارمندان بدهید. آیا نیاز به جایگزینی وب‌سرور دارید؟ مشکلی نیست، فقط رکورد ALIAS را به رکورد جدید اشاره دهید. آیا نیاز دارید وب‌سرور وب دیگری اضافه کنید؟ مشکلی نیست، زیرا می‌توانیم چند رکورد ALIAS ایجاد کنیم که همگی دارای یک نام واحد intranet هستند و همگی به وب‌سرورهای مختلف که درون محیط قرار دارند اشاره داشته باشند. به این شکل به میزان قابل توجهی بارکاری متعادل می‌شود، زیرا DNS بر اساس رکوردهای CNAME intranet ترافیک را بین وب‌سرورهای مختلف هدایت می‌کند.

اجازه دهید سناریو فوق را در عمل آزمایش کنیم. وب‌سایت داریم که آدرس آن مشابه با مثالی است که به آن اشاره کردیم. در حال حاضر فقط با تایپ http: //web1.contoso.local قادر هستیم به آن دسترسی پیدا کنیم. داخل DNS، قصد دارم یک رکورد ALIAS ایجاد کنم که intranet را به web1 هدایت کند:

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور 2019 دارد؟

زمانی که به Intranet پینگ می‌کنم، شما مشاهده می‌کنید که فرآیند ترجمه به سرور web1 انجام شده و هنگام دسترسی به صفحه وب، می‌توانم به سادگی کلمه intranet را در نوار آدرس خود در Internet Explorer تایپ کنم تا صفحه خود را باز کنم. خود وب‌سایت از تغییر نامی که انجام شده آگاهی ندارد، بنابراین مجبور نیستیم هیچ تغییری در وب‌سایت به وجود آوریم، بلکه تغییرات فقط در DNS به همان شکلی که در تصویر بالا به آن اشاره کردیم، انجام می‌شود. خروجی این‌کار در تصویر زیر نشان داده شده است.

سامانه نام دامنه چه نقشی در ویندوز سرور 2019 دارد؟

در شماره آینده آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹ مبحث سامانه نام دامنه را ادامه خواهیم رفت.

برای مطالعه تمام بخش‌های آموزش ویندوز سرور ۲۰۱۹ روی لینک زیر کلیک کنید:

آموزش رایگان ویندوز سرور ۲۰۱۹


منبع : شبکه

۸ نکته که امنیت واتس اپ شما را ارتقا می‌دهد

۲۱ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


هر چه محبوبیت و میزان استفاده از یک پیام رسان بیشتر می‌شود ضرورت حفظ حريم خصوصی و امنیت داده‌های تبادل شده در آن نیز بیشتر می‌شود. واتس اپ به طور پیش فرض از یک سیستم رمزگذاری داخلی بهرمند است که نمی‌توان آن را غیرفعال کرد. این سیستم شما را خاطر جمع می‌کند که پیام شما تنها توسط گیرنده مورد نظر شما خوانده می‌شود. تماس‌های صوتی و ویدیویی نیز از همین روش کدگذاری برای تبادل داده استفاده می‌کنند. اما موضوع امنیت به همین جا ختم نمی‌شود. اقدامات دیگری نیز وجود دارد که شما برای افزایش سطح امنیت و حفظ حريم خصوصی خود باید در نظر داشته باشید.

۱٫ تاییدیه گرفتن از کدگذاری برای مکالمات حساس

با وجودی که واتس اپ به طور پیش فرض تمام گفتگوها را کدگذاری می‌کند، گاهی اوقات ضرورت ایجاب می‌کند تا شما سطح امنیت را از این هم بالاتر ببرید. مثلا در زمان‌هایی که قصد ارسال اطلاعات حساب بانکی خود به یکی از عزیزان خود را دارید بهتر است به سراغ این روش برويد.

برای تایید رمزگذاری یک مکالمه را با مخاطب مورد نظر خود آغاز کنید. در پنجره گفتگو روی نام مخاطب تقه بزنید، سپس Encryption را انتخاب کنید. بعد از آن چیزی شبیه به این را مشاهده خواهید کرد:

این الگوی ۴۰ رقمی‌ کد امنیتی شما است. شما می‌توانید از مخاطب خود درخواست کنید تا این کد QR را اسکن کند تا شما بتوانید با مقایسه این ارقام این کد را به صورت دستی تایید کنید. همچنین می‌توانید با استفاده از دکمه Scan Code کد مخاطبین خود را اسکن کنید. یک محقق امنیتی به نام مارتین شلتون اشاره می‌کند که بهترین کار این است که از پیام رسان دیگر برای تاییدیه گرفتن از این اعداد استفاده شود.

۲٫ اعلامیه‌های امنیتی را روشن کنید

وقتی یک شماره جدید یا لپ‌تاپ به یک گفتگوی موجود دسترسی پیدا می‌کند، یک کد امنیتی جدید برای هر دو گوشی تولید می‌شود. واتس اپ می‌تواند در زمان تغییر پیدا کردن این کد امنیتی یک اعلامیه ارسال کند. با این روش شما می‌توانید از طریق یک پیام رسان دیگر این کدگذاری را با دوست خود بررسی کرده و از امن بودن آن اطمینان حاصل کنید.

برای فعال کردن اعلامیه‌های امنیتی به بخش WhatsApp > Settings > Account > Security > Show security notifications برويد و دکمه مربوط به آن را روی وضعیت روشن (سبز) قرار دهید.

۳٫ تاییدیه دو مرحله‌ای را فعال کنید

در حالت کلی باید گفت که هر سرویسی که از سیستم تایید هویت دو عامله پشتیبانی می‌کند، شما حتما باید از آن استفاده کنید. این یک گذرواژه دوره‌ای را به واتس اپ اضافه می‌کند و این اطمینان را به وجود می‌آورد که داده‌های شما توسط دیگران قابل دسترس نخواهد بود.

برای فعال کردن تاییدیه دو مرحله‌ای به Menu > Settings > Account > Two-step verification > Enable برويد. طبق دستورالعمل پیش برويد و یک پین کد شش رقمی‌ که بتوانید در آینده به یاد بیاورید ایجاد کنید. بسیار مهم است که آدرس ایمیل خود را نیز اضافه کنید تا زمانی که این پین کد را فراموش کردید بتوانيد از این طریق آن را بازیابی کنید.

بررسی‌های دوره‌ای این گذرواژه به صورت تصادفی است، بنابراین اصلا شبیه به قفل کردن گفتگو با استفاده از کلمه عبور نیست. هدف از فعال کردن تاییدیه دو مرحله‌ای این است که از دسترسی دیگران به حساب واتس اپ شما بدون اطلاع شما جلوگیری شود.

۴٫ شما نمی‌توانید روی واتس اپ کلمه عبور بگذارید

متاسفانه هیچ راهی برای قفل کردن واتس اپ با کلمه عبور وجود ندارد. واتس اپ به صراحت به این موضوع اشاره کرده است و توصیه می‌کند از یک اپلیکیشن قفل گذاری ثالث برای آن در اندروید استفاده کنید.

روی آی‌فون هم هیچ روشی برای قفل کردن واتس اپ با کلمه عبور وجود ندارد و حتی با گذرواژه و Touch ID هم اپل اجازه چنین کاری را نمی‌دهد.

بنابراین تا به اینجا احراز هویت دو مرحله‌ای تنها امید شما است. به غیر از این، تنها راه دیگری که می‌توانید WhatsApp را از چشم دیگران محفوظ باقی نگه دارید استفاده از قفل گذاری روی کل گوشی با استفاده از کلمه عبور یا الگو است.

۵٫ پشتیبان گیری‌های ابری را غیرفعال كنيد (اگر خیلی نگران حريم خصوصی هستید)

کدگذاری دوطرفه پیش فرض واتس اپ به خوبی وظیفه خود را انجام می‌دهد، اما هنوز هم یک راه گریز دیگر وجود دارد و آن هم پشتیبان گیری از گفتگوهای واتس اپ روی Google Drive و iCloud است. با این قابلیت وقتی شما در آینده یک بار دیگر این اپلیکیشن را نصب می‌کنید. می‌توانید پیام‌های قدیمی‌ خود را بازیابی کنید. اما این نسخه پشتیبان کدگذاری شده نیست.

بنابراین اگر واقعا به حفظ حريم خصوصی خود اهمیت می‌دهید باید قابلیت پشتیبان گیری را غیرفعال كنيد.

برای غیرفعال کردن پشتیبان گیری خودکار روی ابر:

  • در آی‌فون: به WhatsApp > Settings > Chats > Chat Backup > Auto Backup > Off برويد.
  • در اندروید: به WhatsApp > Menu > Settings > Chats > Chat Backup > Backup to Google Drive > Never برويد.

۶٫ مراقب کلاهبرداری‌های رایج باشید

واتس اپ یک محیط گفتگوی همگانی معروف است و به همین دلیل مورد علاقه بسیاری از کلاهبرداران نیز هست. به همین دلیل باید خیلی مراقب باشید که به دام آنها نیوفتید.

یکی از شایع‌ترین این نوع از کلاهبرداری‌ها صحبت در مورد نسخه‌های برتر این اپلیکیشن مثل واتس اپ طلایی و نظاير این است که وعده‌هایی در مورد افزایش سطح کیفی خدمات رسانی و حتی منقضی نشدن حساب واتس اپ می‌دهند. مهم نیست که این تعریف و تمجیدها چه میزان است، فراموش نکنید که فقط باید از نسخه اصلی و تایید شده این پیام رسان استفاده کنید.

۷٫ اپلیکیشن دسکتاپ رسمی‌ واتس اپ را دریافت کنید

برای استفاده از واتس اپ روی کامپیوتر شما باید گوشی خود را با رابط تحت وب واتس اپ یا اپلیکیشن دسکتاپ واتس اپ همگام سازی کنید. به همین منظور حتما از نسخه رسمی‌ دسکتاپ این اپلیکیشن استفاده کنید.

دلیل اصلی برای انجام این کار این است که واتس اپ تحت وب را می‌توان به راحتی دستکاری کرد. بنیاد مرزهای الکترونیکی می‌گوید این یکی از بزرگترین تهدیدات امنیتی است که کاربران واتس اپ با آن مواجه هستند. بنابراین برای جلوگیری از این نوع تهدیدات حتما از نسخه دسكتاپ رسمی‌ اپلیکیشن واتس اپ استفاده کنید.

برای دریافت نسخه رسمی‌ اپلیکیشن واتس اپ برای ویندوز و مک اینجا کلیک کنید.

۸٫ از حريم خصوصی خود در واتس اپ محافظت كنيد

واتس اپ خصوصی‌ترین پیام رسان موجود نیست، اما امکانات کنترل کننده خوبی را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. به بخش Settings > Account > Privacy برويد تا امکاناتی را که در این مورد در اختیار شما گذاشته شده است را مشاهده کنید.

شما می‌توانید تعیین کنید که چه کسانی می‌توانند زمان آخرین بازدید، عکس پروفایل، اطلاعات شخصی و موقعیت مکانی شما را مشاهده کنند. توصیه خاصی در این مورد وجود ندارد و شما می‌توانید هر تنظیماتی که مایل هستید را اعمال کنید.


منبع : شبکه

۷ راهکار برای حل مشکل از کار افتادن اسپیکر گوشی اندرویدی

۲۰ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


اسپیکر گوشی اندروید به‌گونه‌ای ساخته می‌شود که بتواند در هرگونه شرایط زیست محیطی کار کند و دوام بیاورد. اما این مسئله همیشه درباره گرد و خاک صدق نمی‌کند. در این حالت، یا کیفیت خروجی صدای اسپیکرهای گوشی پایین می‌آید یا از آن بدتر، به‌طور کل از کار می‌افتند.

خوشبختانه، زمانی‌که اسپیکر گوشی اندروید از کار می‌افتد لازم نیست خیلی سریع به مراکز خدماتی مراجعه کنید. در این مقاله به شما چند روش کاربردی را آموزش می‌دهیم که به کمک آنها می‌توانید اسپیکر گوشی اندرویدی خود را دوباره احیاء کنید.

۱- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید به‌دنبال مشکلات نرم‌افزاری باشید

برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید به‌دنبال مشکلات نرم‌افزاری باشید

پیش از آنکه به‌سراغ رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید برویم اول از همه باید بررسی کنیم که مشکل سخت‌افزاری است یا نرم‌افزاری. برای این منظور چندین روش وجود دارد.

اولین کار ریبوت یا ریست کردن گوشی است. با ریست کردن گوشی اندروید تمام سرویس‌هایی که در پس‌زمینه در حال اجرا هستند ریستارت می‌شوند و گوشی نفس تازه‌ای می‌کشد. چون ممکن است از آخرین باری که گوشی را ریست کردید برخی از سرویس‌ها کرش کرده باشند.

در مرحله بعد، ببینید که خروجی صدای گوشی روی اسپیکر ساخته شده داخل گوشی تنظیم شده باشد. اگر دائما گوشی خود را به اسپیکرها یا هدفون‌های وایرلس متصل می‌کنید ممکن است هنوز روی حالت اتصال به دستگاه دیگر باشد.

به مسیر Settings > Connected devices بروید تا احتمال متصل بودن گوشی به خروجی‌های صدای بلوتوث را بررسی کنید. سپس، در صفحه تنظیمات به بخش Sound بروید و چک کنید که تصادفا گوشی را روی مودهای Do Not Disturb یا Silent ست نکرده باشید.

علاوه بر این، پیشنهاد می‌کنیم که اسپیکر گوشی را با کم کردن صدا تا پایین‌ترین درجه و سپس با بلند کردن صدا تا بالاترین درجه تست کنید. در هر دو حالت یک فایل موسیقی پخش کنید تا مطمئن شوید که ایراد از این بخش بوده یا نه.

می‌توانید از اپ‌های تقویت صدا برای این منظور استفاده کنید. اپ‌های تقویت صدا به‌صورت تصنعی خروجی صدا را افزایش می‌دهند، اگر صدای گوشی شما روی درجات پایین گیر کرده باشد با این کار مشکل حل می‌شود.

ممکن است اپلیکیشنی که برای پخش موسیقی استفاده می‌کنید مشکل ایجاد کرده باشد. راه‌کار مؤثر پخش رینگتون یا آلارم گوشی از بخش تنظیمات صدا است. برای این منظور به مسیر Settings > Sound > Phone Ringtone بروید و یکی از بسیار گزینه‌هایی که پیش روی شماست را انتخاب کنید. مطمئن باشید که در هنگام انجام این تست صدای گوشی را بلند کرده باشید.

۲- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید به‌صورت دستی خروجی هدفون را غیرفعال کنید

برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید به‌صورت دستی خروجی هدفون را غیرفعال کنید

وقتی اکسسوری‌ها را از جک صدا جدا می‌کنید، ممکن است اندروید نتواند به‌درستی این اتفاق را تحلیل کند و هم‌چنان گوشی را روی حات هدفون نگه دارد. پس اسپیکر گوشی غیرفعال می‌ماند.

معمولا با یک ریبوت ساده می‌توانید مشکل را حل کنید. اما اگر چاره‌ساز نبود، از یک اپلیکیشن رایگان مانند Disable Headphone استفاده کنید. Disable Headphone به شما این امکان را می‌دهد تا به‌صورت دستی گوشی را از حالت هدفون خارج کنید تا صدا دوباره از طریق اسپیکرها پخش شوند.

فاکشن‌های Disable Headphone به‌صورت عکس هم عمل می‌کنند. اگر گوشی اندروید شما به هر دلیلی نمی‌تواند صدا را از طریق اکسسوری متصل به آن پخش کند می‌توانید با استفاده از این اپلیکیشن هدفون را به‌صورت دستی فعال کنید.

۳- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید حالت Safe Mode را تست کنید

برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید حالت Safe Mode را تست کنید

اندروید به شما کمک می‌کند تا گوشی را در حالتی بوت کنید که فقط نرم‌افزارهای اصلی و اولیه‌ای که روی آن بوده در دسترس باشند. با استفاده از این کار می‌توانید بدون اینکه هیچ سرویس یا اپ طرف سومی مشکل ایجاد کند عیب گوشی خود را برطرف کنید. این حالت Safe Mode نام دارد و روی تمام گوشی‌های اندروید وجود دارد.

برای ورود به Safe Mode، دکمه پاور گوشی را فشار دهید و نگه دارید. در صفحه‌ای که ظاهر می‌شود دکمه Power Off را لمس و نگه دارید، سپس OK را لمس کنید. گوشی شما بعد از آن در حالت Safe Mode بوت می‌شود. با انجام همین فرآیند می‌توانید گوشی را به‌راحتی از Safe Mode خارج کنید. کافی است بار دوم گزینه Restart را انتخاب کنید.

توجه داشته باشید که مراحل Safe Mode می‌تواند روی گوشی‌های اندرویدی مختلف متفاوت باشد. اگر با انجام مراحل فوق چیزی روی صفحه نشان داده نشد، مدل گوشی خود را در گوگل جستجو کنید و سری به فروم‌های رسمی پشتیبانی آن بزنید.

۴- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید داخل سوراخ‌های اسپیکر را تمیز کنید

به مرور زمان داخل اسپیکر گوشی خاک جمع می‌شود. این امر می‌تواند مانع از پخش صدا شود. پس بهتر است سوراخ‌های اسپیکر را تمیز کنید.

می‌توانید با استفاده از دهان یا مخزن هوای فشرده، هوا را با فشار به داخل اسپیکرها بدمید. حتی می‌توانید از جارو برقی استفاده کنید. البته، ممکن است به قطعات داخلی گوشی آسیب برسد، برای همین باید خیلی دقت کنید.

یکی دیگر از روش‌های کارساز استفاده از یک مسواک قدیمی است. 

۵- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید هارد ریست را انجام دهید

اگر اسپیکر گوشی در حالت Safe Mode عادی کار می‌کند می‌توانید مشکل را از طریق یک اپ خاص، تنظیمات یا دستگاه برطرف کنید. اگر این مشکل بعد از تغییراتی که در این گزینه‌ها دادید پیش آمد بهتر است آنها را به حالت قبل برگردانید.

اگر باز هم نتیجه نگرفتید، هارد ریست را انجام دهید. توجه داشته باشید که با فکتوری ریست تمام نرم‌افزارها و اطلاعات شما پاک می‌شود، اما ممکن است در نهایت منجر به حل مشکل اسپیکر شود. برای پیدا کردن گزینه ریست به مسیر Settings > System > Advanced >Reset options بروید.

۶- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید در حالتی که آب خورده بگذارید خشک شود

برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید در حالتی که آب خورده بگذارید خشک شود

یکی از شایع‌ترین عواقب آب خوردگی از کار افتادن اسپیکرهای گوشی است. مایعات به‌سرعت راه خود را به داخل قطعات داخلی دستگاه پیدا می‌کنند. اگر اسپیکر گوشی شما بعد از آب خوردگی از کار افتاد اجازه دهید کامل خشک شود.

از هوای داغ استفاده کنید، یا  گوشی را داخل یک کاسه برنج بگذارید. در هر حالتی حتما گوشی خود را به سرعت خاموش کنید.

می‌توانید از اپلیکیشن‌هایی مانند Speaker Cleaner استفاده کنید. این اپلیکیشن با پخش یک صدای لرزشی و با وارد کردن فشار به اسپیکر باعث می‌شود تا قطراتی که داخل منافذ اسپیکر هستند بیرون بیایند.

۷- برای رفع عیب اسپیکر گوشی اندروید از یک حرفه‌ای کمک بگیرید

اگر هیچ‌کدام از روش‌های فوق کارساز نبود باید گوشی را به یک مرکز خدماتی قابل اطمینان ببرید و اجازه دهید تا توسط حرفه‌ای‌ها بررسی شود.


منبع : شبکه

آموزش کار با داکر: از شروع کار با داکر تا مباحث شبکه‌ای

۲۰ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


نصب داکر

ما از اوبونتو به‌عنوان بنیاد ساخت داکر استفاده می‌کنیم. اوبونتو تنها یک توزیع محبوب و فراگیر از لینوکس نیست، بلکه خود تیم داکر نیز از اوبونتو برای توسعه استفاده کرده و داکر از نسخه ۱۲٫۰۸ روی سرورهای اوبونتو پشتیبانی می‌کند و برای سادگی از دستورات نصب اوبونتو ۱۶٫۰۴ استفاده می‌کنیم.

آماده کردن اوبونتو برای داکر

اولین گام به‌دست آوردن ورژن مناسب کرنل و هِدِر آن است:
$ sudo apt-get install –install-recommends linux-generic-hwe-16.04
این فرآیند کمی زمان‌بر است و پس از انجام ممکن است به ریست سیستم نیاز باشد:
$ sudo reboot
یا این‌که به ارتقای دیگر پکیج‌ها نیاز باشد:
$ sudo apt-get update
$ sudo apt-get upgrade

نصب داکر در اوبونتو

نصب داکر در توزیع‌های دبیان، اوبونتو فدورا، Raspbian و CentOS با استفاده از روش اسکریپت Shell آسان است و با مراجعه به وب‌سایت
get.docker.com می‌توانید آن را دانلود کنید. برای این کار باید از دستور Curl استفاده کنید. جدیدترین نسخه Curl به این صورت دریافت می‌شود:
sudo apt-get install curl
پس از نصب Curl اسکریپت ‌را نصب و اجرا کنید:
curl -s https://get.docker.com | sudo sh
پس از نصب اسکریپت متنی مشابه شکل ۱ مشاهده خواهید کرد که جزئیاتی درباره نسخه داکر و اجزای سرور و کلاینت دارد.

آموزش کار با داکر: از شروع کار با داکر تا مباحث شبکه‌ایشکل۱٫ نصب یک اسکریپت Shell
باید درباره اضافه کردن کاربران Root نشده به نکته‌ای اشاره کرد. انجام این کار راحت است اما پیشنهاد می‌شود برای کار با داکر و دیگر عملکردها، کاربر روت نشده ایجاد کنید. 
در ادامه عملیات نصب، کانتینر پایه داکر را تست کنید. دستور زیر ایمیج اوبونتوی داکر را دانلود و در مسیر مشخص شده اجرا می‌کند:
$ sudo docker run -i -t ubuntu /bin/bash
در صورت موفقیت‌آمیز بودن Hostname را از طریق Command Prompt خواهید دید که به چیزی شبیه Root@216b04387924:/# تغییر یافته است. برای خارج شدن از این قسمت و هر بخشی در Shell از دستور Exit استفاده کنید.
حال یک داکر روی سرور خود دارید و با دستور زیر می‌توانید اطلاعات پایه‌ای درباره آن کسب کنید:
$ sudo docker info
خروجی دستور Docker Info تعداد کانتینرها و ایمیج‌ها را نشان می‌دهد. ممکن است این دستور خیلی طولانی باشد که در شکل ۲ قسمتی از آن را مشاهده می‌کنید.

آموزش کار با داکر: از شروع کار با داکر تا مباحث شبکه‌ایشکل ۲٫ خروجی دستور Docker Info برای کسب اطلاعات درباره داکر نصب شده

در این قسمت اگر فایروال UFW در اوبونتو در حال اجرا است باید دستورات دیگری هم لحاظ شوند که از آن‌ها عبور می‌کنیم.
کار با ایمیج‌های داکر و کانتینرهای داکر
کاتنینرهای داکر نسبت به ماشین‌های مجازی کارایی بسیار بیشتری دارند. وقتی کانتینر یک پروسه را اجرا نمی‌کند، انگار که آن پروسه کاملا از کار افتاده و در واقع از منابع سیستم استفاده نمی‌کند. با استفاده از دستور Docker Ps می‌توان کانتینرهای فعال و غیرفعال را مشاهده کرد:
# This command will show ALL containers on the system
$ sudo docker ps -a
# This will show only RUNNING containers
$ sudo docker ps
تمام دستورات موجود را به سادگی با وارد کردن Docker مشاهده کنید. 

مطلب پیشنهادی

کوبرنتس در مقابل داکر، کدام‌یک بهتر هستند

پلتفرمی برای مدیریت کانتینرها

کانتینرهای داکر در مقابل ایمیج‌های داکر

کانتینرهای داکر از روی ایمیج‌ها ساخته می‌شوند که به Shell‌های سیستم‌عامل نیاز دارند که شامل کتابخانه‌ها و باینری‌ها برای اجرای اپلیکیشن‌ها در کانتینر است.ایمیج‌ها با برچسب‌ها نام‌گذاری می‌شوند، به خصوص متاداده که ذخیره‌سازی و استفاده از نسخه‌های مختلف ایمیج را ساده می‌کند. در حالت عادی ممکن است یک ایمیج چند برچسب مختلف داشته باشد:
ubuntu:16.04, ubuntu:xenial-20171201, ubuntu:xenial, ubuntu:latest
زمانی‌‌که عبارت Docker Pull Ubuntu وارد می‌شود، ایمیجِ اوبونتوی پیش‌فرض درخواست می‌شود که ایمیجی با برچسب lastest (آخرین) است. به‌عبارت‌دیگر، این عبارت مساوی با عبارت Docker Pull Ubuntu:latest است.

جریان کاری کانتینر و ایمیج داکر

زمانی‌که یک ایمیج را به‌کار می‌گیرید، یک کانتینر زنده از آن ساخته‌اید و این کار با دستور Docker Run انجام‌شده است. هنگام افزودن نرم‌افزار به کانتینر و اعمال تغییرات در تنظیمات با کمک دستور Docker Commit می‌توانید یک ایمیج جدید از آن تغییرات بسازید.
نکته مهم و قابل‌توجه این است که داکر تنها تغییرات را ذخیره می‌کند. زمانی‌‌که ایمیج خودتان را می‌سازید، تغییرات ایجاد شده نسبت به ایمیج پایه ذخیره می‌شود و ایمیج جدید به ایمیج اصلی پیوند می‌خورد؛ بنابراین ممکن است ایمیجی داشته باشید که به‌صورت مجازی حجم ۲۶۶ مگابایتی دارد اما تنها چند مگابایت فضا را روی دیسک اشغال می‌کند.

ساخت یک ایمیج جدید از کانتینر 

برای درک بهتر این قضیه که ایمیج و کانتینر چگونه کار می‌کنند، اجازه دهید یک سرور وب آپاچی (Apache) راه‌اندازی کنیم.

شروع کار با یک کانتینر داکر جدید

در ابتدا باید یک کانتینر جدید بسازید که راه‌های کمی برای این کار وجود دارد. یک Root Shell در کانتینر جدید آغاز کنید:
$ sudo docker run -i -t –name apache_web ubuntu /bin/bash
این دستور یک کانتینر جدید با شناسه یکتا و نام Apache_Web می‌سازد. دستور بعدی apt-get است که برای نصب وب‌سرور آپاچی استفاده می‌شود:
root@d7c8f02c3c8c:/# apt-get update
root@d7c8f02c3c8c:/# apt-get install apache2
خروجی عادی Apt-Get ظاهر خواهد شد و بسته Apache2 روی کانتینر جدید شما نصب شده است. پس از کامل شدن نصب، آپاچی را اجرا و Curl را نصب کرده و نصب را تست کنید:
root@d7c8f02c3c8c:/# service apache2 start
root@d7c8f02c3c8c:/# apt-get install curl
root@d7c8f02c3c8c:/# curl http://localhost
در ادامه آخرین دستور باید صفحه آپاچی پیش‌فرض را به صورت HTML خام در کنسول ببینید. این به آن معنا است که سرور آپاچی نصب شده و در کانتینر شما اجرا می‌شود.

ساخت یک اسکریپت استارت‌آپی برای کانتینر داکر

به یاد داشته باشید که کانتینر داکر تنها تا زمانی کار می‌کند که پروسه یا پروسه‌های آن فعال باشند. پس اگر پروسه‌ای که اجرا کرده‌اید، به پس‌زمینه منتقل شد، داکر کانتینر را متوقف خواهد کرد. 
یک اسکریپت بسازید؛ smartapache.sh در مسیری که مشخص کرده‌ایم: 
# You might need to first install Nano inside the container
root@d7c8f02c3c8c:/# apt-get install nano
root@d7c8f02c3c8c:/# nano /usr/local/sbin/startapache.sh
در فایل startapache.sh این خطوط را اضافه کنید:
#!/bin/bash
. /etc/apache2/envvars
/usr/sbin/apache2 -D FOREGROUND
تغییرات را اعمال و فایل را ذخیره کرده و سپس آن را اجرا کنید:
root@d7c8f02c3c8c:/# chmod +x /usr/local/sbin/startapache.sh

به‌کار گرفتن کانتینر برای ساخت یک ایمیج داکر جدید

تغییرات اعمال‌شده ر‌ا ذخیره کنید:
$ sudo docker commit apache_web local:apache_web
این کار به‌عنوان یک ایمیج جدید حکم تأیید ذخیره کانتینر و برگرداندن یک شناسه یکتا را دارد. 

مطلب پیشنهادی

داکر؛ نهنگی‌ که به برنامه‌سازی سرعت می‌دهد!

اجرا و ساخت چندین نرم‌افزار روی یک سیستم‌عامل

پایه‌های شبکه‌ای داکر

حال ایمیج خود را دارید و می‌توانید کانتینر خود را راه‌اندازی کنید. پس از نصب داکر سه شبکه مجازی ایجاد می‌شود که ممکن است توسط کانتینرهای داکر استفاده شوند:
Bridge: شبکه‌ای که کانتینرها به صورت پیش‌فرض به آن متصل می‌شوند. Bridge Network به کانتینرها اجازه می‌دهد، به‌صورت مستقیم با یکدیگر صحبت کنند، نه با سیستم Host.
Host: شبکه‌ای که به کانتینرها اجازه می‌دهد توسط host مستقیم دیده شوند.
None: شبکه‌ای خالی است و کانتینری که به این شبکه متصل شده چیزی جز خودش را نمی‌تواند ببیند.
زمانی‌‌که کانتینر را اجرا می‌کنید و نیاز است که با دیگر کانتینرها یا جهان بیرونی ارتباط برقرار کنید، باید به‌صورت دستی پورت‌ها را از آن کانتینر به Host نگاشت کنید. در ادامه مثالی که ذکر کردیم، می‌توانید هنگام اجرای کانتینر، این کار را در خط فرمان انجام دهید:
$ sudo docker run -d -p 8080:80 –name apache local:apache_web /usr/local/sbin/startapache.sh
سوئیچ –p برای نگاشت پورت است. در اینجا پورت ۸۰۸۰ به Host با پورت ۸۰ نگاشت شد. –name به شما اجازه می‌دهد تا یک نام برای کانتینر انتخاب کنید و البته اختیاری است. 
می‌توان وضعیت کانتینر و نگاشت TCP را با دستور Docker Ps مشاهده کرد. همچنین با دستور Docker Port جستجو در نگاشت شبکه ممکن خواهد بود:
$ sudo docker port apache 80
0.0.0.0:8080

داکر برای مک و ویندوز

کانتینرهای داکر یک فناوری مشخص از لینوکس هستند و اما می‌توانید به‌راحتی آن را در سیستم‌عامل Mac یا ویندوز (با استفاده از مجازی‌سازی) به‌کار گیرید. شرکت داکر نسخه‌هایی را منتشر کرده که در محیط سیستم‌عامل‌ها اجرا شوند. طریقه کار آن همانند چیزی است که بررسی کردیم و خط فرمانی مشابه با لینوکس وجود دارد. نصب آن‌ها شبیه سایر اپلیکیشن‌ها است و آن‌ها از یک هایپروایزر استفاده می‌کنند؛ Xhyve برای مک و Hyper-V برای ویندوز. 
البته نسخه دسکتاپی از داکر وجود دارد که یک محیط گرافیکی برای مدیریت تعاملات در نظر گرفته است (شکل۳). برای مثال، می‌توانید مشخص کنید که چه درایوهای محلی برای کانتینرها در دسترس باشند، چقدر CPU یا حافظه در اختیار کانتینر قرار گیرد و رفتار ارتباطات شبکه‌ای چگونه باشد.

آموزش کار با داکر: از شروع کار با داکر تا مباحث شبکه‌ایشکل۳٫ نسخه دسکتاپ و گرافیکی داکر برای کنترل تعاملات بین داکر و host


منبع : شبکه

گوشی‌های هوشمند آینده چه ویژگی‌هایی دارند؟

۱۹ مرداد ۱۳۹۸
بدون نظر


یک: کنترل عملکرد گوشی از طریق ذهن

در گذشته کنترل اشیا از طریق ذهن، سوژه فیلم‌های تخیلی بود؛ اما از آنجایی که ممکن کردن بسیاری از  ناممکن‌ها در برنامه کار بشر قرار دارد، این مورد هم در آینده به واقعیت تبدیل خواهد شد.
به همین دلیل پیش بینی می‌شود گوشی‌های هوشمند در آینده قابلیت کنترل شدن از طریق ذهن را داشته باشند. در حال حاضر استفاده از سیری اپل، گوگل اسیستنت و بیکسبی سامسونگ امکان کنترل صوتی را برای بشر فراهم کرده است؛ اما بشر از این هم جلوتر خواهد رفت و صرفا با فکر کردن می‌تواند عکس‌هایش را ادیت کند، موزیک ویدئوی مورد علاقه‌اش را باز کند یا اپلیکیشن مد نظرش را به کار گیرد. جالب است بدانید دانشمندان دانشگاه MIT روی نوعی تکنولوژی خاصی به نام AlterEgo کار می‌کنند که به کاربر
امکان ارتباط گرفتن با دستگاه را صرفا از طریق افکارش می‌دهد. این پروژه به دانشمندان امیدواری داده که در آینده نیازی به نصب وسیله خاصی روی سر نباشد تا افکار را به فرمان تبدیل کند.

دو: خداحافظی با تمام شدن شارژ گوشی

تغییر و تحول بعدی که برای آینده پیش بینی می‌شود، احتمالا تمام پاور بانک‌ها را از دور خارج خواهد کرد. در حال حاضر شارژ شدن گوشی یا طریق شارژر و پاور بانک انجام می‌شود یا از طریق شارژر بی سیم و طولانی‌ترین میزان شارژ ماندن گوشی‌ها ۴۸ ساعت است؛ حتی در مورد گوشی‌هایی مثل گوشی سامسونگ a50 که شارژ را خوب نگه می‌دارد و قیمت مناسبی دارند؛ اما در آینده این شرایط تغییر خواهد کرد و شارژرها نه تنها قادر خواهند بود گوشی‌ها را از فواصل دورتر شارژ کنند؛ بلکه ممکن است شرایط طوری شود که دکل‌هایی شبیه دکل‌ها و برج‌های مخابراتی صرفا برای شارژ گوشی‌ها نصب شود که قادر هستند از فواصل کیلومتری گوشی‌ها را شارژ کنند. با این حساب شارژر و پاور بانک مفهوم فعلی خود را از دست خواهند داد.

سه: گوشی‌هایی که کش می‌آیند

درست مثل خمیری که وقتی دو سر آن را بکشید، کش می‌آید؛ نسل آینده گوشی‌های تلفن همراه هم ارتجاعی خواهد بود. به این معنی که می‌توانید ابعاد گوشی را کوچک و بزرگ کنید، آن را به راحتی تا کنید و خلاصه هر بلایی که دوست دارید سرش بیاورید و گوشی آخ نگوید. این فناوری در حال حاضر در دست بررسی است و شرکت‌های معتبر تولید گوشی همراه مثل سامسونگ و هواوی هم آن را در برنامه کارشان قرار داده‌اند. در آینده می‌توان موقع تماشای ویدئو اندازه صفحه را بزرگ کرد و وقتی ویدئوی مذکور تمام شد، آن را تا کرد و داخل کیف قرار داد؛ البته باید به خاطر داشته باشید که قابلیت ارتجاعی گوشی‌های آینده محدود و تا سقف مشخصی خواهد بود؛ چون وقتی گوشی کش بیاید، لازم است که اجزای داخلی آن هم کش بیایند و این کش آمدن حد معینی دارد.

چهار: رنگ گوشی را عوض کنید

گوشی‌های فعلی در رنگ‌های مختلفی تولید می‌شوند و معمولا قیمت بعضی رنگ‌ها نسبت به بقیه بیشتر است. در گذشته هم تغییر رنگ گوشی‌ها از طریق عوض کردن قاب پشت گوشی امکان پذیر بود و بعضی گوشی‌ها مثل نوکیا با تغییر رنگ پشت گوشی، صفحه نمایشی به همان رنگ پیدا می‌کردند.

این قضیه و قضایای مشابه اما دوام زیادی ندارد؛ چون در آینده قرار است پنل ال ای دی پشت گوشی‌ها قرار بگیرد که انتخاب رنگ آن کاملا در اختیار کاربر قرار دارد؛ یعنی اگر امروز در حال و هوای پر هیجان قرمز هستید، می‌توانید رنگ پشت گوشی‌تان را قرمز انتخاب کنید و اگر فردا دلتان آرامش بیشتری خواست، آبی آسمانی را به گوشی‌تان اضافه کنید. این ویژگی دست کاربر را در تجربه بالاتر و بهتری از شخصی سازی تکنولوژی باز می‌گذارد و تغییر رنگ گوشی‌ها در کنار تغییر رنگ کفش‌ها و لباس‌ها، دنیای تازه‌ای را خلق خواهد کرد.

پنج: اولد و جوهر الکترونیکی در یک قاب

تفاوت اولد و جوهر الکترونیکی را جایی می‌توان فهمید که پای مطالعه و تماشای فیلم وسط باشد؛ در حالی که برای تماشای فیلم اولد بهترین گزینه است، جوهر الکترونیکی مطالعه روی گوشی و تبلت را بسیار آسان می‌کند و کمترین فشار را به چشم وارد خواهد کرد؛ درست مثل کاری که کتابخوان‌های آمازون انجام می‌دهند.

پیش بینی‌های دنیای تکنولوژی حاکی از این است که در آینده دیگر لازم نیست برای خواندن کتاب سراغ کتابخوان بروید و برای دیدن فیلم سراغ گوشی‌تان برگردید؛ بلکه هر دوی این کارها را توسط یک گوشی انجام خواهید داد و تنها با یک کلیک می‌توانید وضعیت گوشی را از اولد به جوهر الکترونیکی و برعکس تغییر دهید. با این حساب یک گوشی مثل سامسونگ a20 با مشخصات خاص که امکان تماشای فیلم را برای کاربر فراهم می‌کند، بدون تغییر قیمت آنچنانی به یک گوشی کتابخوان هم تبدیل می‌شود که مطالعه را آسانتر از همیشه خواهد کرد.


منبع : شبکه



مهراب دانلود آهنگ های تولدت مبارک